Τετάρτη, 28 Ιανουαρίου 2015

Ο Τσε Γκεβάρα για τον μεγάλο ποιητή και επαναστάτη της Κούβας Χοσέ Μαρτί




Εκτός από τη συμβολή του στην εξέλιξη της ιστορίας της Κούβας, με τη συμμετοχή του στον αγώνα ως εξέχουσα μορφή της Επανάστασης, Ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα ξεχώριζε για τη σημασία που έδινε στην ανάλυση των πιο σημαντικών γεγονότων και προσωπικοτήτων της ιστορίας.

Για παράδειγμα ο Τσε Γκεβάρα μίλησε σχετικά για τη σημασία και το κύρος της ζωής και του έργου του Χοσέ Μαρτί, τόσο στα συνέδρια που συμμετείχε όσο και στις ομιλίες του και στα δημοσιογραφικά του έργα. Με ένα τρόπο πολύ συγκεκριμένο ο Τσε τόνισε τη σημασία του Χοσέ Μαρτί σε μία συνάντηση που έλαβε χώρα στην Αβάνα, με μαθητές δημοτικού σχολείου, με αφορμή την επέτειο 55 χρόνων από τη γέννηση του ποιητή. H συνάντηση πραγματοποιήθηκε στις 28 Ιανουαρίου του 1960, στο Εθνικό Καπιτώλιο της κουβανικής πρωτεύουσας.

Με αυτήν την ευκαιρία ο Τσε εξήγησε στους μαθητές ότι ο Μαρτί υπήρξε ο άμεσος μέντορας της Επανάστασης και πρόσθεσε ότι ήταν ο άνθρωπος που η κάθε του λέξη έδινε μία ακριβή ανάλυση στα ιστορικά φαινόμενα που βίωναν,  ήταν επίσης εκείνος που τη κάθε του λέξη, τα παραδείγματά του, όφειλαν να μνημονεύουν κάθε φορά που θα έλεγαν ή θα έκαναν κάτι σημαντικό για τη Κούβα.






Ο Τσε υποστήριζε ότι ο Χοσέ Μαρτί ήταν κάτι περισσότερο από Κουβανός, πρόσθετε ότι η δυναμική του έπρεπε να διατρέχει όλες τις χώρες της ηπείρου τους, καθώς “η φωνή του είναι σεβαστή όχι μόνο στη Κούβα αλλά και σε όλη την Αμερική”. Για τον Τσε το γεγονός ότι τιμούσε τον Χοσέ Μαρτί ήταν κάτι το εξαιρετικά σημαντικό, όχι μόνο επειδή παρέθετε τα λόγια του, τα οποία χαρακτήριζε ως όμορφα, τέλεια και δίκαια, αλλά γιατί ουσιαστικά ενεργούσε με τέτοιο τρόπο που ανταποκρινόταν σε αυτά που εκείνος διακήρυττε.


Συνόψιζε δηλαδή ότι έκανε η νέα γενιά των Κουβανών Επαναστατών, μέρος της οποίας αποτελούσε ο ίδιος, αξίωμα που δίκαια του αποδόθηκε από τους συμπολίτες του. “ Για αυτό τιμούμε τον Χοσέ Μαρτί , προσπαθώντας να κάνουμε πράξη αυτό που εκείνος ήθελε να κάνουμε, αυτό που του στέρησαν οι πολιτικές και οι σφαίρες της αποικίας”.

Για τον Τσε ήταν επιτακτική η εξέταση του έργου του Μαρτί όπως και η συνέχεια της διαδρομής του, πάντα διανθισμένη με τις ικανότητες του κάθε αγωνιστή. Ήταν επίσης απαραίτητη η προσπάθεια κατανόησης και αναβίωσης του μέσω της δράσης και των τρόπων της.

Ο Τσε απαίτησε από τους ακροατές του, στην περίπτωσή μας τα μικρά παιδιά, να σκεφτούν το Μαρτί σαν να είναι ζωντανός, σαν να είναι παρών σε κάθε μορφή διαδήλωσης για τη ζωή της Κούβας, "γιατί τους ήρωες δεν πρέπει να τους ξεχωρίζουμε από το λαό, δεν μπορούμε να τους μετατρέπουμε σε αγάλματα, σε κάτι δηλαδή που είναι πέρα από τη ζωή, πέρα από το λαό." Τόνισε, επίσης, ότι έπρεπε να θυμούνται τον Μαρτί σαν να μιλά και να σκέφτεται σήμερα, με τη γλώσσα του σήμερα, γιατί αυτό κάνουν όλοι οι μεγάλοι, οι πιο μεγάλοι, οι διανοητές και οι επαναστάτες: η γλώσσα τους δεν γερνά. “Οι λέξεις του Μαρτί, του σήμερα, δεν ανήκουν σε κανένα μουσείο, είναι ενσωματωμένες στη δική μας πάλη, στο δικό μας έμβλημα, είναι η δική μας σημαία της μάχης”

Σε άλλες συναντήσεις ο Τσε έδινε έμφαση στην σημασία της ζωής και του έργου του Χοσέ Μαρτί, αναφερόμενος σε κάποιες από τις πιο σημαντικές του αρχές. Στις 27 Νοεμβρίου του 1961, μιλώντας προς τιμή των οκτώ φοιτητών ιατρικής που αδίκως εκτελέστηκαν από τις ισπανικές αρχές το 1871, μετέφερε τα λόγια του μεγάλου ποιητή και επαναστάτη: “Πρόκειται για μία από τις πολλές φορές που ο Χοσέ Μαρτί αναφέρθηκε σε αυτό το θλιβερό γεγονός, με λόγια που ταιριάζουν στη σημερινή επέτειο του θανάτου των συντρόφων μας. Ο Μαρτί είπε ένα πράγμα απλό και όμορφο, όπως όλα τα πράγματα που εκείνος μπορούσε να πει: “ Εμείς αγαπάμε τη κάθε μέρα που τα αδέρφια μας πεθαίνουν. Δεν ευχόμαστε την ειρηνική τους ανάπαυση, γιατί εκείνοι ζουν μέσα στη φωτιά της δόξας. Προσθέτουμε άλλο ένα δάκρυ στη θύμησή τους, εμπνεόμαστε από εκείνους και θρηνούμε για τη δύναμή και την αξία τους...”

Ο Μαρτί ήταν επίσης παρών στο λόγο του Τσε στις 8 Αυγούστου του 1961, όταν μίλησε για λογαριασμό της Κούβας στο Οικονομικό και Κοινωνικό Συνέδριο του Λατινοαμερικάνικου Συμβουλίου, που έλαβε χώρα στη Punta del Este, στη Ουρουγουάη, όπως επίσης και στην συγγραφή του προλόγου του βιβλίου, “ Το μαρξιστικό- λενινιστικό κόμμα”, που εκδόθηκε το 1963 από τη Γενική Διεύθυνση του Ενωμένου Κόμματος της Σοσιαλιστικής Επανάστασης της Κούβας.

Ο Τσε ανέφερε στο συγκεκριμένο του έργο : Εμείς, οι αγωνιστές ενός νέου κόμματος, σε μία νέα, απελευθερωμένη περιοχή του κόσμου, μέσα σε νέες καταστάσεις, πρέπει να διατηρήσουμε στο πιο ψηλό σημείο, την ίδια σημαία, αυτή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας που σήκωσε και ο δικός μας Μαρτί, οδηγός πολλών γενεών, που είναι παρών σήμερα και πάντα επίκαιρος για την πραγματικότητα της Κούβας: “ Όλοι οι αληθινοί άνθρωποι οφείλουμε να αισθανόμαστε το χτύπημα στο μάγουλο των άλλων ανθρώπων σαν να ήταν στο δικό μας.” 




μετάφραση/ απόδοση στα ελληνικά:Pasión Nuestra

Δευτέρα, 19 Ιανουαρίου 2015

Κούβα : Ιστορική νίκη ή ιμπεριαλιστικός ελιγμός ;




10928070 10205568345709156 2098016002 n 

Χεράρδο Ερνάντες, Φερνάντο Γκονζάλες, Αντόνιο Γκερέρο, Ρενέ Γκονζάλες, Ραμόν Λαμπανίνο,
οι Πέντε κουβανοί αιχμάλωτοι της αυτοκρατορίας


γράφει ο Βαγγέλης Γονατάς

Αβάνα, Τετάρτη 17 Δεκέμβρη, σήμερα από το πρωί “μυρίζει” μια διαφορετική μέρα Έχει ήδη ανακοινωθεί ότι στις 12 πμ (7μμ ώρα Ελλάδας) θα μεταδοθεί διάγγελμα του Ραούλ. Η πρώτη ενστικτώδης σκέψη των κουβανών σε τέτοιες περιπτώσεις, είναι ότι πέθανε ο Φιντέλ. Όμως τα χαμόγελα που δεν μπορούσαν να κρυφτούν και η είδηση που είχε αρχίσει να διαρρέει , έκανε όλους να πιστεύουν ότι κάτι καλό θα ανακοινωθεί. Έτσι στις 12, όλη η Κούβα στήθηκε στις τηλεοράσεις. Χιλιάδες κουβανές και κουβανοί σε καφέ, μπαρ, δημόσια κτίρια, σχολές, ανέμεναν το διάγγελμα.
Πράγματι, στις 12 ακριβώς με χωριστά ταυτόχρονα διαγγέλματα σε Αβάνα και Ουάσιγκτον, ο Πρόεδρος της Κούβας Ραούλ Κάστρο και ο βορειοαμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα εξάγγειλαν την έναρξη διπλωματικών σχέσεων και την ταυτόχρονη απελευθέρωση των 3 κουβανών ηρώων από τους Πέντε που παρέμεναν στις βορειοαμερικάνικες φυλακές και 2 κατασκόπων της CIA που κρατούνταν στις κουβανικές φυλακές.
10943153 10205568351149292 759074804 o

Tαυτόχρονο διάγγελμα Ραούλ – Ομπάμα σε Αβάνα και Ουάσιγκτον

Τα δύο μέρη δεν έκρυψαν τις προθέσεις τους, οι μεν κουβανοί διακήρυξαν την διατήρηση και συνέχεια της επανάστασής τους, οι δε βορειοαμερικάνοι την πρόθεσή τους περί του αντιθέτου, ομολογώντας ταυτόχρονα την αποτυχία της μέχρι τώρα πολιτικής τους στο θέμα του αποκλεισμού (εμπάργκο) της Κούβας.
Οι λαϊκές αντιδράσεις στην Αβάνα ήταν άμεσες, ο κόσμος βγήκε στους δρόμους πανηγυρίζοντας, η πρώτη πορεία των φοιτητών της Σχολής Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου της Αβάνας διέσχιζε την κεντρική λεωφόρο της πρωτεύουσας “Calle 23” και τα αυτοκίνητα κορνάριζαν πανηγυρικά ανεμίζοντας κουβανικές σημαίες φωνάζοντας συνθήματα για τους Πέντε κουβανούς ήρωες που απελευθερώθηκαν. Οι εκδηλώσεις κορυφώθηκαν τα επόμενα εικοσιτετράωρα με μεγάλες συναυλίες, και συγκεντρώσεις σε όλο το νησί.
10937733 10205568352309321 1403899092 n

Πανηγυρισμοί έξω από τον κινηματογράφο Yara στην Αβάνα
Το αλάνθαστο λαϊκό κριτήριο, αντιλαμβάνονταν ότι επρόκειτο για μεγάλη ιστορική νίκη. Η απόσπαση των αιχμαλώτων από τα νύχια της αυτοκρατορίας μετά 16 χρόνια ανυποχώρητης πάλης δικαιολογούσε τους έξαλλους πανηγυρισμούς. Επίσης η ομολογία της αποτυχίας της βορειοαμερικάνικης πολιτικής του αποκλεισμού (εμπάργκο) ήταν επίσης μια μεγάλη νίκη, μια δικαίωση της κουβανικής στάσης που πολύ εύστοχα είχε περιγράψει ο κομαντάντε Καμίλο Σιενφουέγος, “ούτε βήμα πίσω, ούτε καν για να πάρουμε φόρα”!
Αντίθετα απέναντι στο Μαϊάμι, οι αντιδράσεις ήταν χωρίς μαζικότητα, πολύ κάτω από τις προσδοκίες διοργανωτών και ΜΜΕ, όμως σαφώς οργίλες κατά της συμφωνίας, κατηγορώντας τον Ομπάμα για «κομμουνιστή» κ.α, ενώ η απουσία από αυτές νεολαίας της πολυπληθούς κουβανικής κοινότητας, ήταν χαρακτηριστική.
Τα άμεσα μέτρα της συμφωνίας, πέρα από την αποφυλάκιση των 3 που σφραγίζουν την νικηφόρα έκβαση ενός πολύχρονου αγώνα, περιλαμβάνουν το άνοιγμα Πρεσβειών στις δύο πρωτεύουσες μέχρι τον Γενάρη του 2016, χαλάρωση κάποιων ταξιδιωτικών, ταχυδρομικών και τραπεζικών εμποδίων μεταξύ Αβάνας - Μαϊάμι, δρομολόγηση από πλευράς ΗΠΑ της εξόδου της Κούβας από την βορειοαμερικάνικη «λίστα χωρών που υποθάλπουν την τρομοκρατία» και την υπογράμμιση από πλευράς Κούβας ότι ο αποκλεισμός (εμπάργκο) συνεχίζεται και πρέπει να τελειώσει.
Κατά τα άλλα, συνεχίζονται όλα τα υπονομευτικά προγράμματα, (… οι προϋπολογισμοί τους είχαν ήδη εγκριθεί) με τελευταίο την αποστολή μαζικών SMS στους κουβανούς για να κάνουν την “κουβανική άνοιξη" στις πλατείες την 30η Δεκεμβρίου 2014.
Έξαλλου, έχει ήδη διακηρυχθεί σε όλους τους τόνους από την βορειοαμερικάνικη άκρα δεξιά (και όχι μόνο) ότι οι διακηρύξεις Ομπάμα θα μείνουν στα χαρτιά . «Ο κόσμος θα αντιληφθεί τους επόμενους μήνες ότι δεν υπάρχει καμία αλλαγή στον νόμο», δήλωσε ο Díaz-Balart (Γερουσιαστής των Δημοκρατικών από το Μαϊάμι).
Από την άλλη, οι ενορχηστρωτές της νομοθεσίας Helms-Burton που πέρασαν το 1996 με συνοπτικές διαδικασίες τον νόμο που ”εκσυγχρόνισε” και ενίσχυσε τον αποκλεισμό, κωδικοποίησαν άθελά τους και τη διακριτική ευχέρεια του προέδρου να χορηγεί άδεια για οτιδήποτε υπόκειται στο εμπάργκο.
***
Πώς κατέκτησε όμως η Κούβα αυτήν την ιστορική νίκη ;
1. Η Κούβα στάθηκε σταθερή και αταλάντευτη όλα αυτά τα χρόνια και άντεξε στον καθολικό πόλεμο στις πιο δύσκολες συνθήκες, που όλοι γνωρίζουμε. Άντεξε γιατί ό λαός της ήταν αποφασισμένος να το κάνει, και είχε μια ηγεσία στην οποία πίστευε, την στήριζε και δεν ήταν διατεθειμένος να παραδώσει αυτά που κατέκτησε με την επανάστασή του.
2. Η αλλαγή του συσχετισμού στην Λατινική Αμερική και η διαδικασία που συντελείται εκεί, αναβάθμισαν τον διεθνή ρόλο της Κούβας στην περιοχή καθώς ήταν το «πρώτο ελεύθερο έδαφος της Αμερικής» που, από την Επανάστασή της και μετά πρωταγωνίστησε, ενέπνευσε και στήριξε κάθε προοδευτική αλλαγή στην Ήπειρο.
3. Η συνεπής πάλη για την απελευθέρωση των Πέντε ηρώων, έγινε διεθνές ζήτημα και δεν επέτρεψε να ξεχαστεί η υπόθεση. Η διεθνής αλληλεγγύη σε όλα τα μήκη του πλανήτη, από τις πιο διαφορετικές δυνάμεις, διαμόρφωσε και τις συνθήκες για να χρεοκοπήσει και ο παραλογισμός του αποκλεισμού (εμπάργκο) στην διεθνή κοινή γνώμη.
4. Η αναποτελεσματικότητα της βορειοαμερικάνικης πολιτικής απέναντι στην Κούβα σε συνδυασμό με τις ενδοιμπεριαλιστικές αντιθέσεις και τον οικονομικό πόλεμο από την μια, και η διεθνής πολιτική της Κούβας από την άλλη, που όχι μόνο την έβγαζε σιγά-σιγά από την οικονομική απομόνωση αλλά σε συνδυασμό με τις ολοκληρώσεις που πραγματοποιούνταν στην Λατινική Αμερική αλλά και διεθνώς (BRICS). Οι επιθετικές οικονομικές κινήσεις (Ειδική Ζώνη Ανάπτυξης του Mariel) της Κούβας την τοποθετούν σε διεθνή θέση δυσανάλογη του μεγέθους της.
Κανένα από τα 4 παραπάνω στοιχεία από μόνο του, δεν έφερε το πολυπόθητο αποτέλεσμα. Κανένα από τα υπόλοιπα όμως δεν θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς το πρώτο, την σταθερή και αταλάντευτη θέση της Κούβας στα 56 χρόνια της Επανάστασής της.
Δεν είναι τυχαίο λοιπόν, ότι η ιστορική αυτή νίκη του κουβανικού λαού, βρήκε θέση στην ειδησεογραφία και στην Ελλάδα της κρίσης, καθώς ... "οι διεθνείς υποχρεώσεις των Μέσων Ενημέρωσης πρέπει να τηρούνται πάντα".
Προωθούν λοιπόν όπως πάντα την ιμπεριαλιστική προπαγάνδα και πασχίζουν να μας πείσουν, ντε και καλά, ότι η μεγάλη μας νίκη είναι ήττα. «Έρχονται οι Αμερικάνοι», «πέφτει η Κούβα» -λένε- με … μια ελαφριά δόση μελαγχολίας !
Έπεσε λοιπόν η Κούβα επειδή θα συνάψει διπλωματικές σχέσεις με τις ΗΠΑ; Η Κούβα που δεν έπεσε στην Ειδική Περίοδο, δεν έπεσε όταν την επισκέφτηκε ο Πάπας , δεν έπεσε όταν αρρώστησε ο Φιντέλ, δεν έπεσε γενικώς, θα πέσει τώρα με τους αμερικάνους διπλωμάτες και το δολάριο;
Είναι εντυπωσιακό πόσοι πρόθυμοι βρέθηκαν να θεωρούν εαυτούς πιο έμπειρους και με καθαρότερη άποψη από τους κουβανούς στην αντιμετώπιση της “ιμπεριαλιστικής διείσδυσης”, και οι οποίοι θεωρούν σχεδόν βέβαιο ότι οι κουβανοί θα υποκύψουν στην ιμπεριαλιστική “πολιτική του καρότου”.
Αυτή η θέση εκφράστηκε καθαρότερα στην σχετική ανακοίνωση του KK Mεξικού , που «δεν βλέπει λόγο για ευφορία την στιγμή που οξύνεται η ταξική πάλη και ο ιμπεριαλισμός γίνεται επιθετικότερος».
Η αλήθεια είναι, ότι ο ιμπεριαλισμός από την φύση του θα γίνεται επιθετικότερος όσο πλησιάζει προς τον θάνατό του, ακόμα και αν σήμερα «παραμένει ζωντανός, πολύ ζωντανός». Όμως, μόνο όσοι πιστεύουν ότι είναι ανίκητος, και επομένως δεν σκοπεύουν ποτέ να τον νικήσουν, καταφέρνουν να βλέπουν ήττες μέσα στις (σπάνιες) νίκες μας.
Η απόσπαση των 3 αγωνιστών από τον ιμπεριαλισμό, είναι μια καθαρή νίκη. Εμείς λοιπόν πανηγυρίζουμε μαζί με τους κουβανούς και όλη την προοδευτική ανθρωπότητα την ιστορική αυτή νίκη του κουβανικού λαού, που είναι νίκη όλων μας. Μια λάμψη μέσα στα μαύρα σκοτάδια, μια αστραπή στην καταιγίδα που ποτέ δεν κόπασε.
Υπενθυμίζουμε μόνο, ότι η Κουβανική Επανάσταση κατάφερε 3 στρατιωτικές νίκες απέναντι στον βορειοαμερικάνικο ιμπεριαλισμό (Επανάσταση, Κόλπος των Χοίρων, Αγκόλα) σε δύο Ηπείρους (Λατινική Αμερική, Αφρική).
Της αξίζει λοιπόν η εμπιστοσύνη μας, και πριν ανησυχήσουμε αν οι κουβανοί θα θαμπωθούν από τις βορειοαμερικάνικες χάντρες και καθρεφτάκια, ας αναλογιστούμε τις δικές μας χάντρες και καθρεφτάκια , που ιστορικά μας θάμπωσαν.
10928140 10205568347989213 1350525170 n

Instituto Cubano de la Amistad con los Pueblos
***
«Οι Πέντε είναι πια στην πατρίδα»!
(email από Kούβα 19/12)
Ευχαριστούμε πάρα πολύ. Τελικά νικήσαμε στο βωμό της αλήθειας και της δικαιοσύνης. Σε σας προσωπικά, αλλά και σε όλους τους φίλους μας στην Ελλάδα, δώστε τους χαιρετισμούς μας και την βαθειά ευγνωμοσύνη μας, που μοιράστηκαν μαζί μας αυτόν τον δύσκολο αγώνα. Εδώ χθές όλοι αγκαλιαζόμασταν, ο λαός βγήκε στους δρόμους, όλοι είμαστε πολύ χαρούμενοι. Οι φίλοι απ’ όλο τον κόσμο μας γράφουν και προσπαθούμε ν’ απαντήσουμε σε όλους. Ο Ραούλ, στην ομιλία του, τους συνεχάρη όλους όσους στάθηκαν στο πλευρό μας στον αγώνα για την απελευθέρωση των Πέντε, αλλά και ενάντια στον αποκλεισμό (embargo).
Τους αγωνιστικούς μας χαιρετισμούς,
Ευρωπαϊκό Τμήμα του Κουβανικού Ινστιτούτου Φιλίας των Λαών (ICAP)

Πηγή: Praxis Review

Παρασκευή, 16 Ιανουαρίου 2015

Ο ιδεότυπος της δεξιάς



καθρεπτης 
 γράφει ο Χρήστος Μιάμης
 Ο ιδεότυπος της δεξιάς είναι λιγότερο ή περισσότερο παρόμοιος, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη. Σκοταδισμός, πολιτική και πολιτισμική καθυστέρηση, ανικανότητα στην κατανόηση των αιτιών, έφεση στην παραχάραξη των αποτελεσμάτων, αυτιστικός ατομικισμός στα όρια του κοινωνικού αυνανισμού, απέχθεια προς κάθε έννοια διασάλευσης της "αρχέγονης" κανονικότητας.
Σύμφωνα με αυτόν, στην ελευθερία της σκέψης και της πράξης αντιπαραβάλλεται η "ελευθερία" της κατανάλωσης, στην συλλογική κοινωνική διεκδίκηση η κενή ματαιοδοξία του ατομικού δρόμου, στο κοινωνικό συμφέρον ο χυδαίος ατομικός ωφελιμισμός, στην κοινωνική αλληλεγγύη ο αστικός ανθρωπισμός με την μορφή της ΜΚΟ, στην ζωή, η επιβίωση, στην αξιοπρέπεια, ο φετιχισμός του χρήματος.
Ο δεξιός άνθρωπος, ο σκυφτός άνθρωπος, είναι ο "άνθρωπος που κλείνεται στο θηκάρι του", για να ανασύρουμε απ' την μνήμη μας, το γνωστό διήγημα του Τσέχοφ. Είναι ο τύπος ανθρώπου που ζει με τους κανόνες, θρέφει τους κανόνες με την ίδια του την ύπαρξη, αναλαμβάνει τον ρόλο του θεματοφύλακα των κανόνων, απέναντι σε κάθε πιθανή απειλή. Είναι ο "Κέρβερος" του συστήματος καθώς μέσω αυτού αναπαράγεται, και ταυτόχρονα το αναπαράγει. Είναι και συνείδηση μπλέκονται έτσι, σε ένα θανάσιμο ταγκό, όπου κάθε βήμα αποτελεί σπονδή και ταυτόχρονα οδύνη για μια κοινωνία που αποσαθρώνεται εκ των έσω. Για μια κοινωνία που ασφυκτιά, μέσα στο δηλητηριώδες οξυγόνο που ξερνά.
Ο δεξιός άνθρωπος, είναι κραυγαλέα πραγματικότητα. Δεν αποτελεί λογοτεχνικό δημιούργημα ή φαντασιακό αποκύημα.
Είναι ο πρωθυπουργός, που χρησιμοποιεί την δολοφονία των σκιτσογράφων της Σαρλί Εμπντό από φανατικούς θρησκόληπτους, για να στοχοποιήσει κάθε μετανάστη μουσουλμάνο ως επίδοξο "τζιχαντιστή". Αναζωπυρώνοντας με αυτό τον τρόπο, την μόνιμη ανασφάλεια του "νοικοκύρη" ψηφοφόρου, που αδυνατεί -ιστορικά- να αντιληφθεί το αυτονόητο : "Ή θα είσαι ελεύθερος ή ασφαλής". Μέσος όρος δεν υπάρχει.
Είναι ο πρύτανης του πανεπιστημίου, που το διοικεί με όρους στρατώνα, καταργώντας το άσυλο για τις ιδέες και τις συλλογικές διεκδικήσεις, παρέχοντας απλόχερα άσυλο στις δυνάμεις καταστολής. Χτίζοντας έτσι βήμα, βήμα "ατομικό φάκελο προσόντων", για την αγορά της ακόρεστης...ψηφοθηρίας.
Είναι ο δικαστής, που φυλακίζει, κατάσχει, οδηγεί στην αυτοκτονία ανθρώπους για χρέη προς το Δημόσιο ή προς τις τράπεζες, οχυρωμένος πίσω από ψεύδος της αντικειμενικής νομιμότητας. Λειτουργώντας ως όργανο άσκησης "έννομης βίας" , διαπράττοντας ουσιαστικά κοινωνικό έγκλημα εκ προθέσεως,, που φυσικά δεν έχει προβλεφθεί απ' τον νομοθέτη. Έκπληξη θα ήταν το ανάστροφο.
Είναι ο "ελέω θεού" ιερέας, που διαμέσου εκπληκτικά "δαιδαλώδους" σκέψης, ταυτίζει το θρησκευτικό υπερφυσικό πρόταγμα με την δεξιά, ως επίγεια έκφρασή του. Οικοδομώντας έτσι μια πρωτοφανής διανοητική αλληλουχία, όπου η δεξιά εκπροσωπεί την θρησκεία,άρα οι θρησκευόμενοι πρέπει να είναι δεξιοί, ώστε να αναπαράγεται η δεξιά, και να συνεχίζεται επαγωγικά, όπως και απρόσκοπτα, η μισθοδοσία του "άγιου πατέρα". Ποίμνιο, εκλογική πελατεία και πηγές χρηματοδότησης, συγκροτούν έτσι, μια καινοφανής τρισυπόστατη, "οντολογία του πνεύματος".
Είναι ο "έγκριτος σχολιαστής" που εμφανίζει ως μοναδική ορθολογικότητα , την δική του. Δηλαδή την ορθολογικότητα των αφεντικών του. Είναι ο "δημοσιογράφος" που συχνάζει ως καλλωπιστικό φυτό στα σαλόνια της εξουσίας, και αμείβεται αδρά για να εθίζει την άβουλη μάζα, στην αποδοχή τηςεξωραϊσμένης απόλυτης "αλήθειας", των κάθε φορά εργοδοτών του.
Είναι ο "ευυπόληπτος" πολίτης , ο εύθυμος καταναλωτής, ο "υγιής" επιχειρηματίας, ο πειθήνιος υπάλληλος, ο τρομαγμένος νοικοκύρης, ο έντρομος τηλεθεατής, ο "ελεύθερος " ψηφοφόρος, που δημιουργεί τους όρους διαρκούς αναγέννησης της δεξιάς υποκουλτούρας.
Ακόμη και αν ψηφίζει, "αριστερά"...
Δεν είναι ο "άλλος". Δεν είναι ο "άγνωστος". Είσαι εσύ. Είναι το είδωλό σου στο καθρέπτη, που πρέπει επιτέλους και πραγματικά, να του γυρίσεις την πλάτη.

Πηγή: Praxis Review