Τρίτη, 12 Νοεμβρίου 2013

96 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΚΤΩΒΡΙΑΝΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ - Β.Ι. ΛΕΝΙΝ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΜΑΣ

  
πηγή: eek.gr







Bλαδίμηρος Ίλιτς Λένιν
Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΜΑΣ

ΑΠΟ ΑΦΟΡΜΗ ΤΑ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ Ν. ΣΟΥΧΑΝΟΦ
I
Φυλλομετρούσα τούτες τις μέρες τα σημειώματα του Σουχάνοφ* για την επανάσταση. Χτυπά ιδιαίτερα στο μάτι η σχολαστικότητα όλων των μικροαστών δημοκρατών μας, καθώς και όλων των ηρώων της II Διεθνούς. Αφήνοντας ότι είναι απίστευτα δειλοί, ότι ακόμα και οι καλύτεροι από αυτούς αρχίζουν τις επιφυλάξεις, μόλις πρόκειται για την παραμικρότερη απομάκρυνση από το γερμανικό πρότυπο, αφήνοντας ότι αυτό είναι το χαρακτηριστικό γνώρισμα όλων των μικροαστών δημοκρατών, που εκδηλώθηκε αρκετά καθαρά σε όλο το διάστημα της επανάστασης, εκείνο που χτυπά στο μάτι είναι η δουλική μίμηση από μέρους τους του παρελθόντος.
Όλοι-τους ονομάζουν τον εαυτό τους μαρξιστή, καταλαβαίνουν όμως το μαρξισμό σε αφάνταστο βαθμό σχολαστικά. Δεν κατάλαβαν καθόλου το βασικό στο μαρξισμό, δηλαδή την επαναστατική διαλεχτική του. Δεν κατάλαβαν απολύτως και τις ξεκάθαρες υποδείξεις του Μαρξ ότι στις στιγμές της επανάστασης απαιτείται η μεγαλύτερη ευλυγισία, και δεν πρόσεξαν καν τις υποδείξεις που κάνει λογουχάρη ο Μαρξ στην αλληλογραφία του, υποδείξεις που αναφέρονται, όπως θυμάμαι, στα 1856, τότε που διατύπωνε την ελπίδα για ένα συνδυασμό του πολέμου των χωρικών στη Γερμανία, με το εργατικό κίνημα, συνδυασμό που θα μπορούσε να δημιουργήσει επαναστατική κατάσταση. Αυτές τις ξεκάθαρες υποδείξεις τις προσπερνούν και στριφογυρνούν γύρω τους όπως ο γάτος γύρω από τη ζεματιστή σούπα.
Όλη τους η διαγωγή αποκαλύπτει πως είναι δειλοί ρεφορμιστές, που φοβούνται ν’ απομακρυνθούν από την αστική τάξη και πολύ περισσότερο να ξεκόψουν απ’ αυτή. Ταυτόχρονα σκεπάζουν τη δειλία τους με την πιο ασυνάρτητη φρασεολογία και τις πιο ασυνάρτητες παινεψιές. Μα ακόμα και από καθαρά θεωρητική άποψη χτυπά στα μάτια ότι είναι πέρα για πέρα ανίκανοι να καταλάβουν την παρακάτω ιδέα του μαρξισμού: ως τα τώρα έβλεπαν ότι η ανάπτυξη του καπιταλισμού και της αστικής δημοκρατίας ακολουθούσε έναν ορισμένο δρόμο στη δυτική Ευρώπη. Και να που δε μπορούν να φανταστούν τώρα πως αυτός ο δρόμος δε μπορεί να θεωρηθεί σαν πρότυπο mutalis mutandis [με τις αντίστοιχες αλλαγές] παρά μόνο με ορισμένες διορθώσεις (ολότελα ασήμαντες από την άποψη της παγκόσμιας Ιστορίας).
Πρώτο, είναι η επανάσταση, που συνδέεται με τον πρώτο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Σε μια τέτοια επανάσταση έπρεπε να εκδηλωθούν καινούργια χαραχτηριστικά γνωρίσματα ή παραλλαγμένα ακριβώς από τον πολεμο γιατί ποτέ στον κόσμο δεν είχε γίνει ένας τέτοιος πόλεμος, μέσα σε μια τέτοια κατάσταση. Bλέπουμε ότι ύστερα από αυτόν τον πόλεμο η αστική τάξη των πιο πλούσιων χωρών δε μπορεί ακόμα να αποκαταστήαει «κανονικές» αστικές σχέσεις. Όμως οι ρεφορμιστές μας, μικροαστοί που παριστάνουν τον επαναστάτη, θεωρούσαν και θεωρούν ακόμα και τώρα τις κανονικές αστικές σχέσεις σαν το όριο (που δε μπορεί να ξεπεραστεί) και το «όριο αυτό» το καταλαβαίνουν πολύ σχηματικά και στενά.
Δεύτερο, τους είναι ολότελα ξένη κάθε σκέψη ότι στη γενική νομοτέλεια της ανάπτυξης μέσα σ’ όλη την παγκόσμια ιστορία, όχι μόνο δεν αποκλείονται καθόλου, μα αντίθετα επιβάλλονται ορισμένες φάσεις ανάπτυξης, φάσεις που παρουσιάζουν ιδιοτυπίες είτε στη μορφή, είτε στον τρόπο της ανάπτυξης. Oύτε καν τους έρχεται στο νου, λογουχάρη, ότι η Ρωσία, που βρίσκεται ανάμεσα σε πολιτισμένες χώρες και σε χώρες που για πρώτη φορά τις τράβηξε ο πόλεμος οριστικά στον πολιτισμό, δηλ. τις χώρες όλης της Ανατολής, τις έξω-ευρωπαϊκές χώρες - ότι η Ρωσία μπορούσε και θα έπρεπε γι’ αυτόν τον λόγο να παρουσιάσει μερικές ιδιομορφίες, που, φυσικά, βρίσκονται μέσα στη γενική γραμμή της παγκόσμιας ανάπτυξης, μα που κάνουν την επανάστασή της να ξεχωρίζει απ’ όλες τις προηγούμενες επαναστάσεις στις χώρες της δυτικής Ευρώπης και που φέρνουν ορισμένες καινοτομίες μερικού χαρακτήρα στο πέρασμα αυτό προς τις χώρες της Ανατολής.
Π.χ. επικαλούνται ένα έξαιρετικό μηχανικό επιχείρημα που το αποστήθισαν στον καιρό της ανάπτυξης της σοσιαλδημοκρατίας στη δυτική Ευρώπη και που συνίσταται στο να λένε ότι δεν είμαστε αρκετά ώριμοι για το σοσιαλισμό, ότι δεν έχουμε, όπως λένε ορισμένοι από τους «σοφούς» αυτούς κυρίους, τις αντικειμενικές οικονομικές προϋποθέσεις για το σοσιαλισμό. Και δεν έρχεται σε κανενός το νου ν’ αναρωτηθεί: δε μπορούσε άραγε ένας λαός, που βρέθηκε μπροστά σε επαναστατική κατάσταση σαν κι αυτή που διαμορφώθηκε με τον πρώτο ιμπεριαλιστικό πόλεμο, δε μπορούσε άραγε ένας λαός μπροστά στο αδιέξοδο της κατάστασής του να ριχτεί σ’ έναν αγώνα που θα του έδινε έστω και κάποια πιθανότητα να κατακτήσει συνθήκες εξαιρετικά ασυνήθιστες για την παραπέρα ανάπτυξη του πολιτισμού του;
« H Pωσία δεν έφτασε στη βαθμίδα ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, όπου είναι δυνατό να πραγματοποιηθεί ο σοσιαλισμός ». Αυτήν τη θέση την επαναλαβαίνουν σαν τροπάριο όλοι οι ήρωες της II Διεθνούς, μαζί φυσικά και ο Σουχάνοφ. Την αναμφισβήτητη αυτή θέση την κοπανούν ολοένα και με χίλιους δυο τρόπους και τη θεωρούν αποφασιστική για την εκτίμηση της επανάστασής μας.
Καλά, και τι, αν η ιδιομορφια της κατάστασης παρέσυρε τη Ρωσία, πρώτα, στον παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό πόλεμο, όπου ήταν ανακατεμένες όλες οι δυτικοευρωπαϊκές χώρες, με κάποια επιροή και αν τοποθέτησε την ανάπτυξή της στο μεταίχμιο ανάμεσα στις επαναστάσεις της Ανατολής που αρχίζουν και εν μέρει άρχισαν κιόλας μέσα σε συνθήκες που μας επιτρέπουν να πραγματοποιήσουμε ακριβώς την ένωση εκείνη του «πολέμου των χωρικών» με το εργατικό κίνημα, που ένας τέτοιος «μαρξιστής» σαν τον Μαρξ τη θεωρούσε το 1856 σαν μια από τις πιθανές προοπτικές για την Πρωσία ;
Τι αν η απόλυτα αδιέξοδη κατάσταση, δεκαπλασιάζοντας τις δυνάμεις των εργατών και των αγροτών, μας άνοιξε τη δυνατότητα να δημιουργήσουμε τις βασικές προϋποθέσεις του πολιτισμού διαφορετικά απ’ όλα τα άλλα κράτη της δυτικής Ευρώπης ;
Άλλαξε μήπως από το γεγονος αυτό η γενική γραμμή ανάπτυξης της παγκόσμιας ιστορίας ; Άλλαξαν μήπως απ’ αυτό οι βασικές σχέσεις των βασικών τάξεων σε κάθε κράτος, που μπαίνει ή μπήκε στη γενική πορεία της παγκόσμιας ιστορίας ;
Αν για να δημιουργηθεί ο σοσιαλισμός απαιτείται ένα καθορισμένο επίπεδο πολιτισμού (αν και κανείς δε μπορεί να πει ποιο είναι αυτό το καθορισμένο «επίπεδο πολιτισμού»), γιατί να μην αρχίσουμε πρώτα από την κατάχτηση με επαναστατικό τρόπο των προϋποθέσεων γι’ αυτό το καθορισμένο επίπεδο κι έπειτα πια, με βάση την εργατο-αγροτική εξουσία και το Σοβιετικό καθεστώς να μπούμε σε κίνηση για να φτάσουμε τους άλλους λαούς;

16 του Γεναρη 1923

II

Για να δημιουργηθεί ο σοσιαλισμός -λέτε- απαιτείται πολιτισμός. Πολύ καλά. Μα γιατί, λοιπόν, δε θα μπορούσαμε ν’ αρχίσουμε με τη δημιουργία τέτοιων προϋποθέσεων πολιτισμού στη χώρα μας, σαν το διώξιμο των τσιφλικάδων και το διώξιμο των ρώσων κεφαλαιοκρατών και ύστερα πιά ν’ αρχίσουμε την κίνηση προς το σοσιαλισμό ; Σε ποια βιβλία το διαβάσατε, ότι παρόμοιες παραλλαγές είναι απαράδεχτες ή δε μπορεί να γίνουν στη συνηθισμένη ιστορική εξέλιξη;
Θυμάμαι ότι ο Ναπολέοντας έγραφε: «On s’ engage et puis... on voit». Σ’ ελεύθερη μετάφραση στα ρωσικά αυτό θα πει: «Στην αρχή πρέπει να μπλέκεις σε σοβαρή μάχη και μέσα σ’ αυτήν βλέπεις». Να κι εμείς μπλεχτήκαμε στην αρχή τον Οχτώβρη του 1917 σε μια σοβαρή μάχη και κει πια είδαμε τέτοιες λεπτομέρειες της ανάπτυξης (από την άποψη της παγκόσμιας ιστορίας είναι, αναμφίβολα, λεπτομέρειες) όπως η ειρήνη του Μπρέστ-Λιτόφσκ, ή η ΝEΠ κλπ. Και σήμερα δεν υπάρχει πια αμφιβολία πώς σε βασικές γραμμές νικήσαμε.
Oι Σουχάνοφ μας, για να αφήσουμε τους σοσιαλδημοκράτες που βρίσκονται δεξιότερα απ’ αυτούς, ούτε καν φαντάζονταν πως οι επαναστάσεις γενικά δε μπορεί να γίνουν διαφορετικά. Oι ευρωπαίοι μικροαστοί μας ούτε καν φαντάζονται πως οι μελλοντικές επαναστάσεις στις χώρες της Ανατολής, που είναι ασύγκριτα μεγαλύτερες σε πληθυσμό και τις χαρακτηρίζει ασύγκριτα μεγαλύτερη ποικιλομορφία κοινωνικών συνθηκών, θα παρουσιάσουν αναμφισβήτητα, περισσότερες ιδιομορφίες από τη ρωσική επανάσταση.
Ούτε συζήτηση ότι το εγχειρίδιο, που γράφτηκε σύμφωνα με τις απόψεις του Κάουτσκι ήταν πολύ ωφέλιμο πράγμα στον καιρό του. Ωστόσο είναι καιρός πια να παρατήσουμε τη σκέψη ότι δηθεν το εγχειρίδιο αυτό πρόβλεψε όλες τις μορφές ανάπτυξης της παγκόσμιας ιστορίας. Εκείνους που σκέφτονται έτσι, θα είχε τη θέση του να τους ονομάσουμε απλούστατα βλάκες.
Λένιν

17 του Γεναρη 1923
δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Πράβδα, φύλλο 117, 30 Mάη 1923
σε ελαφρά διαφορετική μετάφραση το κείμενο υπάρχει στα Άπαντα τομ. 45, σελ.378 
* Mενσεβίκος οικονομολόγος

Τρίτη, 5 Νοεμβρίου 2013

Μην φοβηθείς να απεργήσεις




Απεργία (Μπέρτολτ Μπρεχτ) & Στη Διαδήλωση ( Μάνος Λοίζος)

            




πηγή: Traverso Rossa



Να φοβηθείς μια ζωή υπό το καθεστώς του φόβου σε κάθε σου βήμα

Αύριο ξημερώνει μια μέρα απεργίας. Μια απεργία που η συμμετοχή σε αυτή δεν αποτελεί απλά καθήκον ή δικαίωμα όλων εμάς, που για να ζήσουμε πουλάμε την εργατική μας δύναμη, τις γνώσεις μας, και την φαντασία μας, την ίδια μας την ζωή. Αποτελεί μονόδρομη επιλογή για κάθε εργαζόμενο , για κάθε άνεργο , για κάθε νέο να δηλώσει την δική του παρουσία, την δική του καθολική άρνηση απέναντι στον καπιταλιστικό όλεθρο που διαλύει ζωές, κατακρεουργεί ανθρώπους, οδηγεί τον κόσμο της δουλειάς στην απόλυτη και ολοσχερή εξαθλίωση.

Αύριο δεν απεργούμε για να διαπραγματευτούμε την λιγότερη βίαιη, την λιγότερο επώδυνη
προσαρμογή της ζωής και των αναγκών μας στις ανάγκες της κερδοφορίας του κεφαλαίου.

Αύριο δεν απεργούμε για να ζητήσουμε να μας επιτραπεί να ζήσουμε με ηρεμία και υπακοή με αντάλλαγμα λίγα ψίχουλα από τα υπερκέρδη του κόσμου του κεφαλαίου.

Αύριο δεν απεργούμε γιατί στ' αλήθεια πιστεύουμε όπως μας παραμυθιάζουν, ότι μπορεί να υπάρξει εθνική ανάπτυξη για τους εργαζόμενους με ανέγγιχτες τις καπιταλιστικές δομές στην οικονομία, ότι στ 'αλήθεια μπορεί να υπάρξει δημοκρατία και ελευθερία για τους εργάτες με ανέγγιχτες τις ολοκληρωτικές και φασιστικές δομές της αστικής δημοκρατίας.

Αύριο δεν απεργούμε γιατί στα σοβαρά πιστεύουμε ότι έχουμε τίποτα να ενώσουμε με την συνδικαλιστική και εργοδοτική γραφειοκρατεία που έχει δώσει γη και ύδωρ στην κυβέρνηση και στο κεφάλαιο. Αύριο δεν απεργούμε γιατί στα σοβαρά θεωρούμε ότι οι έμμισθοι αχυράνθρωποι του συνδικαλισμού, οι έμμισθοι επαγγελματίες των ¨αγώνων¨ έχουν κάτι να προσφέρουν στην υπόθεση της χειραφέτησης των εργαζόμενων. Οι κοινωνικοί και πολιτικοί αγώνες και η εργατική πολιτική δεν είναι επάγγελμα. Είναι προσωπική επιλογή αξιοπρέπειας, είναι πολιτική επιλογή και στάση ζωής, που δεν μπορεί να εξαργυρώνεται με φράγκα που απλόχερα παρέχει το αστικό κράτος. Γιατί άραγε ;

Αύριο δεν απεργούμε δέσμιοι ονειρώξεων, ότι υπάρχει πιθανότητα “αναίμακτης” επιστροφής στην προ κρίσης εποχή. Ότι υπάρχει πιθανότητα βελούδινης , ομαλής μετάβασης σε ένα καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο, όπως φαντασιώνονται οι σαλονάτοι αριστεροί, τα γνωστά αριστερά κατοικίδια της αστικής πολιτικής.

Αύριο απεργούμε με το αίτημα της ανατροπής της κυβέρνησης του κεφαλαίου. Ανατροπή από την εργατική τάξη και τον λαό,γιατί μονό έτσι μπορεί να επιβληθεί και να πραγματωθεί η ολοκληρωτική αλλαγή του οικονομικού και πολιτικού status quo.

Αύριο απεργούμε για την έξοδο από την ΕΕ, για την διάλυση και την ανατροπή μιας καπιταλιστικής συμμαχίας που χρησιμοποιεί τους εργαζόμενους της Ευρώπης, ως καύσιμη ύλη στις ανάγκες κερδοφορίας των επιμέρους αστικών τάξεων, βορά στις ανάγκες του κεφαλαίου.

Αύριο απεργούμε γιατί το μέλλον των εργαζόμενων περνά μέσα από την ολοκληρωτική συντριβή του καπιταλιστικού παρόντος που εξοβελίζει τον κόσμο της εργασίας στο περιθώριο της ζωής, στο περιθώριο της ιστορίας.

Αύριο απεργούμε για το δικαίωμα στην δουλειά και στη ζωή όλων των εργατών της Ελλάδας. Ελλήνων και μεταναστών.

Αύριο απεργούμε, με στόχο η εργατική τάξη και ο λαός να απομονώσει και να διαλύσει τον φασισμό και τον ναζισμό, που γεννάται και αναπτύσσεται διασπείροντας τον εμφύλιο ανάμεσα στους εργαζόμενους. Αποκρύβοντας έτσι την ανάγκη ταξικής ενότητας του κόσμου της εργασίας απέναντι στο κεφάλαιο και στο πολιτικό προσωπικό του. Στο πολιτικό προσωπικό του οποίου αυτοδίκαια και αυταπόδεικτα ανήκει και η ΧΑ.

Αύριο απεργούμε για τα “μεγάλα”. Απεργούμε διεκδικώντας όλο τον κοινωνικό πλούτο, όλα τα δημοκρατικά δικαιώματα και τις ελευθερίες. Απεργούμε διεκδικώντας την εργασία ως δικαίωμα και ως δημιουργία. Μια εργασία που θα απελευθερώνει τον άνθρωπο και τις δυνατότητές του, και θα τον κάνει συνδημιουργό της κοινωνικής και πολιτικής ιστορίας.

Αύριο απεργούμε, για να αποτελέσει αυτή η απεργία, έναυσμα για τον συνολικό ξεσηκωμό της εργατικής τάξης και του λαού. Για να παραλύσει το σύστημα που γεννά φτώχεια, εξαθλίωση και εκμετάλλευση. Για να σπάσουν τα καπιταλιστικά γρανάζια που αλέθουν τα όνειρα και τις ελπίδες μας για μια ζωή με αξιοπρέπεια και ελευθερία. Για να καταστεί εφικτή , για να καταστεί δυνατή η Γενική Πολιτική Απεργία Διαρκείας, που θα αμφισβητήσει ολιστικά και θα ανατρέψει αμετάκλητα το σύνολο της αστικής καπιταλιστικής εξουσίας.

Αύριο απεργούμε χωρίς αυταπάτες, για τις παρούσες δυνατότητες του εργατικού κινήματος. Χωρίς αυταπάτες για την παρούσα αδυναμίας μας να πραγματώσουμε την συνολική απελευθέρωση από τα καπιταλιστικά δεσμά. Αλλά με την βεβαιότητα, ότι από σε αυτό το εργατικό κίνημα έλαχε ο κλήρος της ιστορίας να δώσει την μεγάλη μάχη. Σε όλους εμάς με τις αντιφάσεις μας, τις αμφιβολίες μας και τους φόβους μας, δίνεται η δυνατότητα να αποπειραθούμε να περπατήσουμε στους δρόμους της συνολικής χειραφέτησης από την καπιταλιστική φυλακή.

Αύριο απεργούμε για να ξορκίσουμε τον φόβο και την ήττα.

Αύριο απεργούμε για να ανοίξει ο δρόμος ώστε ο φόβος και η ήττα να αλλάξουν στρατόπεδο.

Αύριο απεργούμε. Δεν διαπραγματευόμαστε την ζωή και το μέλλον μας.

Αύριο απεργούμε. Δεν συναινούμε και δεν υπακούμε στις εντολές της φασιστικής αστικής δημοκρατίας

Αύριο απεργούμε και θα Νικήσουμε.