Σάββατο, 22 Νοεμβρίου 2014

Mario Benedetti - Rostro de vos







 Tengo una soledad
tan concurrida
tan llena de nostalgias
y de rostros de vos
de adioses hace tiempo
y besos bienvenidos
de primeras de cambio
y de último vagón.

Tengo una soledad
tan concurrida
que puedo organizarla
como una procesión
por colores
tamaños
y promesas
por época
por tacto
y por sabor.

Sin temblor de más
me abrazo a tus ausencias
que asisten y me asisten
con mi rostro de vos.

Estoy lleno de sombras
de noches y deseos
de risas y de alguna
maldición.

Mis huéspedes concurren
concurren como sueños
con sus rencores nuevos
su falta de candor
yo les pongo una escoba
tras la puerta
porque quiero estar solo
con mi rostro de vos.

Pero el rostro de vos
mira a otra parte
con sus ojos de amor
que ya no aman
como víveres
que buscan su hambre
miran y miran
y apagan mi jornada.

Las paredes se van
queda la noche
las nostalgias se van
no queda nada.

Ya mi rostro de vos
cierra los ojos
y es una soledad
tan desolada.



via Poemas del Alma

Πέμπτη, 20 Νοεμβρίου 2014

Εκδηλώσεις διαμαρτυρίας και γενική απεργία στο Μεξικό στις 20 Νοεμβρίου


Πηγή: Telesur
 
 

 

Κορυφώνονται σήμερα - 20 Νοεμβρίου - στο Μεξικό οι εκδηλώσεις διαμαρτυρίες για την εξαφάνιση των 43 φοιτητών στην Αγιοτσινάπα της πολιτείας Γκερέρο, ενώ για την ίδια μέρα έχει προκηρυχθεί και γενική απεργία κατά της πολιτικής της κυβέρνησης του προέδρου Ενρίκε Πένια Νιέτο.

Το Μεξικό αντιμετωπίζει μια τεράστια πρόκληση: κρίση κυβερνησιμότητας και ανθρώπινων δικαιωμάτων εξαιτίας των υποθέσεων της Αγιοτσινάπα και της Τλατλάγια, μετά από 8 χρόνια αδιάκοπου πολέμου κατά των ναρκωτικών.

Σύμφωνα με καταθέσεις υπόπτων, οι 43 φοιτητές της αγροτικής σχολής Raúl Isidro Burgos στην Αγιοτσινάπα της Ιγουάλα (πολιτεία Γκερέρο), απήχθησαν μεταξύ 26 και 27 Σεπτεμβρίου και δολοφονήθηκαν από τα τοπικά καρτέλ ναρκωτικών. Τα πτώματα στη συνέχεια - πάντα σύμφωνα με τις μαρτυρίες - απανθρακώθηκαν και ρίχτηκαν σε ποτάμια. Η αστυνομία συνεχίζει τις έρευνες χωρίς πολλά αποτελέσματα, ενώ ο Γενικός Εισαγγελέας της χώρας, Χεσούς Μουρίγιο Καράμ, δήλωσε σε συνέντευξη τύπου ότι... τον έχει κουράσει η υπόθεση, ξεσηκώνοντας γενική κατακραυγή.

Οι συγγενείς και φίλοι των αγνοούμενων απαιτούν την άμεση διαλεύκανση της υπόθεσης, διαδηλώνοντας με συνθήματα όπως "Ζωντανούς μας τους πήραν, ζωντανούς τους θέλουμε". Εκδηλώσεις συμπαράστασης και αλληλεγγύης πραγματοποιούνται και στο εξωτερικό, όπως πρωτοβουλία φοιτητών από διάφορες χώρες που φωτογραφίζονται με το μήνυμα "Όλοι είμαστε Αγιοτσινάπα" (Todos somos Ayotzinapa).

Οι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας για την εξαφάνιση των 43 νέων συνεχίζονται σε διάφορα σημεία της χώρας και το εξωτερικό, με κορύφωση τη μεγάλη κινητοποίηση της 20ης Νοεμβρίου στην Πόλη του Μεξικού. Αυτές οι εκδηλώσεις έχουν λειτουργήσει ως προπομπός της γενικής απεργίας την οποία οργάνωσαν συνδικάτα, φοιτητικές και κοινωνικές οργανώσεις για την ίδια ημέρα.

Κατά τη διάρκεια της έβδομης διαδήλωσης που πραγματοποιήθηκε την προηγούμενη Κυριακή, οι διαδηλωτές αποφάσισαν να περιμένουν τα τρία καραβάνια - από το Βορρά, το Νότο και την πολιτεία Γκερέρο - που θα φτάσουν στην πρωτεύουσα την Πέμπτη στα πλαίσια της κεντρικής κινητοποίησης στην ιστορική πλατεία Ελ Σόκαλο.
 
 
'ΤΟΥΣ ΘΕΛΟΥΜΕ ΠΙΣΩ ΖΩΝΤΑΝΟΥΣ ΟΠΩΣ ΜΑΣ ΤΟΥΣ ΠΗΡΑΝ"
 

Πέμπτη, 7 Αυγούστου 2014

O Marx στο ...Buenos Aires








Η στάση πληρωμών που επέλεξε η κυβέρνηση της Αργεντινής, αν αποδεικνύει κάτι, είναι ότι ακόμη και μέσα στα ασφυκτικά όρια του “καπιταλιστικού κανόνα” ,υφίστανται ισχνά περιθώρια ελιγμών, ακόμα και για μια κυβέρνηση όπως της Κίρσνερ, που δεν είναι δα και επαναστατική. Περιθώρια ελιγμών, ωστόσο, που προσκρούουν στα όρια του πεπερασμένου ορίζοντα που ιχνογραφείται, από τον μη αναστρέψιμο χαρακτήρα, της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης.


Καθώς η αμέσως επόμενη πρόκληση ενός κράτους, που αρνείται την απόλυτη υποταγή στους κανόνες του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος, είναι η επιλογή του δρόμου που θα πορευτεί τόσο σε κοινωνικό και πολιτικό αλλά κυρίως σε οικονομικό επίπεδο. Η εμμονή στον δρόμο που οδηγεί αέναα, στην χρεοκοπία, στην ύφεση και στην φτώχεια, σχετικά σύντομα θα επαναφέρει το δίλημμα, αποπληρωμή των χρεών ή χρεοκοπία. Ακριβώς γιατί πρόκειται για ένα δίλημμα, που είναι άρρηκτα συνυφασμένο, με τα γενεσιουργά αίτια, πρόκλησης της καπιταλιστικής κρίσης.


Συνεπώς κάθε κράτος που επιλέγει συγκυριακά την ανυπακοή στον “Χρηματοπιστωτικό Λεβιάθαν”, θα αναγκαστεί από τις συνθήκες, είτε ιστορικά και στρατηγικά, να αρνηθεί τον καπιταλιστικό one way road, είτε σε μια καμπή των κοινωνικών εξελίξεων, να υποταχθεί ολοκληρωτικά και συντριπτικά στην κυριαρχία ενός συστήματος, που σε μια πρότερη κατάσταση είχε αμφισβητήσει.

 
Ολόκληρος ο πλανήτης στροβιλίζεται στην άβυσσο μιας καπιταλιστικής κρίσης, που επιστρέφει οξύτερη, χλευάζοντας τους αδαείς οικονομικά και γεωπολιτικά, που εκτιμούν ότι η ανάπτυξη βρίσκεται προ των πυλών. Καθώς η ίδια η ανισομετρία, του διεθνούς καπιταλιστικού συστήματος, είναι που προκαλεί υπαναχώρηση των συμπτωμάτων της κρίσης σε ένα σημείο του πλανήτη, και την ταυτόχρονη επιδείνωση της, σε ένα άλλο. Συντηρώντας την σπείρα της ιστορίας ενεργή, σε διαρκή κατάσταση βρασμού, εξωθώντας το παγκόσμιο καπιταλιστικό staus quo, στα απώτατα όρια αντοχής του.


Σε αυτόν τον γκρίζο, μονόχρωμο καμβά, δεν υπάρχουν περιθώρια για πινελιές, αισιόδοξων αναπτυξιακών ονειρώξεων. Καθώς όσο ο καμβάς παραμένει ο ίδιος και τα υλικά που τον συγκροτούν, απαράλλακτα, μόνο ξέπνοες ανάσες πριν τον αναπόφευκτο πνιγμό, μπορεί κανείς να έχει, ως την μόνη επιλογή.


“Τραβέρσο ανάποδο πορεία προς τον βοριά”, είναι η μόνη λύση οριστικής απαγκίστρωσης από τα δεσμά της κρίσης, της χρεοκοπίας και της εξαθλίωσης. Μια επιλογή, που συνιστά, καθολική ανυπακοή στο κυρίαρχο μοντέλο, και συνολική ανατροπή των οικονομικών, κοινωνικών, και πολιτικών συντεταγμένων που δομούν, το κυρίαρχο κοινωνικό και οικονομικό υπόδειγμα.


Μια διαπίστωση που θα προκαλούσε το ειρωνικό μειδίαμα του Marx, και την “συντριβή” του keynes, καθώς είναι πιο φανερό από ποτέ στους αιώνες της ηγεμονίας του κεφαλαίου, ότι στον καπιταλισμό δεν υπάρχουν περιθώρια, για ημίμετρα. Είτε οι λαοί ξεμπερδεύουν μαζί του, είτε αυτός ξεμπερδεύει με του λαούς. Δημιουργώντας εκατόμβες θυμάτων, στον βωμό της βίαιης, με κάθε κόστος παλινόρθωσης του.


Στην Αργεντινή, στην Ελλάδα, σε κάθε μικρή η μεγάλη γωνιά του πλανήτη, μια πρωτογενής , μια ελάχιστη, άρνηση στους κανόνες του κεφαλαίου και των αγορών, είτε θα μετουσιωθεί σε ολιστική Άρνηση του όλου, που συνθέτει το καπιταλιστικό πρόταγμα, είτε θα οδηγηθούν οι εργαζόμενοι και οι λαοί σε ιταμή και καταστρεπτική συνθηκολόγηση και ήττα.


Αν χαίρομαι για την Αργεντινή ; Φυσικά και χαίρομαι. Ίσως όμως για διαφορετικούς λόγους από ότι οι περισσότεροι. Χαίρομαι, γιατί για λίγο, το βλέμμα και η μορφή του Marx ,περιφέρονται στα στενά του Buenos Aires , προσδοκώντας μετά από καιρό, μια μεγάλη διάψευση και μια μεγάλη δικαίωση. Ότι δεν θα μείνει ο λαός, στα μισά του δρόμου. Ότι θα προχωρήσει μέχρι την τελική ρήξη. Μέχρι την τελική λύση.


Και ποιος ξέρει ; Οι “ουρανοί” της Αργεντινής και της Ελλάδας δεν απέχουν και τόσο πολύ. Άλλωστε ο “ουρανός της κοινωνικής απελευθέρωσης” ήταν και θα παραμείνει για πάντα, κοινός.

πηγή:http//a-ctus.blogspot.gr/2014/08/marx-buenos-aires.html

Τρίτη, 22 Ιουλίου 2014

Ο "επίμονος" φακός του Τσε






Η σχέση του Κομαντάντε Ερνέστο Γκεβάρα με τη δημοσιογραφία δεν περιορίζεται μόνο στη συγγραφή. Οι δυνατότητες του σε αυτό πεδίο ξεπερνούν τα όρια αυτά. 

Ο Τσε απέδειξε μέσα στα 39 χρόνια της ζωής του, ότι όχι μόνο κατείχε την τέχνη της γραφής, αλλά είχε αυτήν την εκπληκτική ικανότητα να αιχμαλωτίζει στο φακό, στιγμές και εικόνες που μένουν ανεξίτηλες στη μνήμη.Από την νεαρή του ηλικία είχε αυτό που λέμε “κλίση” στην φωτογραφία, έμπνευση που παρέμεινε μαζί του μέχρι τις τελευταίες του μέρες. 

Η φωτογραφική του μηχανή υπήρξε μία φίλη, που αποκάλυπτε πτυχές του, από διαφορετικές περιόδους της ζωής του. Τις πιο σημαντικές φωτογραφίσεις τις πραγματοποιεί από το 1952 στα πρώτα του ταξίδια στην Λατινική Αμερική με τον φίλο του, τον επίσης αργεντινό Αλμπέρτο Γρανάδο, μέχρι το 1966, ημερομηνία, όπου συναντιούνται ποικίλα στιγμιότυπα παρμένα από όλες τις χώρες που επισκέφτηκε και τα οποία παρουσίασε στη Κούβα.

Μετά τον επαναστατικό θρίαμβο ο Τσε φωτογράφιζε για χόμπι. Τα καθήκοντα και οι ευθύνες δεν του άφηναν χρόνο για περισσότερη ενασχόληση. Δίχως αμφιβολία μένουν πολλά ανεξερεύνητα “ενσταντανέ” εκείνης της περιόδου από εκείνον.

Σε κάθε ταξίδι που πραγματοποιούσε ο Γκεβάρα κουβαλούσε μαζί του αυτό το πάθος,αναπαριστάνοντας πλευρές της Κούβας, Στο φακό της κάμερας του, μένουν αξιομνημόνευτες χιλιάδες στιγμές που σύμφωνα με του κουβανούς συντρόφους του και όχι μόνο, αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας.

Σε μία έκθεση φωτογραφίας του Τσε, στην Ρώμη, ο υπεύθυνος Βισεντ Μονσό Ουέρτας, έκανε μία σημαντική δήλωση, που συνοψίζει όλο το πάθος του κομαντάντε, "δεν είναι φωτογραφίες οικογενειακές ή απλώς ένα αποτέλεσμα ανθρώπινης περιέργειας. Είναι πάνω από όλα εικόνες μίας ακούραστης και απερίσπαστης δουλειάς, ενός ματιού που ζει τον κόσμο, μέσα από τις, εκφράσεις, μέσα από τα ίδια τα φαινόμενα των οποίων υπήρξε μάρτυρας στα ταξίδια του".

Ο Καμίλο Γκεβάρα Μαρτς, γιος του Τσε, μιλώντας για το εκπληκτικό ταλέντο του πατέρα του αναφέρει: "Οι φωτογραφίες του αποτελούν σώμα των ημερολογίων του, και μπορούν να ειδωθούν μόνο ενωμένες με τα ιδανικά του. Παρατηρώντας τες αποκαλύπτεται ένας επίμονος ψυχισμός, η πρόθεση να ξεγυμνωθεί μπροστά μας μέσω της εικόνας το κύριο συστατικό κάθε δυναμικής κατάστασης. Δεν μιλάμε για την αισθητική πλευρά του πράγματος, καθώς δεν είναι τουριστικές φωτογραφίες αλλά ιστορικές και επαναστατικές".

Εντυπωσιάζει, χωρίς αμφιβολία, ένας αυτοδίδακτος νέος, που υπήρξε ικανός στο να κλείνει στο φακό του κρίσιμα γεγονότα, αισθήματα και ψυχικές καταστάσεις, που κρύβουν μέσα τους μία εποχή που έχει αφήσει ανεξίτηλα τα σημάδια της στην Ιστορία, της οποίας ως πρωταγωνιστής ο Τσε, υπήρξε η εικόνα και το σύμβολο μίας επανάστασης, που δεν τελείωσε ακόμα.

Οι εικόνες που μας άφησε ο Τσε, δεν είναι απλά δείγμα ενός ταλέντου. Αποτελούν τρανή απόδειξή της αφοσίωσής του στα ίδια του τα ιδανικά, ιδανικά που υπηρέτησε μέχρι και το τελευταίο λεπτό της ζωής του.

Άλλωστε δεν συγκλίνουν όλα αυτά σε εκείνο το διαπεραστικό αγέρωχο βλέμμα του Τσε, απαθανατισμένο από έναν “συνάδελφό του” ; Εικόνα που μέχρι τώρα έχει διανύσει αμέτρητες διαδρομές από το θάνατό του και πολλές φορές μάλιστα έχει αποτελέσει στόχο μιας αδηφάγου και χυδαίας εμπορευματικοποίησης. Κάνεις ωστόσο δεν δείχνει να έχει ξεμπερδέψει μαζί της ακόμα..

Πηγή:guevarianos

Επιμέλεια, μετάφραση, σχολιασμός, Actus

Αναδημοσίευση από: http//a-ctus.blogspot.gr

Σάββατο, 15 Φεβρουαρίου 2014

CHE.Το πανεπιστήμιο είναι κληρονομιά του λαού: Ομιλία στο Κεντρικό Πανεπιστήμιο του Λας Βίγιας



che guevara-Universidad Central de las Villas-1959Ομιλία του Τσε στο Κεντρικό Πανεπιστήμιο του Λας Βίγιας στην Σάντα Κλάρα, στις 28 Δεκέμβρη 1959. Στην τελετή που έλαβε χώρα το Πανεπιστήμιο απονεμήθηκε στο Γκεβάρα ο τίτλος του “επίτιμου διδάκτορα” της Παιδαγωγικής Σχολής. 
Αγαπητοί συναγωνιστές, νέοι συνάδελφοι στην πανεπιστημιακή σύγκλητο και παλιοί συνάδελφοι στον αγώνα για την απελευθέρωση της Κούβας,
Θα πρέπει να ξεκινήσω την ομιλία μου λέγοντας ότι μπορώ να αποδεχθώ το πτυχίο που μου απονέμετε σήμερα, ως μια τιμητική διάκριση προς τον λαϊκό μας στρατό. Δεν θα μπορούσα να το αποδεχθώ ως άτομο. Και αυτό, για τον απλό λόγο ότι στη νέα Κούβα οτιδήποτε δεν είναι αυτό που διατείνεται ότι είναι στερείται οποιασδήποτε αξίας. Πως θα μπορούσα εγώ ως άτομο, ο Ερνέστο Γκεβάρα, να δεχθώ το βαθμό του επίτιμου διδάκτορα που μου απονεμήθηκε από την Παιδαγωγική Σχολή, αφού οι μόνες εμπειρίες που έχω ως παιδαγωγός είναι στην παιδαγωγική του αντάρτικου στρατοπέδου, της βρισιάς και της αγριάδας (χειροκροτήματα). Και πιστεύω ότι αυτά σίγουρα δεν θα μπορούσαν να μεταφραστούν σε τήβεννο. Γι’ αυτό συνεχίζω να φοράω τη στολή του Αντάρτικου Στρατού, ακόμα και εδώ που ήρθα για να βρεθώ μπροστά σας, σε αυτή την Πανεπιστημιακή Σύγκλητο, στο όνομα, και εκ μέρους του στρατού μας. Αποδεχόμενος αυτόν τον τίτλο, ο οποίος είναι τιμή για όλους μας, θα ήθελα να παρουσιάσω και το μήνυμα μας, το μήνυμα ενός λαϊκού στρατού, ενός νικηφόρου στρατού.
Κάποτε είχα υποσχεθεί στους φοιτητές αυτού του πανεπιστημίου μια σύντομη ομιλία με την οποία θα παρουσίαζα τις απόψεις μου για τον ρόλο του πανεπιστημίου. Ωστόσο, η δουλειά και μια ατελείωτη σειρά γεγονότων με εμπόδισαν να το κάνω. Σήμερα, όμως, θα μιλήσω, μια που έχω και τον τίτλο του επίτιμου διδάκτορα (χειροκροτήματα).
Τι πρέπει, λοιπόν, να πω για το βασικό καθήκον που πανεπιστημίου, το πρωταρχικό καθήκον που υπερέχει όλων, σε αυτή τη νέα Κούβα; Αυτό που πρέπει να πω είναι ότι το πανεπιστήμιο θα πρέπει να βαφτεί με το χρώμα των μαύρων και με το χρώμα των μιγάδων, όχι μόνο όσον αφορά τους φοιτητές αλλά και όσον αφορά τους καθηγητές. Θα πρέπει να βαφτεί με το χρώμα των εργατών και των αγροτών. Με το χρώμα του λαού, αφού το πανεπιστήμιο είναι κληρονομιά του λαού της Κούβας και κανενός άλλου. Εάν αυτός ο λαός, του οποίου οι αντιπρόσωποι πλέον καταλαμβάνουν όλες τις κυβερνητικές θέσεις, πήρε τα όπλα και έριξε όλους τους φραγμούς που είχε υψώσει η αντίδραση, αυτό δεν έγινε επειδή αυτοί οι φραγμοί ήταν άκαμπτοι. Ούτε οι αντιδραστικές δυνάμεις ήταν τόσο άμυαλες ώστε να μην δείξουν ευλυγισία, προκειμένου να επιβραδύνουν την προέλαση του λαού. Ωστόσο, ο λαός θριάμβευσε. Και είναι λίγο κακομαθημένος από τη νίκη του. Έχει συνείδηση της δύναμης του. Ξέρει ότι κανένας δε μπορεί να τον αναχαιτίσει. Σήμερα, ο λαός στέκεται μπροστά στην πύλη του πανεπιστημίου, και είναι το πανεπιστήμιο αυτό που θα πρέπει να δείξει ευλυγισία. Θα πρέπει να βαφτεί με τα χρώματα των μαύρων, των μιγάδων, των εργατών, των αγροτών, ή αλλιώς θα βρεθεί χωρίς πόρτες. Γιατί τότε ο λαός θα τις σπάσει με ορμή, θα μπει μέσα και θα το βάψει με τα χρώματα που θεωρεί κατάλληλα.
Αυτό είναι το πρώτο μήνυμα, ένα μήνυμα που ήθελα να μεταφέρω από τις πρώτες κιόλας μέρες της νίκης (χειροκροτήματα) και στα τρία πανεπιστήμια της χώρας, αλλά στάθηκε εφικτό να το κάνω μόνο στο πανεπιστήμιο του Σαντιάγο. Αν ζητούσατε την συμβουλή μου εκ μέρους του λαού και του Αντάρτικου Στρατού, καθώς και ως καθηγητή πανεπιστημίου, θα έλεγα ότι για να προσεγγίσεις τον λαό θα πρέπει να νιώθεις ότι είσαι κομμάτι του. Θα πρέπει να ξέρεις τι θέλει ο λαός, τι ανάγκες έχει και τι αισθάνεται. Θα πρέπει να κοιτάξεις λίγο μέσα σου – να μελετήσεις τις στατιστικές του πανεπιστημίου, και να ρωτήσεις πόσοι εργάτες, πόσοι αγρότες, πόσοι άνθρωποι που κερδίζουν το ψωμί τους με τον ιδρώτα τους, δουλεύοντας οκτώ ώρες την ημέρα βρίσκονται εδώ σε αυτό το πανεπιστήμιο.
Αφού έχετε θέσει αυτά τα ερωτήματα, θα πρέπει επίσης να αναρωτηθείτε, ανατρέχοντας στην αυτοανάλυση, εάν η κυβέρνηση της Κούβας αντιπροσωπεύει σήμερα τη θέληση του λαού. Αν η απάντηση είναι ναι, αν αυτή η κυβέρνηση πραγματικά αντιπροσωπεύει τη θέληση του λαού (χειροκροτήματα) τότε θα πρέπει κανείς να θέσει τα ακόλουθα ερωτήματα: Που είναι αυτή η κυβέρνηση, η οποία αντιπροσωπεύει τη θέληση του λαού, σε αυτό το πανεπιστήμιο και τι κάνει; Θα βλέπαμε ότι δυστυχώς, η κυβέρνηση που αντιπροσωπεύει ολόκληρο σχεδόν τον κουβανικό λαό δεν έχει καμία φωνή στα κουβανικά πανεπιστήμια, φωνή με την οποία θα μπορούσε να σημάνει τον συναγερμό, να προσφέρει καθοδήγηση, και να εκφράσει, χωρίς μεσολαβητές, τη θέληση, τους πόθους και τα αισθήματα του λαού.
Το Κεντρικό Πανεπιστήμιο του Λας Βίγιας έκανε πρόσφατα ένα βήμα προς την σωστή κατεύθυνση. Στην εκδήλωση που οργάνωσε με θέμα την εκβιομηχάνιση, κάλεσε όχι μόνο τους βιομήχανους της Κούβας αλλά και την κυβέρνηση. Ζητήθηκε η γνώμη μας και η γνώμη όλων των τεχνικών που εργάζονται στις κρατικές και ημι-κρατικές υπηρεσίες. Επειδή σε αυτόν τον πρώτο χρόνο από την απελευθέρωση – και αυτό μπορώ να το πω χωρίς να καυχηθώ – κάνουμε πολύ περισσότερα από όσα έχουν κάνει άλλες κυβερνήσεις, και πολύ περισσότερα από αυτούς που με στόμφο αποκαλούν εαυτούς τους υπερασπιστές της “ελεύθερης πρωτοβουλίας”. Έτσι, έχουμε το δικαίωμα να δηλώσουμε ότι η εκβιομηχάνιση της Κούβας, η οποία είναι άμεσο αποτέλεσμα της αγροτικής μεταρρύθμισης, θα επιτευχθεί από την επαναστατική κυβέρνηση και υπό την καθοδήγηση της (χειροκροτήματα). Η ιδιωτική πρωτοβουλία θα παίξει, φυσικά, έναν σημαντικό ρόλο σε αυτό το στάδιο της ανάπτυξης της χώρας. Θα είναι, όμως, η κυβέρνηση που θα δίνει τις κατευθύνσεις και θα το κάνει βασιζόμενα στα δικά της επιτεύγματα (χειροκροτήματα). Θα το κάνει γιατί ξεκίνησε την εκστρατεία εκβιομηχάνισης ανταποκρινόμενη σε μία από τις πιο βαθιές, ίσως, προσδοκίες των μαζών, και όχι λόγω κάποιας βίαιης πίεσης από τους βιομήχανους της χώρας. Η εκβιομηχάνιση και η προσπάθεια που αυτή συνεπάγεται, είναι παιδί της επαναστατικής κυβέρνησης. Γι’ αυτό η κυβέρνηση θα την καθοδηγήσει και θα τη σχεδιάσει.
Τα καταστροφικά δάνεια της αποκαλούμενης Τράπεζας Ανάπτυξης έχουν εκλείψει πια. Αυτή η τράπεζα, για παράδειγμα, δάνειζε δεκαέξι εκατομμύρια πέσος σε έναν βιομήχανο, ο οποίος κατέβαλε 400.000 πέσος (αυτά είναι τα πραγματικά ποσά). Αλλά ακόμα και αυτά τα 400.000 πέσος δεν είχαν βγει απ’ την τσέπη του. Βγήκαν από το 10% που πήρε ο βιομήχανος ως δωροδοκία από τον πωλητή, ο οποίος του πούλησε τον μηχανολογικό εξοπλισμό. Παρόλο που η κυβέρνηση είχε καταβάλει δεξαέξι εκατομμύρια πέσος, αυτός ο κύριος που κατέβαλε 400.000 πέσος ήταν ο μοναδικός ιδιοκτήτης της επιχείρησης. Και αφού η κυβέρνηση ήταν ο δανειστής του, μπορούσε να πληρώσει το χρέος του με ευνοϊκούς όρους και όποτε τον βόλευε. Τώρα η κυβέρνηση έχει παρέμβει, αρνούμενη να ανεχτεί αυτή την κατάσταση. Διεκδικεί την ιδιοκτησία οποιασδήποτε επιχείρησης έχει συσταθεί με τα χρήματα του λαού. Εάν “ιδιωτική πρωτοβουλία” σημαίνει ότι λίγα παράσιτα απολαμβάνουν όλα τα χρήματα του κουβανικού έθνους, τότε αυτή η κυβέρνηση δηλώνει ξεκάθαρα ότι αντιτίθεται στην “ιδιωτική πρωτοβουλία”, στον βαθμό που αυτή αντιτίθεται στον κρατικό σχεδιασμό.
ernesto-che-guevara-las-villas-1959Και μιας και τώρα αναφέρθηκα στο ακανθώδες ζήτημα του σχεδιασμού, θα ήθελα να σας πω ότι μόνο η επαναστατική κυβέρνηση, η οποία σχεδιάζει τη βιομηχανική ανάπτυξη σε όλη τη χώρα, έχει το δικαίωμα να καθορίσει το είδος και τον αριθμό του τεχνικού προσωπικού που θα χρειαστεί στο μέλλον για να καλύψει τις ανάγκες αυτής της χώρας. Η επαναστατική κυβέρνηση θα πρέπει τουλάχιστον να ακουστεί όταν λέει ότι χρειάζεται μόνο έναν συγκεκριμένο αριθμό δικηγόρων ή γιατρών, αλλά χρειάζεται 5.000 μηχανικούς και 15.000 τεχνικούς βιομηχανίας όλων των ειδικοτήτων )(χειροκροτήματα) και ότι θα πρέπει να εκπαιδευτούν, θα πρέπει να βρεθούν, γιατί αυτή είναι η εγγύηση για τη μελλοντική μας ανάπτυξη.
Σήμερα δουλεύουμε ακούραστα για να μεταμορφώσουμε την Κούβα σε μια διαφορετική χώρα. Βέβαια, ο καθηγητής της παιδαγωγικής που βρίσκεται εδώ μπροστά σας σήμερα δεν έχει αυταπάτες. Ξέρει ότι είναι τόσο καθηγητής της παιδαγωγικής όσο είναι και πρόεδρος της Κεντρικής Τράπεζας και θα ασκήσει το ένα ή το άλλο καθήκον ανάλογα με τις ανάγκες του λαού. Μαθαίνουμε βήμα βήμα. Γι’ αυτό και τίποτα δε μπορεί να επιτευχθεί χωρίς και ο λαός ο ίδιος να ταλαιπωρηθεί. Μαθαίνουμε πάνω στη δουλειά. Αφού συνεχώς αναλαμβάνουμε κανούριες ευθύνες, και δεν είμαστε αλάθητοι – δεν γεννηθήκαμε ξέροντας τι να κάνουμε – πρέπει να ζητήσουμε από τον λαό να διορθώσει τα λάθη.
Ο καθηγητής που βρίσκεται εδώ μπροστά σας σήμερα ήταν κάποτε γιατρός και, λόγω των περιστάσεων, υποχρεώθηκε να πάρει τα όπλα, και ύστερα από δύο χρόνια αποφοίτησε ως διοικητής ανταρτών. Αργότερα θα πρέπει να αποφοιτήσει ως πρόεδρος τράπεζας ή ως συντονιστής της εκβιομηχάνισης της χώρας, ή ίσως ακόμα και ως καθηγητής παιδαγωγικής (χειροκροτήματα). Αυτός ο ίδιος, ο γιατρός, ο διοικητής, ο πρόεδρος και ο καθηγητής της παιδαγωγικής εύχεται οι εργατικοί και φιλομαθείς νέοι της χώρας να προετοιμαστούν έτσι ώστε ο καθένας τους, στο κοντινό μέλλον, να μπορεί να αναλάβει τη θέση που θα του ανατεθεί, χωρίς δισταγμό, και χωρίς την ανάγκη να μαθαίνει πάνω στη δουλειά. Αλλά ο καθηγητής που είναι μπροστά σας – ένας γιός του λαού, δημιούργημα του λαού – θέλει επίσης αυτός ο λαός να έχει δικαίωμα στη μόρφωση. Τά τείχη του εκπαιδευτικού συστήματος πρέπει να πέσουν. Η εκπαίδευση δεν θα πρέπει να είναι ένα προνόμιο μόνο των παιδιών των ανθρώπων εκείνων που έχουν χρήματα. Η εκπαίδευση θα πρέπει να είναι ο άρτος ο επιούσιος του κουβανικού λαού (χειροκροτήματα).
Φυσικά, δεν έχω την απαίτηση από τους σημερινούς καθηγητές και τους φοιτητές του πανεπιστημίου του Λας Βίγιας να κάνουν το θαύμα της εγγραφής των μαζών των εργατών και αγροτών στο πανεπιστήμιο. Έχουμε ακόμη πολύ δρόμο μπροστά μας. Θα χρειαστεί να περάσουμε μια διαδικασία που την έχετε ζήσει όλοι σας, μια διαδικασία πολλών ετών προπαρασκευαστικής εκπαίδευσης. Αυτό που ελπίζω να καταφέρω, πάντως, βασιζόμενος στη μικρή μου εμπειρία ως επαναστάτης και αντάρτης διοικητής, είναι να γίνει κατανοητό από τους φοιτητές του πανεπιστημίου του Λας Βίγιας ότι η εκπαίδευση δεν είναι πλέον το αποκλειστικό δικαίωμα του καθενός, και ότι αυτές οι πανεπιστημιακές εγκαταστάσεις όπου σπουδάζετε δεν αποτελούν πια κανενός το φέουδο. Ανήκουν σε όλον το λαό της Κούβας και είτε θα παραχωρηθούν στον λαό ή ο λαός θα τις καταλάβει (χειροκροτήματα).
Ξεκίνησα την καριέρα μου αυτή με τα πολλά σκαμπανεβάσματα ως φοιτητής πανεπιστημίου – ως μέλος της μεσαίας τάξης, ένα γιατρός που μοιραζόταν τους ίδιους ορίζοντες, τις ίδιες νεανικές φιλοδοξίες που έχετε και σεις. Ωστόσο, στην πορεία του αγώνα, άλλαξα και πείστηκα για την επιτακτική αναγκαιότητα της επανάστασης, και για το δίκαιο των αγώνων του λαού. Γι’ αυτό, λοιπόν, ελπίζω ότι εσείς, οι σημερινοί κάτοχοι του πανεπιστημίου, θα το παραχωρήσετε στον λαό. Το ότι αύριο ο λαός θα το πάρει από εσάς, δεν το λέω ως απειλή. Όχι. Απλά λέω ότι εάν οι κάτοχοι του πανεπιστημίου του Λας Βίγιας, οι φοιτητές, το παραχωρούσαν στον λαό, ο οποίος αντιπροσωπεύεται από την επαναστατική κυβέρνηση, αυτό θα ήταν άλλη μία από τις παραδειγματικές πράξεις που βλέπουμε στην Κούβα σήμερα.
Και στους καθηγητές, τους συναδέλφους μου, έχω κάτι παρόμοιο να πω: θα πρέπει να πάρετε το χρώμα των μαύρων, των μιγάδων, των εργατών και αγροτών. Θα πρέπει να πάτε στον λαό. Θα πρέπει να ζείτε και αναπνέετε ως ένα σώμα με τον λαό, δηλαδή θα πρέπει να νιώσετε στο πετσί σας τις ανάγκες ολόκληρης της Κούβας. Όταν θα το καταφέρετε, κανείς δεν θα είναι χαμένος. Όλοι μας θα έχουμε κερδίσει και η Κούβα θα έχει τη δυνατότητα να συνεχίσει την πορεία της προς το μέλλον με πιο σταθερό βηματισμό.
Και δεν θα υπάρχει ανάγκη να συμπεριλάβετε στις τάξεις των πανεπιστημιακών αυτόν τον γιατρό, τον διοικητή, τον πρόεδρο τράπεζας και τώρα καθηγητή της παιδαγωγικής, που σας αποχαιρετά (χειροκροτήματα).
πηγή:guevaristas.net

Πέμπτη, 13 Φεβρουαρίου 2014

Χουάν Ραμόν Χιμένεθ: Ο ποιητής της απέραντης μειονότητας




Ο Χουάν Ραμόν Χιμένεθ (Juan Ramón Jiménez), βραβευμένος το 1956 με το βραβείο Νομπέλ Λογοτεχνίας, αποτελεί μία από τις σημαντικότερες φιγούρες της ισπανόφωνης ποίησης του 20ου αι.. Υπήρξε κύριος ανανεωτής της και πνευματικός πατέρας των ποιητών της γενιάς του 27, όπως του Λόρκα κ.α. Στην Ελλάδα είναι, ίσως, περισσότερο γνωστός για τις ιστορίες του γαϊδαράκου Πλατέρο, του ήρωα των παιδικών διηγημάτων «Ο Πλατέρο κι εγώ» (Platero y yo). Ο Χιμένεθ, ωστόσο, έζησε για την ποίηση και με την ποίηση. Συχνά γλυκομιλούσε γι΄αυτήν λες κι αναφερόταν σε μια αγαπημένη: «Η σχέση που έχω με την Ποίηση είναι αυτή των παράφορα ερωτευμένων». Ακούραστος δημιουργός, δούλευε και ξαναδούλευε τους στίχους του με άσβεστο πάθος, μέχρι που σφάλισε τα μάτια σε ηλικία 77 ετών. Ο Χιμένεθ είναι ο ποιητής της καθαρής ποίησης και της απόλυτης επιθυμίας για ομορφιά, αισθητικής και πνευματικής.



  • 1
  • Γεννήθηκε το 1881 σε μια κωμόπολη της Ανδαλουσίας, το Μογκέρ. Η πατρίδα του, το μεσογειακό της φως, η λευκότητα των σπιτιών διαμόρφωσαν το ψυχισμό του νεαρού Χιμένεθ. Η θάλασσα του Μογκέρ, την οποία ως παιδί ατένιζε αχόρταγα από την ταράτσα του σπιτιού του, εντυπώνεται στην ποιητική του μνήμη. Τα στοιχεία αυτά- η θάλασσα, ο ήλιος, ο ουρανός, η αθωότητα της λευκής του πατρίδας- θα αποτελέσουν μόνιμα πρώτες ύλες των στίχων του.
    Από παιδί είχε φύση μελαγχολική και εσωστρεφή ιδιοσυγκρασία. Σύντομα βρήκε καταφύγιο στην ποίηση και η ευαισθησία του βρήκε φωνή στους στίχους του. Πολύ νέος, το 1900, εκδίδει δύο ποιητικές συλλογές: «Μενεξεδένιες Ψυχές»(Almas de violeta) και «Νυνφαίαι» (Ninfeas), οι οποίες εκτυπώθηκαν με βιολετί και πράσινο μελάνι αντίστοιχα, ακολουθώντας τις τάσεις του Μοντερνισμού, ενός από τα σημαντικότερα λογοτεχνικά ρεύματα της εποχής, στο οποίο ανήκουν και τα παραπάνω έργα. Αυτά έτυχαν θερμής αποδοχής από τους ποιητικούς κύκλους και διάσημοι ποιητές, όπως ο Ρουμπέν Νταρίο (Rubén Darío) και ο Αντόνιο Ματσάδο (Antonio Machado), αγκάλιασαν με ενθουσιασμό το νεαρό ποιητή. Στους πρώτους αυτούς μελαγχολικούς στίχους κυριαρχεί ο κόσμος των αισθήσεων- η μουσικότητα, τα χρώματα, τα αρώματα-, ο οποίος είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με το κόσμο των συναισθημάτων.
    Υπήρξαν ρόδα και βιολέτες στο μπλε του στερεώματος,
    μαγεία μυθική χρωμάτων και αρωμάτων∙
    ήταν ένα από ΄κείνα τα δειλινά
    των γλυκών ανοίξεων, που η ψυχή μου
    στις αναμνήσεις βλέπει να πλανώνται.
    Ο Χουάν Ραμόν Χιμένεθ και ο έρωτας
    Ένα από τα βασικά θέματα της ποίησής του είναι ο έρωτας. Αποτελεί γι’ αυτόν το πέμπτο στοιχείο της φύσης μαζί με το νερό, τον αέρα, τη φωτιά και τη γη. Στους στίχους του ο έρωτας είναι παθιασμένος κι επώδυνος, εμφανίζεται όμως πάντα εξευγενισμένος, μια πύρινη φλόγα που φέγγει με τις πιο λεπτές και ευγενικές αποχρώσεις του γαλάζιου- ο έρωτας στην ποίησή του συγκρίνεται με την μπλε περίοδο στους πίνακες του Πικάσσο.
    Αδελφή: Ξεφυλλίζαμε τα φλογερά μας σώματα
    σε μια αφθονία δίχως τέλος, δίχως συναίσθηση…
    Ήταν φθινόπωρο κι ο ήλιος — θυμάσαι; — γλύκαινε
    θλιμμένα την κάμαρα με μια υπόλευκη λάμψη …
    Το 1913 γνωρίζει κι ερωτεύεται την Ζηνοβία Καμπρουμπί (Zenobia Cambrubí). Το 1916 παντρεύονται και θα μείνουν αχώριστοι σύντροφοι για σαράντα σχεδόν χρόνια μέχρι το θάνατό της. Η Ζηνοβία, η οποία υποστήριξε πολύ το σύζυγό της στο έργο του, υπήρξε μια πολύ καλλιεργημένη γυναίκα, μοντέρνα για την εποχή της, φεμινίστρια και μεταφράστρια του ινδού νομπελίστα Ταγκόρε. Προκειμένου να τελεστούν οι γάμοι, ο Χιμένεθ διασχίζει για πρώτη φορά τον Ατλαντικό με προορισμό τη Νέα Υόρκη, όπου διέμενε η Ζηνοβία. Τα δύο αυτά γεγονότα, ο γάμος του και ο διάπλους του ωκεανού, θα σταθούν καθοριστικά για το έργο του, διότι από τις εμπειρίες αυτές γεννιέται η συλλογή «Ημερολόγιο ενός προσφάτως παντρεμένου ποιητή» (Diario de un poeta recién casado).
    To πρωτοποριακό αυτό βιβλίο θεωρείται από κάποιους το σημαντικότερο ισπανικό ποιητικό έργο του 20ου αι.. Είναι γραμμένο σε μορφή ημερολογίου και συνδυάζει ποίηση και πρόζα, διάλογους και μονόλογους. Παρουσιάζει μεγάλη ετερογένεια υλικού, ως και αμερικάνικες διαφημίσεις παρεμβάλλει- ένα έργο πραγματικά με τον αέρα του μοντέρνου. Η μεγάλη καινοτομία ωστόσο για την ισπανόφωνη ποίηση είναι η εκτεταμένη και συνειδητή χρήση του ελεύθερου στίχου. Επιλέγει σκόπιμα το νέο αυτό στίχο, διότι θέλει να αναγγείλλει την αναγέννηση που υφίσταται η ποίησή του κι ο ίδιος με τον έρωτα, το γάμο και τη γνωριμία του με τον ωκεανό, με μια καινούρια ζωή.
    Μοιάζεις, θάλασσα, να μάχεσαι
    — ω! αναταραχή δίχως τέλος, μέταλλο αδιάκοπο! —
    ώστε από σένα να βρεθείς ή εγώ για να σέ βρω.
    Τι απέραντη δείχνεσαι,
    στη γυμνότητά σου μόνη
    …….
    Σαν σε τοκετό, γεννάς τον εαυτό σου,
    — με πόση κούραση! —
    τον εαυτό σου, θάλασσα μοναδική!
    τον εαυτό σου, εσένα μόνο και εντός της δικής σου
    μοναδικής πληρότητας όλων των πληροτήτων,
    …ώστε από σένα να βρεθείς ή εγώ για να σέ βρω!
    Με το βιβλίο αυτό η έκφρασή του αλλάζει ριζικά και το έργο του εισέρχεται σε μία νέα περίοδο που ο ποιητής μας ονομάζει διανοητική. Η ποίησή του γίνεται καθαρή, αγνή, poesía pura, απογυμνώνεται από περιττά στολίδια, από κοσμητικά επίθετα και τον περίτεχνο λόγο. Τώρα παρατηρείται το εξής παράδοξο: ο λόγος του, το λεξιλόγιο γίνεται απλό, καθημερινό, εντούτοις τα νοήματά του γίνονται δύσκολα, πυκνά. Ο Χιμένεθ γίνεται ο ποιητής της απέραντης μειονότητας.
    Αυτήν την περίοδο εκδίδει πολλά κοσμήματα της ισπανικής ποίησης, όπως Αιωνιότητες (Eternidades), Ποίηση (Poesía), Ομορφιά (Belleza), Η πλήρης εποχή (La estación total). Ο Χιμένεθ γράφει ασταμάτητα, είναι εξορισμένος θα λέγαμε στην ποίησή του.
    Ζώο Βάθους
    Το 1936 ξεκινά μια διαφορετική εξορία γι΄αυτόν: με το ξέσπασμα του Εμφυλίου, φεύγει από την Ισπανία και λόγω της νίκης του Φράνκο, αυτοεξορίζεται μόνιμα· ζει στην Κούβα, στη Φλόριντα, στην Ουάσινγκτον και τέλος θα εγκατασταθεί στο Πουέρτο Ρίκο.
    Τα χρόνια περνούν. Βρισκόμαστε στο 1949, όταν εκδίδεται μία συλλογή ορόσημο της ισπανόφωνης ποίησης: Ζώο Βάθους (Animal de fondo). Ο Χουάν Ραμόν είναι πλέον ηλικιωμένος, ο λόγος του έχει ωριμάσει, όμως η ποίησή του παραμένει νέα. Φέρει πάντα μαζί της την άνοιξη, τον αέρα της ανανέωσης. Η έμπνευση σε όλο της το μεγαλείο! Ο ποιητής αγγίζει πλέον την πολυπόθητη Ολότητα, La totalidad, φθάνει πλέον έπειτα από μακρόχρονο ταξίδι στην Πλήρη του Εποχή: ανοιξιάτικη αναγέννηση, καλοκαιρινός θερισμός του καρπού, χειμωνιάτικη απόλαυση των κόπων, των κύκλων ζωής.
    Η συλλογή Ζώο Βάθους αποτελείται από 29 ποιήματα, άρρηκτα συνδεδεμένα μεταξύ τους, που αλληλοσυμπληρώνονται, και είναι εστιασμένα όλα σε ένα θέμα, την ανακάλυψη του εσωτερικού μας θεού, της ομορφιάς, του φωτεινού μας κέντρου.
    Το 1956, τo βραβείο Νομπέλ Λογοτεχνίας έρχεται σε μια τραγική στιγμή της ζωής του: λίγες μέρες πριν πεθάνει η γυναίκα του. Συντετριμμένος δεν θα πάει να το παραλάβει. Δύο χρόνια αργότερα πεθαίνει και ο ίδιος στο Πουέρτο Ρίκο. Ο αιώνιος Ανδαλουσιανός, όπως υπέγραφε ο ίδιος ο Χουάν Ραμόν, ήταν από τις σπάνιες εκείνες περιπτώσεις συνέπειας, που έργο και ζωή ταυτίζονται· ο ποιητής ενστάλαξε την ύπαρξή του στους στίχους, δίνοντας στα πάντα ολόγυρα αισθητική, συναισθηματική και πνευματική αξία.
    Άννα Βερροιοπούλου
    Πηγή εικόνας «Platero y yo»: http://desmotivaciones.es
    αναδημοσίευση από ispania.gr

    2η Σύνοδος της Κοινότητας Κρατών Λατινικής Αμερικής και Καραϊβικής (CELAC)


    CELAC: Μια αξιομνημόνευτη σύνοδος

    Πηγή: aporrea
    Του Ángel Guerra Cabrera (1)

    Η 2η Σύνοδος της Κοινότητας Κρατών Λατινικής Αμερικής και Καραϊβικής(CELAC), που διοργανώθηκε στην Αβάνα, συνιστά ένα ιστορικό βήμα ως προς την ενίσχυση του οργανισμού. Έχει δείξει ότι η CELAC είναι ο ιδανικός μηχανισμός για να πετύχει την ενότητα, την ολοκλήρωση και τον πολιτικό διάλογο ανάμεσα στα κράτη που την απαρτίζουν και με τον υπόλοιπο κόσμο. Η συγκλονιστική παρουσία των αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων, ο εγκάρδιος και δημοκρατικός χαρακτήρας των διαβουλεύσεων ανάμεσα σε κυβερνήσεις με διαφορετικές ιδεολογίες και προγράμματα, η σπουδαιότητα των συμφωνιών, η παρουσία του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ Μπαν Κι Μουν και άλλων υψηλών εκπροσώπων διεθνών και περιφερειακών οργανισμών, το επιβεβαιώνουν.


    Η σύνοδος αφιερώθηκε από την κουβανική προεδρία στον αγώνα κατά της ανισότητας, της φτώχειας και της πείνας και διατυπώνει στο Πρόγραμμα Δράσης μέτρα για να κάνουν τα παραπάνω πραγματικότητα. Και παρόλο που η περιοχή έχει πετύχει να μειώσει τη φτώχεια, αυτή συνεχίζει να πλήττει 164 εκατομμύρια, δηλαδή 28% του πληθυσμού, ενώ 66 εκατομμύρια βρίσκονται κάτω από ακραία φτώχεια (11,3%). Αλλά το πιο συντριπτικό είναι τα 70,5 εκ. φτωχά παιδιά και έφηβοι. Από αυτά 23,3 εκ. σε ακραία φτώχεια. Σαν επιστέγασμα, το πλουσιότερο 10% λαμβάνει το 32% του εισοδήματος. Την ίδια ώρα, το φτωχότερο 40% λαμβάνει το 15%. Τα νούμερα υπογραμμίζουν την κατάσταση της πιο άνισης περιοχής σε έναν πλανήτη που χαρακτηρίζεται από την ανισότητα αλλά ταυτόχρονα μιλά θετικά γι' αυτήν [την περιοχή, ενν. Λατινική Αμερική] που για πρώτη φορά πρωτοστατεί σε μια κοινή προσπάθεια για να τη σταματήσει.

    Αξίζει να αναφέρουμε ότι η καθημερινή διοίκηση της CELAC εξαρτάται από μια τετράδα που συγκροτείται από την τελευταία χώρα που άσκησε την προεδρία, από αυτή που την ασκεί, αυτή που θα τη διαδεχθεί και μια ακόμα εκ περιτροπής που εκπροσωπεί την Κοινότητα της Καραϊβικής. Γι' αυτό και από εδώ έως την επόμενη σύνοδο το 2015 στο Χαν Χοσέ, η Κούβα, η Σάντα Λουσία και το Εκουαδόρ θα μοιραστούν την ευθύνη των εργασιών με την κοσταρικανή προεδρία, αν και η τετράδα συμβουλεύεται τακτικά στις αποφάσεις της τα υπουργεία εξωτερικών των κρατών μελών, μια πρακτική υποδειγματικά δημοκρατική.

    Αλλά η πιο σημαντική συμφωνία που υπογράφηκε στην Αβάνα απ' όλους τους παρόντες προέδρους ήταν η “Διακήρυξη της Αμερικής Λατινικής και της Καραϊβικής ως Ζώνη Ειρήνης”, συμπληρωματική της ζώνης ελεύθερης από πυρηνικά όπλα που προωθήθηκε από το Μεξικό επί των ημερών του μέσω του Συμφώνου του Τλατελόλκο. Επισημοποιεί την αρχή ότι οι συγκρούσεις στην Αμερική Μας θα εκτονώνονται αποκλειστικά μέσω του διαλόγου και των διαπραγματεύσεων, αφήνοντας έξω τη χρήση (στρατιωτικής) δύναμης ή την απειλή της χρήσης της. Διεκδικεί ως θεμελιώδεις αρχές τη μη παρέμβαση στα εσωτερικά ζητήματα άλλων κρατών, το δικαίωμα στην εθνική κυριαρχία και τον αυτοπροσδιορισμό και το δικαίωμα κάθε λαού να επιλέγει το οικονομικό, πολιτικό, κοινωνικό και πολιτιστικό καθεστώς που επιθυμεί, όλα αυτά ως θεμέλια της διατήρησης της ειρήνης και της συνεργασίας ανάμεσα στις χώρες μέλη και με τις υπόλοιπες χώρες. Αυτό συμπληρώνεται από το κάλεσμα για την επίτευξη πυρηνικού αφοπλισμού σε διεθνή κλίμακα.

    Η διακήρυξη συνιστά ένα τεράστιο βήμα πολιτισμού και ένα παράδειγμα μίμησης από άλλες περιοχές του πλανήτη καθώς ανταποκρίνεται σε μια κουλτούρα συνύπαρξης και μια βαθιά πεποίθηση των λατινο-καραϊβικών κυβερνήσεων, ενώ σε άλλες περιοχές του κόσμου οι συγκρούσεις ανάμεσα σε κράτη και οι εμφύλιοι πόλεμοι, σχεδόν πάντα υποκινούμενοι από ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, έχουν στοιχίσει ποτάμια αίματος και την απώλεια πολιτιστικής κληρονομιάς που έχει συσσωρευτεί από τη δουλειά και τη γνώση πολλών γενεών.

    Είναι προφανές, από την άλλη πλευρά, ότι αν και δεν μνημονεύεται επακριβώς στη διακήρυξη, η ορθή εκπλήρωση αυτής απαιτεί οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Μεγάλη Βρετανία να προχωρήσουν στην απομάκρυνση των στρατιωτικών τους βάσεων, να καταστρέψουν τα πυρηνικά όπλα που αποθηκεύουν ή κυκλοφορούν στα υποβρύχιά τους στη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική και την ανάκληση του 4ου Στόλου των ΗΠΑ από την περιοχή.

    Η απαίτηση για την αναγνώριση των δικαιωμάτων της Αργεντινής πάνω στα νησιά Μαλβίνες και η καταδίκη του οικονομικού και εμπορικού αποκλεισμού κατά της Κούβας ήταν επίσης σημαντικές συμφωνίες. Θα φτάσει η μέρα που το Πουέρτο Ρίκο θα συμμετάσχει στην CELAC μαζί με τις αδερφές λατινοαμερικάνικες χώρες.

    Ένα πολύ σημαντικό αποτέλεσμα της συνόδου είναι η επιβεβαίωση της αυξανόμενης αναγνώρισης και του σεβασμού προς την Κούβα από όλες τις χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής, για την παρουσία της ως επικεφαλής της CELAC και για την οικονομική και πολιτική επικαιροποίηση του μοντέλου της. Είναι αξιοσημείωτη η θερμή υποστήριξη που έλαβε το νησί από τη Βραζιλία και το Μεξικό. Αν δεν αποδεχτούν αυτά τα προφανή γεγονότα, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μένουν κάθε φορά και πιο απομονωμένες στην περιοχή μας.


    (1) Ο Ángel Guerra Cabrera είναι κουβανός αρθρογράφος και πανεπιστημιακός, ειδικός σε θέματα Λατινικής Αμερικής. Συνεργάζεται με τη μεξικανική εφημερίδαLa Jornada και με άλλα έντυπα και ηλεκτρονικές εκδόσεις.




    via: prensa rebelde

    Τετάρτη, 12 Φεβρουαρίου 2014

    Λέων Τρότσκι: Η αυτοκτονία του Μαγιακόφσκι



    Η αυτοκτονία του Μαγιακόφσκι




    Ήδη ο Μπλοκ είχε αναγνωρίσει στο Μαγιακόφσκι “ τεράστιο ταλέντο”. Μπορεί να πει κανείς δίχως υπερβολή ότι υπήρχαν στο Μαγιακόφσκι τα αντιφεγγίσματα της μεγαλοφυΐας. Δεν είναι ωστόσο ταλέντο αρμονικό. Που θα μπορούσε να βρεθεί καλλιτεχνική αρμονία μέσα σε κείνη τη δεκαετία των καταστροφών, στο ασημάδευτο όριο δύο εποχών; Στη δημιουργία του Μαγιακόφσκι οι κορυφές πάνε ζευγαρωτά με τις άβυσες, φανερώματα μεγαλοφυΐας ξαφνιάζουν πλάι σε στροφές τιμένες, καμιά φορά μάλιστα κραυγαλέα αγοραίες.
    Οι Μαγιακόφσκι θέλησε ειλικρινά να είναι επαναστάτης, προτού καν να είναι ποιητής. Στην πραγματικότητα ήταν πριν απ΄ όλα ένας ποιητής, ένας καλλιτέχνης, που απομακρύνθηκε από τον παλιό κόσμο χωρίς να ξεκόψει μαζί του, μόνο ύστερα από την Επανάσταση ζήτησε και, σ΄ ορισμένο μέτρο, βρήκε σ΄ αυτήν στήριγμα. Δεν συγχωνεύτηκε μαζί της πέρα για πέρα γιατί δεν είχε έρθει σ΄αυτήν μέσα στη σκληρή περίοδο των χρόνων της παράνομης προετοιμασίας. Γενικότερα, ο Μαγιακόφσκι δεν ήταν μόνο ο “ ψάλτης” μα και το θύμα μιας κρίσιμης εποχής που, προετοιμάζοντας τα στοιχεία μιας καινούργιας κουλτούρας με δύναμη άγνωστη ως τότε, πηγαίνει πιο αργά απ΄ όσο θα έπρεπε για να εξασφαλίσει την αρμονική εξέλιξη ενός ποιητή, μιας γενιάς από ποιητές που δόθηκαν στην επανάσταση. Πρέπει να δούμε εδώ την απουσία εσωτερικής αρμονίας που φανερωνόταν στο στυλ του ποιητή, την ανεπαρκή πειθαρχία του λόγου του και το άμετρο των εικόνων του: την καυτή λάβα του παθητικού και την ανικανότητα να συνδεθεί με την εποχή, με την τάξη, το κακόγουστο χωρατό με το οποίο ο ποιητής μοιάζει να θέλει να προστατευτεί από κάθε προσβολή του εξωτερικού κόσμου. Καμία φορά σκεφτόμασταν την καλλιτεχνική όσο και ψυχολογική υποκρισία! Όχι! Τα γράμματα που γράφτηκαν πριν από το θάνατό του αναδίνουν τον ίδιο ήχο: τι σημαίνει η επιγραμματική έκφραση “ το επεισόδιο έληξε” με την οποία ο ποιητής τραβάει μια τελευταία γραμμή;



    Ό,τι ήταν ο λυρισμός και η ειρωνεία για τον αργοπορημένο ρομαντικό Ερρίκο Χάϊνε – η ειρωνεία εναντίον του λυρισμού μα συνάμα για την υπεράσπισή του- είναι για τον αργοπορημένο “φουτουριστή” Μαγιακόφσκι το παθητικό και το αγοραίο: το αγοραίο εναντίον του παθητικού μα συνάμα για την υπεράσπισή του.
    Η επίσημη γνώμη, που φιλοτεχνήθηκε από τη Γραμματεία* σε γλώσσα νομικού πρωτοκόλλου, βιάζεται να πληροφορήσει ότι αυτή η αυτοκτονία «δεν έχει καμία σχέση με τις κοινωνικές και λογοτεχνικές ασχολίες του ποιητή» Πράγμα που είναι σαν να λες πως ο θεληματικός θάνατος του Μαγιακόφσκι δεν έχει καμία σχέση με τη ζωή του, ή ότι η ζωή του δεν είχε τίποτα κοινό με την επαναστατική και ποιητική δημιουργία του' αυτό είναι σαν να μεταβάλεις το θάνατό του σ΄ ένα τυχαίο μικρο-γεγονός. Αυτό δεν είναι ούτε αληθινό ούτε αναγκαίο ούτε...έξυπνο! « Η βάρκα της αγάπης έσπασε πάνω στην τρεχούμενη ζωή», γράφει ο Μαγιακόφσκι στους τελευταίους στίχους του. Αυτό θέλει να πει ότι οι «οι κοινωνικές και λογοτεχνικές του ασχολίες» είχαν πάψει να τον ανεβάζουν αρκετά πάνω από τις ταλαιπωρίες της καθημερινής ζωής για να τον προφυλάξουν από τα ανυπόφορα χτυπήματα που έπεφταν πάνω του. Πως να γράψεις τότε: «δεν έχει καμία σχέση»;

    Η τωρινή επίσημη ιδεολογία στο θέμα της « προλεταριακής λογοτεχνίας»- ξαναβρίσκουμε στο λογοτεχνικό τομέα κείνο που βλέπουμε στον οικονομικό τομέα – είναι βασισμένη πάνω σε μιαν ολοκληρωτική έλλειψη κατανόησης των ρυθμών και των προθεσμιών της πολιτικής ωρίμανσης. Η πάλη για την “προλεταριακή κουλτούρα”- κάτι σαν την - “ ολοκληρωτική κολλεχτιβοποίηση” όλων των κατακτήσεων της ανθρωπότητας στα πλαίσια του πεντάχρονου πλάνου- είχε στις απαρχές της Οκτωβριανής Επανάστασης χαρακτήρα ουτοπικού ιδεαλισμού και για αυτό ίσα- ίσα συνάντησε την αντίσταση του Λένιν και του συντάκτη αυτών των γραμμών. Αυτά τα τελευταία χρόνια αυτή κατάντησε απλούστατα σύστημα γραφειοκρατικής διοίκησης – και καταστροφής- της τέχνης. Αποτυχημένοι της αστικής λογοτεχνίας και στο είδος του Σεραφίμοβιτς, του Γλάντκοβ και Σία, ανακηρύχτηκαν κλασικοί της ψευτοπρολεταριακής λογοτεχνίας. Μια ευλύγιστη μηδαμινότητα όπως ο Αβερμπαχ βαφτίστηκε Μπιελίνσκι της.....« προλεταριακής» λογοτεχνίας (!). Η υψηλή διεύθυνση των καλών γραμμάτων βρίσκεται στα χέρια του Μολότοβ, ζωντανής άρνησης κάθε δημιουργικού πνεύματος μέσα στην ανθρώπινη φύση. Και το χειρότερο είναι ότι ο βοηθός του Μολότοβ Γκούσεβ, καλλιτέχνης σε πολλούς κια διάφορους τομείς εκτός από την τέχνη. Η εκλογή είναι ολότελα κατ΄ εικόνα του γραφειοκρατικού εκφυλισμού στις επίσημες σφαίρες της επανάστασης. Ο Μολοτοβ και οι Γκούσεβ απλώσαν πάνω στα καλά γράμματα μια λογοτεχνική παραμορφωμένη, πορνογραφικοί, “επαναστατών” αυλοκολάκων, έργο ενός περιληπτικού ανώνυμου.
    Οι καλύτεροι εκπρόσωποι της προλεταριακής νεολαίας, που ο προορισμός τους είναι να προετοιμάσουν τις βάσεις μιας καινούργιας λογοτεχνίας και μιας καινούργιας κουλτούρας παραδόθηκαν στις διαταγές ανθρώπων που μετατρέψανε σε κριτήριο της πραγματικότητας την ίδια τους την έλλειψη κουλτούρας.
    Ναι ο Μαγιακόφσκι είναι ο πιο αρρενωπός και πιο θαραλλέος απ' όλους εκείνους που, ανήκοντας στη τελευταία γενιά της παλιάς ρωσικής λογοτεχνίας και μη έχοντας ακόμα αναγνωριστεί απάυτήν, ζήτησαν να δημιουργήσουν δεσμούς με την Επανάσταση. Ναι, ύφανε δεσμούς άπειρα πιο πολύπλοκους από όλους τους άλλους συγγραφείς. Ένας βαθύς σπαραγμός παρέμενε μέσα του. Στις αντιφάσεις που περικλείνει η Επανάσταση, ολοένα και πιο οδυνηρές για την τέχνη που αναζητάει βελτιωμένες μορφές, ήρθε να προστεθεί τα τελευταία τούτα χρόνια το αίσθημα παρακμής όπου την κατάντησαν οι επίγονοι. Πρόθυμος να υπηρετήσει την “εποχή του” με τα πιο ταπεινά καθημερινά έργα, ο Μαγιακόφσκι δε μπορούσε να μην αποστραφεί την ψευτο-επαναστατική ρουτίνα. Ήταν ανίκανος να χει πλήρη συνείδηση για αυτό στο θεωρητικό πεδίο και, κατά συνέπεια, να βρει το δρόμο για να την υπερνικήσει. Λέει σωστά για τον εαυτό του πως δεν είναι για παίνεμα”. Για καιρό και ρωμαλέα αρνήθηκε να μπει στο διοικητικό κολχόζ της υποτιθέμενης “προλεταριακής” λογοτεχνίας του Αβερμπαχ. Επιχείρησε να ιδρύσει, κάτω από τη σημαία του Λεφ, το τάγμα των φλογερών σταυροφόρων της προλεταριακής επανάστασης: να την υπηρετήσει με πλήρη συνείδηση και όχι κάτω από την απειλή. Το λεφ δεν είχε φυσικά τη δύναμη να επιβάλει το ρυθμό του στα Εκατοπενήντα Εκατομμύρια: η δυναμική των πλημμυρίδων και αμπώτιδων της επανάστασης ήταν πάρα πολύ βαριά, πάρα πολύ βαθιά. Το Γενάρη αυτού του χρόνου, ο Μαγιακόφσκι, νικημένος από τη λογική της κατάστασης, έκανε μεγάλη προσπάθεια πάνω στον εαυτό του για να προσχωρήσει τελικά στη Σοβιετική ένωση των προλεταριακών νικητών (VAPP) , δύο- τρεις μήνες προτού σκοτωθεί. Αυτή η προσχώρηση δεν του πρόσφερε τίποτα, του πήρε, αντίθετα, κάτι. Σαν καθάρισε τους λογαριασμούς του τόσο στο προσωπικό πεδίο όσο και στο δημόσιο και βούλιαξε τη “ βάρκα” του, οι εκπρόσωπο της γραφειοκρατικής λογοτεχνίας, “ κείνοι που είναι για παίνεμα”, ξεφώνισαν: “ ασύλληπτο, ακατανόητο” , δείχνοντας με αυτό πως δεν είχαν περισσότερο καταλάβει το μεγάλο ποιητή Μαγιακόφσκι απ΄ ότι τις αντιφάσεις της εποχής.
    Ιδρυμένη ύστερα από πογκρομ ενάντια στις ατόφια επαναστατικές και ζωντανές λογοτεχνικές εστίες, η Ένωση των προλεταριακών ποιητών (VAPP), υποταγμένη στο γραφειοκρατικό καταναγκασμό και παραδομένη ιδεολογικά στην εγκατάλειψη, δεν εξασφάλισε ολοφάνερα την ηθική ενότητα: στην αναχώρηση του πιο μεγάλο ποιητή της Σοβιετικής Ρωσίας το μόνο που βρίσκουν να απαντήσουν με ημιεπίσημη αμηχανία είναι κείνο το “ δεν έχει καμία σχέση..” Είναι λίγο, αληθινό λίγο, για κείνον που θέλει να οικοδομήσει μια καινούργια κουλτούρα μέσα στις πιο σύντομες προθεσμίες.
    Ο Μαγιακόφσκι δεν έγινε, δε μπορούσε να γίνει, ο θεμελιωτής της προλεταριακής λογοτεχνίας για τον ίδιο λόγο που σοσιαλισμός δε μπορεί να οικοδομηθεί σε μια μόνο χώρα. Στους αγώνες της μεταβατικής περιόδου ήταν ο πιο θαρραλέος μαχητής του λόγου και έγινε ένας από τους πιο αναμφισβήτητους πρόδρομους της λογοτεχνίας που θα δώσει στον εαυτό της η νέα κοινωνία.

    ( Δελτίο της Ρωσικής Αριστερής Αντιπολίτευσης, Μάης 1930)

    *Γραμματεία: πρόκειται για τη Γενική Γραμματεία του Κόμματος

    απόσπασμα από το βιβλίο: Λέων Τρότσκι, Λογοτεχνία και Επανάσταση, εκδ. Παρασκήνιο, Αθήνα 2003 ομετάφραση, σημειώσεις, επιμέλεια Λ. Μιχαήλ