Τρίτη, 30 Ιουλίου 2013

Μεξικανοί αμφισβητούν το σύστημα και δημιουργούν δικό τους νόμισμα




Μια απομακρυσμένη πόλη, με 24.000 μόνο κατοίκους, στα βουνά της Veracruz κάνει θρύψαλα τις αρχές της Κεντρικής Τράπεζας του Μεξικού μετά την εφεύρεση δικού της νομίσματος, που ονόμασε Tumin, το οποίο βασίζεται σε ένα σύστημα ανταλλαγής και του οποίου τα χαρτονομίσματα κυκλοφορούν και σε εννέα ακόμα δήμους με δυνατότητα επέκτασης και σε άλλες περιοχές.

Ο φορέας που είναι υπεύθυνος για τη ρύθμιση της νομισματικής πολιτικής της χώρας ανησυχεί για την κίνηση αυτή, καθώς και για την μεγάλη αποδοχή που έχει το παράλληλο αυτό νόμισμα, που διευκολύνει με τη χρήση - στην ουσία - κουπονιών να γίνεται ανταλλαγή εμπορευμάτων.

Σύμφωνα με τις νομισματικές αρχές, το Tumin δεν είναι τίποτα άλλο παρά μόνο μια απάτη που προσπαθεί να αντικαταστήσει το εθνικό νόμισμα, όμως, οι δημιουργοί του λένε ότι έχει πολλά οφέλη: επαγγελματίες έμποροι πωλούν περισσότερα προϊόντα και οι καταναλωτές αγοράζουν περισσότερο και φθηνότερα.

Το Tumin άρχισε να κυκλοφορεί το Νοέμβριο του 2010 σε ονομαστικές αξίες του ενός, πέντε, δέκα και 20 μονάδων, με πρωτοβουλία μιας ομάδας ακαδημαϊκών που στόχο είχε την αναζωογόνηση της οικονομίας της περιοχής και να λύσει το πρόβλημα της έλλειψης χρημάτων που κυκλοφορούν μεταξύ των ανθρώπων της ανατολική περιοχή της φτωχής χώρας. Ωστόσο, στα τέλη του περασμένου έτους, έγινε περισσότερο δημοφιλές και εξαπλώθηκε.

"Δεν έχουμε πέσος Μεξικού, επειδή είμαστε φτωχοί και γι 'αυτό έχουμε εφεύρει το δικό μας νόμισμα", εξηγεί ο Juan Castro Soto, καθηγητής στο Διαπολιτισμικό Πανεπιστήμιο Veracruzana (UVI) και συγγραφέας της οικονομικής πρωτοβουλίας.

Λέει ότι το Tumin διανεμήθηκε για τη διευκόλυνση της ανταλλαγής των εμπορευμάτων τα οποία σάπιζαν εδώ και καιρό στα ράφια των καταστημάτων, καθώς ο κόσμος δεν είχε χρήματα για να κάνει αγορές ακόμη και για βασικά ήδη πρώτης ανάγκης.

"Θέλουμε να προωθήσουμε την παραγωγή, αυτή είναι η μεγαλύτερη πρόκληση, η δημιουργία τοπικής παραγωγής. Επειδή η εξωτερική πολιτική και κάθε άλλη πολιτική δεν παράγει πλέον τίποτα. Το θέμα είναι να μπορεί να πάει κάποιος σε ένα κατάστημα και να έχει εναλλακτικές λύσεις για να μπορεί να πάρει αυτό που θέλει και αν ένας πωλητής δεν έχει σε ποιον να προσφέρει τα προϊόντα του, εμείς θα βοηθήσουμε με αυτόν τον τρόπο στο να τα 'πουλήσει' ", είπε ο Soto, ένας από τους υποστηρικτές αυτού του συστήματος.

"Το νόμισμα μας αυτό υποστηρίζεται από τους ανθρώπους που το χρησιμοποιούν και όχι από τα αποθέματα χρυσού της χώρας", δήλωσε ο ειδικός, και απέρριψε τους ισχυρισμούς του Γραφείου του Γενικού Εισαγγελέα που χαρακτήρισε την δημιουργία αυτού του νομίσματος ως έγκλημα πλαστογραφίας και πλαστοπροσωπίας του μεξικανικού πέσο.

Παρά το γεγονός ότι το νόμισμα όντως αναβίωσε την οικονομία της περιοχής, τα στελέχη της Κεντρικής Τράπεζας κατηγόρησαν τους εφευρέτες του Tumin για κερδοσκοπία και οικονομική ζημία.



 Αναδημοσίευση από Sierra Maestra (με πληροφορίες από fafhoonoticias.org)

Δευτέρα, 29 Ιουλίου 2013

Το Πανεπιστήμιο της Βολιβίας τίμησε τον Εντουάρντο Γκαλεάνο


Ο διακεκριμένος συγγραφέας και δημοσιογράφος Εντουάρντο Γκαλεάνο έλαβε το μετάλλιο Azurduy Juana de Padilla, το υψηλότερο βραβείο που χορηγείται από το Πανεπιστήμιο των Άνδεων Simon Bolivar, στη πόλη Sucre της Βολιβίας.

Η τελετή πραγματοποιήθηκε στην Αίθουσα της Τιμής του εν λόγω εκπαιδευτικού ιδρύματος, όπου ο συγγραφέας του "Las Venas abiertas de America Latina" (Οι ανοιχτές φλέβες της Λατινικής Αμερικής) μίλησε για το τελευταίο βιβλίο του "Los Hijos de los dias" (Τα παιδιά των ημερών), αφού έλαβε το βραβείο από τα χέρια του Πρύτανη του Πανεπιστημίου, Χοσέ Λουίς Γκουτιέρεζ.

"Μια ιστορία απορρέει από κάθε μέρα. "Τα παιδιά των ημερών έχουν ήδη αρχίσει να περπατάνε", είπε ο Ουρουγουανός διανοούμενος, ο οποίος βρίσκεται στη Βολιβία από τις αρχές της εβδομάδας.

Τέλος, ο διάσημος πνευματικός τόνισε ότι "ο κόσμος είναι χωρισμένος, κυρίως μεταξύ ανάξιων και εξοργισμένων, και ο καθένας πρέπει να γνωρίζει σε ποια πλευρά θέλει ή μπορεί να είναι".



αναδημοσίευση από Sierra Maestra (με πληροφορίες από: plenglish.com)

Παρασκευή, 26 Ιουλίου 2013

Η Κούβα γιορτάζει τα 60 χρόνια από την επίθεση στη Μονκάδα


Ο Φιντέλ Κάστρο και ο Χουάν Αλμέιδα Μπόσκε σε παλαιότερο εορτασμό της επετείου (πηγή: ΑΡ)

Τα 60 χρόνια από την επίθεση στους στρατώνες της Μονκάδα, στο Σαντιάγκο της Κούβας, της οποίας ηγήθηκε οΦιντέλ Κάστρο και άλλοι επαναστάτες στις 26 Ιούλη 1953, προετοιμάζεται να γιορτάσει σήμερα το Νησί της Επανάστασης στη συγκεκριμένη πόλη και τις εγκαταστάσεις της Πανεπιστημιούπολης στις 7 το πρωί τοπική ώρα.

Το ιστορικό γεγονός σηματοδοτεί την απαρχή της μαζικής εξέγερσης κατά του δικτατορικού καθεστώτος του Φ. Μπατίστα, που πέντε χρόνια, πέντε μήνες και πέντε μέρες αργότερα οδήγησε στη νίκη της Επανάστασης. Η επίθεση μπορεί να απέτυχε, αφού ελάχιστοι από τους επαναστάτες της Μονκάδα κατάφεραν να επιζήσουν, μετά από δύο χρόνια φυλάκισης ωστόσο ο Φιντέλ απελευθερώθηκε και αυτοεξορίστηκε στο Μεξικό, όπου μαζί με τον Αργεντινό Ερνέστο «Τσε» Γκεβάρα, τον Καμίλο Σιενφουέγος και άλλους ξεκίνησαν τις ετοιμασίες για τη συνέχεια του αγώνα τους. Ο επαναστατικός στρατός, που σιγά σιγά ανδρώθηκε, στηρίχτηκε στην πολιτικο-στρατιωτική δουλειά που είχαν ξεκινήσει το Κίνημα 26ης Ιούλη με επικεφαλής τον Φρανκ Πάις, το Επαναστατικό Διευθυντήριο, φλογεροί επαναστάτες φοιτητές και το Λαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα Κούβας, όπως είχε ονομαστεί το ΚΚ Κούβας, το οποίο το 1955 είχε απορρίψει την έκκληση του Κάστρο για ένοπλο αγώνα, αλλά είχε δώσει όλες τις δυνάμεις του στην πάλη για τη δημιουργία μαχητικών επιτροπών στα εργοστάσια και στις κοινότητες και ενός μετώπου που θα ένωνε όλες τις δυνάμεις που ήταν αντίθετες στον Μπατίστα. Αυτή η προσεκτική πολιτική προετοιμασία της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών δυνάμεων αποδείχτηκε κρίσιμη για την επιτυχία της Επανάστασης.

Στα πλαίσια του γιορτασμού την Πέμπτη έγινε η αποκάλυψη του γλυπτού στην πρόσοψη του θεάτρου «Ερεδία» της πλατεία Μασέο του Σαντιάγκο ντε Κούβα, που απεικονίζει τη θρυλική μορφή του Χουάν Αλμέιδα Μπόσκε (πέθανε το 2009), που συμμετείχε στην επίθεση στη Μονκάδα, στην απόβαση της «Γκράνμα», στη νίκη της Επανάστασης, στον αγώνα για την οικοδόμηση και την υπεράσπιση του σοσιαλισμού. Το γλυπτό έχει τη φράση του «Εδώ κανείς δεν παραδίνεται!» και είναι ανάλογο με αυτό του Τσε και του Καμίλο Σιενφουέγος στην πλατεία της Επανάστασης στην Αβάνα.

πηγή: 902

Η σημασία της 26ης Ιουλίου για τη Λατινική Αμερική, με την ευκαιρία της 60ης επετείου



Πηγή: Cubadebate
του Πατρίσιο Μοντεσίνος

Την προσεχή 26η Ιουλίου θα γιορταστεί η 60η επέτειος των επιθέσεων στα στρατόπεδα Μονκάδα και Κάρλος Μανουέλ ντε Σέσπεδες, ενέργειες που σηματοδότησαν την έναρξη της τελευταίας και πιο καθοριστικής φάσης του ένοπλου αγώνα για την ανεξαρτησία του νησιού της Καραϊβικής, ο οποίος ξεκίνησε το 1868. 

Και οι δύο επιθέσεις, υπό την οργάνωση και την ηγεσία του Φιντέλ Κάστρο, είχαν ως συνέχεια τη διάσημη απολογία "Η ιστορία θα με δικαιώσει", που εκφωνήθηκε απο τον ηγέτη της Κουβανικής Επανάστασης όταν δικάστηκε για την ένοπλη εξέγερση που αποσκοπούσε να δώσει τέλος σε ένα κατεπιεστικό δικτατορικό καθεστώς με την υποστήριξη όπως πάντα των Ηνωμένων Πολιτειών.

"Η ιστορία θα με δικαιώσει" ήταν η μήτρα και το πρόγραμμα της Επανάστασης στην Κούβα, η οποία αφού θριάμβευσε το 1959, έγινε ο φάρος και η ελπίδα για τη Λατινική Αμερική που τότε ήταν πλήρως υποταγμένη στην Ουάσινγκτον.

Ακριβώς όταν συμπληρώνονται 60 χρόνια από εκείνη την 26η Ιουλίου, ημερομηνία που έχει ανακηρυχθεί Ημέρα Εθνεγερσίας στο Νησί, οι λαοί της Μεγάλης Πατρίδας [Patria Grande] θεωρούν ότι αυτή η ημερομηνία σηματοδότησε ακόμα την επανέναρξη των μαχών για τη χειραφέτιση και την κυριαρχία των εθνών της περιοχής.

Πολιτικοί αναλυτές συμφωνούν ότι τώρα η Λατινική Αμερική επιτίθεται σε ένα μεγάλο στρατόπεδο, της βορειοαμερικανικής αυτοκρατορίας, αλλά σ' αυτούς τους νέους καιρούς όχι με όπλα, αλλά με τη δύναμη των ιδεών.

Έλεγε ο κουβανός "Απόστολος", ο Χοσέ Μαρτί, ο πρωτεργάτης των αγώνων για την ανεξαρτησία της χώρας του, ότι "χαρακώματα από ιδέες αξίζουν περισσότερα από χαρακώματα από πέτρες".

Ακριβώς αυτές τις στιγμές η Λατινική Αμερική βρίσκεται στην αντεπίθεση, αιφνιδιάζοντας και αντιμετωπίζοντας με τις προοδευτικές της σκέψεις τα φιλοπόλεμα και ανατρεπτικά σχέδια των Ηνωμένων Πολιτειών, οι οποίες είναι ακόμα παγιδευμένες στην εμμονή της απεγνωσμένης προσπάθειας να συνεχίσουν να έχουν υποταγμένη με κάθε κόστος αυτή την περιοχή.

Οι διαδικασίες αλλαγής που βρίσκονται τώρα σε εξέλιξη στη Βολιβία, στο Εκουαδόρ, στη Βενεζουέλα, στη Νικαράγουα και σε άλλες λατινοαμερικάνικες χώρες, είναι χωρίς καμία αμφιβολία συνέπεια του άθλου που έλαβε χώρα το 1953 στα ανατολικά της Κούβας, με τις επιχειρήσεις εναντίον των στρατοπέδων Μονκάδα και Κάρλος Μανουέλ ντε Σέσπεδες.

Η καθαρή πίστη σήμερα στην υλοποίηση της οριστικής ολοκλήρωσης της Μεγάλης Πατρίδας, και οι σταθερές αντιδράσεις των λαών μας στις συνεχείς επιθέσεις της βορειοαμερικανικής αυτοκρατορίας με σκοπό να εμποδίσουν αυτή την πολυπόθητη ενότητα, δεν είναι κάτι άλλο από "Μονκάδες από ιδέες".

Τετάρτη, 24 Ιουλίου 2013

ΕΞΑΝΤΑΣ- ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΕΝΟΣ ΒΙΑΣΜΟΥ ( ΕΛ ΣΑΛΒΑΔΟΡ)







Original Airdate: Τετάρτη 12 Μαρτίου 2008, 22:00 - ΝΕΤ

ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 66 min.

Το «Παιδιά ενός βιασμού», αφηγείται την ιστορία των δύο μεγάλων συμμοριών του Ελ Σαλβαδόρ που αποτελούνται κυρίως από εφήβους. Η 18 και η MS 13, έχουν μετατρέψει τη χώρα σε εμπόλεμη ζώνη, καθώς συγκρούονται αδυσώπητα για τον έλεγχο της αγοράς όπλων και ναρκωτικών. Ο Γιώργος Αυγερόπουλος, αποκτά πρόσβαση και στις δύο συμμορίες και παρακολουθεί τη ζωή των παιδιών που σκοτώνουν χωρίς δεύτερη σκέψη. Στα λόγια, τις πράξεις και τα κεντημένα με τατουάζ-σύμβολα της συμμορίας κορμιά τους, διαγράφεται η σύγχρονη ιστορία της χώρας που βιάστηκε από τον δωδεκαετή εμφύλιο πόλεμο, έναν πόλεμο που ίσως δεν έληξε ακόμη…

ΒΑΣΙΚΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Επιτόπια έρευνα, Σενάριο, Σκηνοθεσία: Γιώργος Αυγερόπουλος / Οργάνωση και Διεύθυνση Παραγωγής: Αναστασία Σκουμπρή / Διεύθυνση Φωτογραφίας: Αλέξης Μπαρζός / Συντονισμός και Επιμέλεια: Άγγελος Αθανασόπουλος / Έρευνα & Οργάνωση Θέματος: Νίνα Μαρία Πασχαλίδου, Μανώλης Φυλακτίδης / Μοντάζ: Γιάννης Μπιλίρης / Πρωτότυπη Μουσική: Γιάννης Παξεβάνης / Γραφικά: Σάκης Παλπάνας / Δημοσιογραφική Επιμέλεια Ιστοσελίδας: Αποστόλης Καπαρουδάκης / Εκτέλεση Παραγωγής: Small Planet

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

Original shooting format: HD 1080p25 / Γλώσσες: Ισπανικά/ Υπότιτλοι: Ελληνικοί, Αγγλικοί / Διαθέσιμες Εκδόσεις: Ελληνική, Αγγλική, Διεθνής


Στις αρχές της δεκαετίας του 80 ο νεοεκλεγμένος πρόεδρος των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρέιγκαν είχε να αντιμετωπίσει έναν ακόμα σοβαρό πονοκέφαλο: Την λαϊκή επανάσταση στο Ελ Σαλβαδόρ. Οι αριστεροί αντάρτες του Φαραμπούντο Μαρτί ήταν απειλή, όχι μόνο για την ακροδεξιά κυβέρνηση της χώρας που οι ΗΠΑ υποστήριζαν, αλλά και για ολόκληρη την Κεντρική Αμερική. Το «κομμουνιστικό ζιζάνιο» έπρεπε να ξεριζωθεί πριν εξαπλωθεί, μιας και η υπερδύναμη αντιμετώπιζε ήδη προβλήματα με την Κούβα και τη Νικαράγουα. 



Αμερικανοί στρατιωτικοί και πράκτορες άρχισαν να χρηματοδοτούν και να εκπαιδεύουν υπερασπιστές του καθεστώτος. Οι υπερασπιστές αυτοί, γρήγορα εξελίχθηκαν σε τάγματα θανάτου που βασάνισαν, δολοφόνησαν και «εξαφάνισαν» 80.000 Σαλβαδοριανούς. Ο βρώμικος πόλεμος του Σαλβαδόρ ανάγκασε ένα εκατομμύριο ανθρώπους να μεταναστεύσουν ως πρόσφυγες στις ΗΠΑ. Τα παιδιά τους είναι οι πρωταγωνιστές της ιστορίας που ακολουθεί…


Η εγκληματικότητα στο Ελ Σαλβαδόρ, έχει πάρει πλέον διαστάσεις επιδημίας. Δέκα δολοφονίες την μέρα, 3.600 νεκροί τον χρόνο, σε μια χώρα που αριθμεί μόλις 5,5 εκατομμύρια κατοίκους.

Δύο μεγάλες συμμορίες, η 18 και η MS 13, έχουν χωρίσει τη χώρα σε ζώνες ελέγχου. Η αδυσώπητη σύγκρουσή τους για τον έλεγχο της αγοράς ναρκωτικών και όπλων, σκορπά απλόχερα το θάνατο και τον τρόμο.

Θύτες και θύματα είναι κυρίως παιδιά και έφηβοι, τα αγόρια και τα κορίτσια που αποτελούν τη δύναμη κρούσης των συμμοριών. Για αυτά τα παιδιά, που ή έχασαν τους δικούς τους στον εμφύλιο ή οι οικογένειές τους χωρίστηκαν κατά την περίοδο των μαζικών μεταναστεύσεων, η συμμορία… είναι η οικογένεια. Με τα χρήματα που κερδίζουν από τα ναρκωτικά, τα όπλα και την προστασία, μπορούν να επιβιώσουν. Τουλάχιστον μέχρι τη στιγμή που θα δολοφονηθούν στο δρόμο από τα μέλη της αντίπαλης συμμορίας, θα καταλήξουν στη φυλακή ή θα καθηλωθούν παράλυτα σε μια αναπηρική καρέκλα…

Ο 16χρονος Ουόλτερ της MS 13 που εκτίει ποινή του για φόνο στις φυλακές ανηλίκων, απαντά στις ερωτήσεις του Αυγερόπουλου με ανατριχιαστική απάθεια:

- Walter: Αυτός ο μαλάκας, είχε μπει στην περιοχή μας και έπρεπε να πεθάνει.
- Τον είδες εσύ ή σ' έστειλε κάποιος να τον σκοτώσεις;
- Walter: Εγώ τον είδα και τον σκότωσα.
- Πώς τον σκότωσες;
- Walter: Με πιστολιές.
- Κι αυτός;
- Walter: Ούρλιαζε ο γιος της πουτάνας.
- Πώς ένιωσες εκείνη τη στιγμή;
- Walter: Σαν μανιακός. Ωραία!
- Ωραία; Γιατί;
- Walter: Γιατί υπερασπίστηκα τη συμμορία μας. Θα εξαφανιστούν από εδώ. Ενώ εμείς θα υπάρχουμε. Θα τους σκοτώσουμε! Όλους!




Η 18 και η MS 13 (Mara Salvatrucha 13), δεν ιδρύθηκαν στο Σαλβαδόρ αλλά στο Λος Άντζελες των ΗΠΑ. Η 18, είχε ιδρυθεί από μεξικανούς μετανάστες που ζούσαν στον δρόμο 18 της αμερικάνικης μεγαλούπολης.
Όταν οι πρόσφυγες του πολέμου στο Σαλβαδόρ έφτασαν εκεί, άρχισαν να μπαίνουν στη συμμορία για να προστατευτούν από τις άλλες εθνικές ομάδες (Κινέζους, Ιταλούς κτλ.) που είχαν τις δικές τους συμμορίες. Η διαφορά ήταν ότι οι Σαλβαδοριανοί, έφερναν μαζί τους τη βία του εμφυλίου, αλλά και τη γνώση της χρήσης των όπλων.

«Εγώ, έφυγα για τις ΗΠΑ το 1980 μαζί με την οικογένειά μου, λόγω των ενόπλων συγκρούσεων», λέει ο Viejo Lin (Γέρικη Αγριόγατα), ο φερόμενος ως αρχηγός της 18 που ο Αυγερόπουλος συναντά αλυσοδεμένο στις φυλακές υψίστης ασφαλείας του Σαλβαδόρ. «Έτσι όπως μετανάστευσα εγώ, μετανάστευσαν πολλοί. Σχεδόν 1 εκατομμύριο. Πολλοί από την οικογένειά μου ανέβηκαν προς τα εκεί. Πήγαμε να ζήσουμε στις γειτονιές των Λατίνων. Κι όσο μεγαλώναμε μπαίναμε στις συμμορίες.
Ήταν η «ράτσα», έπρεπε να ψάξουμε τους δικούς μας...».

Σύντομα, δημιουργείται υπερπροσφορά φτηνής εργασίας. Ο ανταγωνισμός μεταξύ των, μέχρι τότε κυρίαρχων, Μεξικάνων και των Κεντροαμερικάνων στον τομέα των υπηρεσιών, για το ποιος θα καθαρίσει τους δρόμους, ποιος θα δουλέψει σ' ένα ξενοδοχείο ή θα πλύνει τα πιάτα σ' ένα μαγαζί, μεγεθύνεται. Αυτό, σύντομα δημιουργεί τον αντίποδα της συμμορίας 18. Τη Μάρα Σαλβατρούτσα 13. «Μάρα» σημαίνει «Ένωση», το «Salva» συμβολίζει το Σαλβαδόρ, «Trucha» σημαίνει « Έξυπνος», ενώ το «13» προήλθε από τη 13η οδό του Λος Άντζελες, τον δρόμο όπου δημιουργήθηκε η συμμορία.

Όταν, το 1992, ο πόλεμος στο Σαλβαδόρ τελειώνει, η αστυνομία του Λος Άντζελες απελαύνει μαζικά χιλιάδες Σαλβαδοριανών. Και αυτοί γυρίζουν πίσω στην κατεστραμμένη από τον πόλεμο, πάμφτωχη χώρα τους, ακόμη πιο άγριοι και ακόμη πιο εκπαιδευμένοι στη βία και τα όπλα….

«Φέραμε, λοιπόν, πίσω στο Σαλβαδόρ, αυτό που κάναμε στην Αμερική», λέει η Αγριόγατα. «Φέραμε τις μεθόδους με τις οποίες λειτουργούσαμε τις συμμορίες μας. Ήρθαμε για να κερδίσουμε την μεταπολεμική περίοδο, με πολλά όπλα στους δρόμους. Πολλά ήταν και τα παιδιά των πρώην μαχητών. Χωρίς μάνα και πατέρα, για να τα ταΐσει. Δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα. Χωρίς δουλειά, μόνο να κλέψεις και να παρανομήσεις μπορούσες…»

Σάββατο, 20 Ιουλίου 2013

Δυο λόγια για τα γουναράδικα







Αρκετός θόρυβος έγινε στο Διαδίκτυο χτες για τη φράση “Ραντεβού στα γουναράδικα”, που χρησιμοποίησε προχτές σε αγόρευσή του στη Βουλή ο βουλευτής Καστοριάς του ΣΥΡΙΖΑ Βαγγέλης Διαμαντόπουλος. Παίρνω κι εγώ την αφορμή να γράψω δυο λόγια, έστω και με μια μικρή καθυστέρηση, μια και το θέμα αγγίζει τη φρασεολογία, που είναι ένα από τα κατεξοχήν ενδιαφέροντα του ιστολογίου, παρόλο που βρίσκομαι σε εξοχικό περιβάλλον και δεν έχω πρόχειρα τα βιβλία μου.


Καταρχάς, τι ακριβώς ειπώθηκε στην αγόρευση. Υπάρχει ένα βιντεάκι που παρουσιάζει το επίμαχο σημείο (εδώ, κάτω-κάτω) οπότε μπορούμε να το ακούσουμε, και η εξής μεταγραφή της αγόρευσης:


“Είμαστε αυτοί που θα ενώσουμε ξανά αυτόν τον κύκλο που έσπασε το σάπιο πολιτικό σας σύστημα: από το λαό στη Βουλή και ξανά στο λαό. Είμαστε έξω και ακούμε όλους αυτούς που δεν έχουν καταθέσεις, που δεν είναι στη λίστα Λαγκάρντ, που δεν έχουν να πληρώσουν το λογαριασμό του ρεύματος, του νερού, του τηλεφώνου, που δεν έχουν να ταΐσουν τα παιδιά τους. [...] Όλοι αυτοί μας λένε το εξής: Δεν εκβιάζονται, είναι αποφασισμένοι για ρήξη και ανατροπή. Έχουν την αποφασιστικότητα που θα πει αυτό που έλεγε και ο Άρης Βελουχιώτης όταν πήγαινε να δώσει τις μάχες για να ελευθερώσει αυτό τον τόπο: Ραντεβού στα γουναράδικα”.


Μου λένε πως ο κ. Πρετεντέρης, στο προχτεσινοβραδυνό δελτίο του Μέγκα, παρουσίασε τη φράση αυτή ως απειλή προς τους αντιπάλους, “θα σας γδάρουμε” και ως εμφυλιοπολεμικό κήρυγμα. Από τα συμφραζόμενα της ομιλίας του βουλευτή προκύπτει σαφώς ότι τη φράση τη λένε μεταξύ τους οι αποφασισμένοι, οπότε μια τέτοια ερμηνεία σαν του Πρετεντέρη είναι κακόβουλη, ακόμα κι αν δεν ξέρει κανείς τίποτε για την ιστορία του τόπου ή της φράσης.


Γι΄αυτό το τελευταίο, μπορούμε να πούμε δυο λόγια.





Καταρχάς, ο βουλευτής Καστοριάς, αν και αρμόδιος με το θέμα λόγω γουναράδων, κάνει ένα λαθάκι. Ο Άρης Βελουχιώτης δεν έλεγε, βέβαια,ραντεβού στα γουναράδικα, αλλά “Καλήν αντάμωση στα γουναράδικα”. Τη φράση αυτή την έλεγε συχνά και έχει καταγραφεί σε πολλές πηγές, ήταν αποχαιρετισμός προς συναγωνιστές αντάρτες, που ανήκαν σε άλλες μονάδες, όταν χωρίζονταν. “Πού θα ξανασυναντηθούμε;” είναι το υπόρρητο ή όχι ερώτημα. “Στα γουναράδικα” -δηλαδή, όλοι εμείς που έχουμε πάρει τα όπλα ενάντια στον κατακτητή, ξέρουμε πως η ζωή μας είναι υπό αίρεση.


Δεν είναι ακριβές αυτό που γράφεται κατά καιρούς, ότι η φράση του Άρη ειπώθηκε μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας -όπως είπα, ο Άρης την έλεγε συχνά και όχι μία φορά μόνο, την καταγράφει π.χ. ο Κοτζιούλας στο “Όταν ήμουν με τον Άρη”, όπου περιγράφονται περιστατικά του 1943-44. Είναι εντυπωσιακό ότι ο ιστότοπος 902.gr, που πρόσκειται στο ΚΚΕ, επιμένει ότι πρόκειται για μεταβαρκιζιανή φράση -δεν ξέρω αν από λάθος ή από δημιουργική επανεπεξεργασία της ιστορίας.


Όμως η φράση δεν είναι επινόηση του Βελουχιώτη, όσο κι αν αυτός την έκανε γνωστή με αποτέλεσμα να ακούγεται και στα χρόνια μας. Πρόκειται για παροιμιόμυθο. Δυστυχώς δεν έχω πρόχειρη τη συλλογή του Δ. Λουκάτου (Νεοελληνικοί παροιμιόμυθοι) και δεν μπορώ να ελέγξω αν τη συμπεριλαμβάνει [τελικά ο Λουκάτος έχει ακριβώς την παραλλαγή του Πολίτη με του γούναρη την κάδη], πάντως παραλλαγές της βρίσκω στις Παροιμίες του Νικολάου Πολίτη. Βρίσκω εκεί μια φράση που λεγόταν στη Σωζόπολη “Θ’ ανταμωθούμε στα κιουρτζίδικα” (τουρκ. τα γουναράδικα). Πιο χαρακτηριστικά, βρίσκω μια πιο αναπτυγμένη παραλλαγή:


Τ’ αλεπόπουλα ρώτησαν την αλεπού, “Πού θ’ ανταμωθούμε;” “Εις του γούναρη την κάδη”.


Γούναρης, φυσικά, ο γουναράς. Και η κάδη είναι ο κάδος, όπου τα δέρματα μουλιάζουν σε διάφορα υγρά για να μαλακώσουν κατά την κατεργασία τους. Ο Πολίτης σημειώνει ότι υπάρχει μύθος πίσω από τη φράση: όταν η αλεπού ανάθρεψε τα παιδιά της και τα μεγάλωσε ώστε να μπορούν πια μόνα τους να φροντίζουν την τροφή τους, εκεί που αποχαιρετιόντουσαν τα αλεπόπουλα τη ρώτησαν πότε θα ξανασυναντηθούν -και εκείνη, πολύπειρη, έδωσε αυτή την απάντηση. (Να διορθωθεί λοιπόν κι αυτό που έγραψε η Αυγή, ότι ο παροιμιακός χαιρετισμός ήταν ανάμεσα σε αλεπούδες, κουνάβια και άλλα γουνοφόρα ζούδια: ανάμεσα στην αλεπού και στα παιδιά της είναι το σωστό).


Ο Πολίτης προσθέτει ότι τη φράση τη λένε χαριτολογώντας φίλοι που αποχωρίζονται και δεν έχουν προοπτική να συναντηθούν στο κοντινό μέλλον. Παραπέρα, παραθέτει πάμπολλες αντίστοιχες παροιμίες σε άλλες γλώσσες, αν και σε καμιά δεν υπάρχει η έννοια της αντάμωσης, απλώς η διαπίστωση ότι όλα τα αλεπουδοτόμαρα τελικά καταλήγουν στον γουναρά.


Φαίνεται μάλιστα ότι την παροιμιακή φράση δεν την είπε πρώτος ή δεν την έλεγε μόνο ο Βελουχιώτης. Από πληροφορίες του φίλου Εαρίωνα στη Λεξιλογία, την ίδια φράση τη χρησιμοποιούσε η παλιά κλεφτουριά επί Τουρκοκρατίας, όπως τουλάχιστον παρουσιάζεται στην πατριωτική πεζογραφία (Δημ. Φωτιάδης, Λάππας, Σταμέλος). Το θέμα αυτό θέλω να το ψάξω λίγο περισσότερο, αλλά καθόλου δεν το αποκλείω, αφού οι σχέσεις μεταξύ κλεφτουριάς και εθνικής αντίστασης είναι πολυποίκιλες και εντονότατες. Από την άλλη, αν λεγόταν από τους κλέφτες, μάλλον θα το επισήμαινε ο Πολίτης.


Πάντως, μετά τον Βελουχιώτη, η φράση πέρασε στο λεξιλόγιο της διωκόμενης αριστεράς, όπως διασώζει το παρακάτω απόσπασμα από τον Ριζοσπάστη (16.5.1947) που το εντόπισε πάλι ο Εαρίων: Γέμισε το πόρτο από εξόριστους… όσο πάνε και μαζεύονται περισσότεροι –εξόριστοι και ντόπιοι. Να χαιρετήσουν τους αξιωματικούς του ΕΛΑΣ… Ο κόσμος από την προκυμαία χαιρετά… Προκυμαία και μαούνες ανταλλάσσουν ευχές. «Καλή αντάμωση»… Κι από τη μαούνα απαντούν: «Στα γουναράδικα». Είναι μια ευχή βγαλμένη από λαϊκή παροιμία. Την έλεγαν στον ΕΛΑΣ πριν από τις μάχες. Είναι κάτι σαν το «καλό βόλι» του 1821 και το «ψυχή βαθιά» της Αντίστασης. Συμβολίζει το θάρρος και την αυτοθυσία, την ελληνική παλληκαριά, την περιφρόνηση του θανάτου.


Νομίζω πως το απόσπασμα αυτό συνοψίζει πολύ καλά τη σημασία της φράσης όπως χρησιμοποιήθηκε, αλλά παραθέτω ένα ακόμα, από χρονογράφημα του Νίκου Παπαπερικλή (Φιλικού) στον Ριζοσπάστη, ο οποίος, αναθυμώντας το 1982 έναν παλιό του συναγωνιστή, γράφει:


Ορέ συναγωνιστή, λέει, χρόνια και ζαμάνια που έχουμε να ανταμώσουμε. Πώς μας τρώει και μας καταπίνει αυτή η απέραντη η Αθήνα! Κάποτε, θέλαμε δε θέλαμε, μας ένωνε ο φασισμός στη ρημάδα τη φυλακή, όπως οι αλεπούδες στα γουναράδικα.


Έχουμε δηλαδή μια παροιμιακή φράση που βασίζεται σε παροιμιόμυθο, που λεγόταν εδώ και αιώνες, κυρίως σαν αποχαιρετισμός φίλων (και ενδεχομένως από τους κλέφτες πριν το 1821) και την οποία συνήθιζε να τη λέει ο Άρης Βελουχιώτης όταν αποχαιρετιόταν με συναγωνιστές του στο βουνό. Εξαιτίας της χρήσης από τον Άρη Βελουχιώτη, η φράση ξανάγινε γνωστή και παροιμιακή, τώρα κυρίως μεταξύ των αριστερών.


Το θέμα τελειώνει θαρρώ εδώ, αλλά μια και είμαστε ιστολόγιο που λεξιλογεί, να επεκταθούμε λίγο. Η γούνα είναι λέξη μεσαιωνική, δάνειο από τα μεσαιωνικά λατινικά, κελτικής αρχής. Ο γουναράς ή γούναρης λέγεται και βυρσοδέψης, και ταμπάκης (τούρκικο, θαρρώ). Για την κατεργασία του δέρματος χρησιμοποιούσαν αρκετά δύσοσμα υλικά (ας πούμε, τα άφηναν δυο μέρες μέσα σε σκυλόσκατα) κι έτσι η γειτονιά των βυρσοδεψών, τα ταμπάκικα, έπρεπε να βρίσκεται στις παρυφές της πόλης. Όμως ήταν επάγγελμα επικερδές, ο δε Νικ. Πολίτης έχει και την παροιμία “Γουναράδες βρωμεροί – και στην τσέπη όλο φλουρί”, καθώς και διάφορες αντίστοιχες σε ευρωπαϊκές γλώσσες, που τις μεταφράζει, π.χ. βρωμερό τομαράκι, κουδουνιστό παραδάκι. Αυτά τα βρήκα καθώς έψαχνα στη συλλογή του Πολίτη για την παροιμία με τα γουναράδικα: έψαξα στην αλεπού (δεν ήταν εκεί), έψαξα στο λήμμα “γούνα”, χωρίς επιτυχία, τελικά το είχε στο λήμμα “ανταμώνω”!


Όσο για τη φράση του βουλευτή Διαμαντόπουλου, νομίζω ότι κακώς τράβηξε τόσο την προσοχή, ειδικά όταν στην ίδια συνεδρίαση ειπώθηκαν απρέπειες ολκής. Χτες υπήρξε και συνέχεια, αφενός αστεία και αφετέρου θρασεία. Αστεία από την βουλευτίνα Καστοριάς της Νέας Δημοκρατίας (χωρίς σχόλια) και θρασεία από τον εκπρόσωπο του φιλοναζιστικού κόμματος, ο οποίος αποκάλεσε ‘εμφυλιοπολεμικές’ τις εκφράσεις. Σημειώνω ότι πρόκειται για τον πολιτικό απόγονο εκείνων που έγραφαν στα επίσημα ανακοινωθέντα τους “Εκ των ημετέρων απώλειες: είς Γερμανός”! Ε, ναι, έτσι ίσως εξηγείται.

πηγή:http://sarantakos.wordpress.com

Τετάρτη, 17 Ιουλίου 2013

ΕΞΑΝΤΑΣ - ΟΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΤΗΣ ΟΑΧΑΚΑ (ΜΕΞΙΚΟ)

πηγή Εξάντας


Τι θα μπορούσε να ωθήσει νοικοκυρές, φοιτητές, εργάτες, θρησκευόμενους, επιστήμονες, αγρότες, ιθαγενείς και μη ιθαγενείς, άνεργους, οργισμένους εφήβους και φιλήσυχα γεροντάκια, να βρεθούν πίσω από το ίδιο οδόφραγμα με μια πέτρα στα χέρια τους;

ΒΑΣΙΚΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Αφήγηση - Σενάριο-Σκηνοθεσία: Γιώργος Αυγερόπουλος Επιμέλεια, Συντονισμός Έρευνας: Αποστόλης Καπαρουδάκης / Editing Director: Δημήτρης Νικολόπουλος / Οργάνωση – Διεύθυνση Παραγωγής: Αναστασία Σκουμπρή, Διεύθυνση Φωτογραφίας: Γιάννης Αυγερόπουλος, Έρευνα / Οργάνωση θέματος: Γιάννα Δελατόλα Μοντάζ: Δημήτρης Νικολόπουλος, Μελέτης Πόγκας, Γυρισμένο επι τόπου από τους: Κάμερα 1 / Ήχος: Γιάννης Αυγερόπουλος, Κάμερα 2 / Έρευνα: Γιώργος Αυγερόπουλος, Κάμερα 3 / Stills: Αναστασία Σκουμπρή, Κείμενα Ιστοσελίδας: Αποστόλης Καπαρουδάκης, Μαριλίζα Αναστασοπούλου, Γιάννα Δελατόλα

ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

Original shooting format: SD PAL 576i / Aspect Ratio: 16:9 PAL / Γλώσσες: Ελληνικά, Ισπανικά / Υπότιτλοι: Ελληνικοί, Αγγλικοί / Διαθέσιμες Εκδόσεις: Ελληνική, Αγγλική, Διεθνής


Τον Μάιο του 2006, 70.000 δάσκαλοι της Πολιτείας Οαχάκα του Μεξικού ξεκίνησαν μια ειρηνική διαμαρτυρία με αίτημα την αύξηση των πενιχρών μισθών τους και την αναβάθμιση των συνθηκών εκπαίδευσης. Ζητούσαν το κράτος να παρέχει στους ξυπόλυτους και υποσιτισμένους μαθητές τους παπούτσια ώστε να μπορούν να διασχίσουν τα βουνά για να φτάσουν στο σχολείο, και πρωινό γεύμα ώστε να μην ζαλίζονταν κατά τη διάρκεια του μαθήματος.
Ο κυβερνήτης της Πολιτείας Ουλίσες Ρουίς, αρνήθηκε να ικανοποιήσει τα αιτήματά τους και οι δάσκαλοι κήρυξαν απεργία διαρκείας. Έστησαν μια κατασκήνωση στην κεντρική πλατεία της Οαχάκα και από τις σκηνές τους άρχισαν να λειτουργούν και έναν ραδιοφωνικό σταθμό, το Ράδιο Τέντα. Ίσως και αυτή η διαμαρτυρία των δασκάλων να τελείωνε άδοξα όπως τόσες και τόσες άλλες. Η απόφαση όμως του Κυβερνήτη να τους διαλύσει με τη βία, υπήρξε η σπίθα μιας εξέγερσης που έμελε να αποκτήσει απρόσμενα χαρακτηριστικά...
Όταν, ένα ξημέρωμα του Ιουνίου, οι κάτοικοι της Οαχάκα είδαν πάνοπλους αστυνομικούς να επιτίθενται βάναυσα στους απεργούς, η οργή για την αστυνομική βαρβαρότητα και το αίσθημα αλληλεγγύης απέναντι στους δασκάλους, τους έκανε να αντιδράσουν... κάπως απρόσμενα:
Ξεχύθηκαν στους δρόμους, ενώθηκαν με τους απεργούς και μετά από οδομαχίες ωρών, ανακατέλαβαν την πλατεία απωθώντας τις αστυνομικές δυνάμεις.
Οι φιλήσυχοι κάτοικοι της Πολιτείας, που για πρώτη φορά στη ζωή τους γνώρισαν την οσμή των δακρυγόνων, απαίτησαν αμέσως την παραίτηση του Κυβερνήτη.
Του τα είχαν άλλωστε μαζεμένα.
Το 2004 «εξελέγη» εν μέσω καταγγελιών για νοθεία, ακολούθησαν καταγγελίες για άκρατο αυταρχισμό και απύθμενη διαφθορά...
Έτσι, νέοι και γέροι, νοικοκυρές και φοιτήτριες, αγρότες, εργάτες, επιστήμονες, άνεργοι, θρησκευόμενοι και μη, ενώνονται σε ένα κίνημα πρωτόγνωρο. Οι κοινότητες των ιθαγενών δηλώνουν αμέσως την συμμετοχή τους: Ιθαγενείς Μίχε καταλαμβάνουν ένα αστυνομικό τμήμα και καίνε τις στολές και των εξοπλισμό των αστυνομικών. Έπειτα, και οι κοινότητες των ιθαγενών Ζαποτέκων, ενώνονται με τους δασκάλους. Κι αφού το Ράδιο Τέντα καταστράφηκε, οι φοιτητές καταλαμβάνουν το ραδιόφωνο του Πανεπιστημίου, το Ράδιο Ουνιβερσιδάδ και εκπέμπουν από εκεί.
Τις επόμενες ημέρες, 365 λαϊκές οργανώσεις της Πολιτείας σχηματίζουν την ΑPPO, τη «Λαϊκή Συνέλευση του Λαού της Οαχάκα». Στην οργάνωση που αποφασίζει τα πάντα μέσω ανοιχτών συνελεύσεων, συμμετέχουν οι εκπαιδευτικοί, όλες σχεδόν οι κοινωνικές και συνδικαλιστικές οργανώσεις της Πολιτείας, τα ιθαγενικά συμβούλια και οι απλοί πολίτες. Δεν γίνονται όμως δεκτά τα κόμματα και οι κάθε είδους «ηγέτες».
Τα αιτήματα των εκπαιδευτικών περνούν σε δεύτερη μοίρα, η λαϊκή συνέλευση αποφασίζει «διαρκή αγώνα μέχρι να παραιτηθεί ο διεφθαρμένος Κυβερνήτης Ουλίσες Ρουίς και να βελτιωθούν οι συνθήκες ζωής στην Πολιτεία». Καταλαμβάνονται 22 κρατικά κτίρια, παραλύουν δρόμοι και εθνικές αρτηρίες...
Ο Κυβερνήτης, αρκείται στη δήλωση «τους Κυβερνήτες ο Θεός τους διορίζει, και μόνο ο Θεός τους καθαιρεί»!
Η Οαχάκα είναι μια από τις φτωχότερες και πιο υποβαθμισμένες Πολιτείες του Μεξικού, πολλοί μάλιστα από τους κατοίκους χρειάζονται πάνω από τρεις ημέρες περπάτημα μέσα από τα βουνά για να φτάσουν στην πρωτεύουσά της. Ο πληθυσμός της δεν ξεπερνά τα 3.5 εκατομμύρια, όταν όμως το καλοκαίρι οι εξεγερμένοι πραγματοποιούν πορεία διαμαρτυρίας, συμμετέχουν σε αυτήν πάνω από 800.000 πολίτες (1,5 εκατομμύριο σύμφωνα με άλλες πηγές).

Σάββατο, 6 Ιουλίου 2013

Venezuela y Nicaragua ofrecen asilo humanitario a Edward Snowden




“He decidido ofrecerle esta medida humanitaria a este joven perseguido por el Imperialismo, tras revelar el espionaje al que somete Estados Unidos a los pueblos del mundo”, dijo el primer mandatario venezolano.
“En nombre de la dignidad de América, quiero anunciar que como Jefe de Estado y de Gobierno venezolano he decidido darle asilo humanitario al joven Edward Snowden, para que pueda venir a la patria de Chávez y Bolívar”, dijo.
Maduro afirmó que con esta decisión, Venezuela rechaza las pretensiones de algunos gobiernos para tratar de convertir en colonias a los pueblos de América. “El pueblo rechaza la cobardía de ese imperio donde se convierten a países en colonias. Se desató la locura de la persecución contra los gobiernos del mundo, incluso contra los propios gobiernos europeos”.

Nicaragua dispuesta a conceder asilo de Edward Snowden

El presidente de Nicaragua, Daniel Ortega, afirmó que su país está dispuesto a conceder el asilo político al ex agente estadounidense Edward Snowden si se dan las condiciones para efectuarlo. “Nosotros somos abiertos, respetuosos del derecho de asilo y está claro que si las circunstancias lo permiten nosotros recibimos con todo gusto a Snowden y le damos asilo aquí en Nicaragua”, afirmó Ortega.
En ese sentido, explicó que la embajada de Nicaragua en Moscú (capital de Rusia), recibió la petición de Edward Snowden para obtener el asilo, y que la misma esta siendo evaluada porque Nicaragua tiene “el derecho soberano de asistir a una persona a la que le entró el remordimiento de saber lo que hacen los Estados Unidos de usar la tecnología para espiar a todo el mundo, y sobre todo a sus aliados europeos”, señaló.
El 21 de junio pasado, uno de los voceros del ministerio del Interior de Islandia sostuvo que para solicitar el asilo en ese país, “el individuo tiene que estar presente en Islandia y presentar el pedido en su nombre”, por lo que esta nación se negó a manifestar si concedería o no el asilo a Snowden.
Dos días después, el canciller de Ecuador, Ricardo Patiño, aseguró que tras recibir la solicitud de asilo político del exagente de inteligencia estadounidense la misma sería estudiada por las autoridades competentes para dar una respuesta a la brevedad posible.
Patiño informó que la solicitud sería analizada tal como lo hicieron con el caso de Julian Assange; cuyo asilo político fue otorgado por Ecuador en junio del año pasado.
Telesur via  Diario LibreRed