Παρασκευή, 31 Μαΐου 2013

Μνημεία, αγάλματα και μουσεία για τον Τσε Γκεβάρα ανά τον κόσμο



Παρακάτω παρουσιάζονται τα μνημεία (αγάλματα, μουσειακές εκθέσεις, γλυπτά κλπ), αφιερωμένα στον Κομαντάντε Γκεβάρα, που υπάρχουν σε διάφορες πόλεις του κόσμου:
Mausoleum Che Guevara1. ΜΑΥΣΩΛΕΙΟ ΤΣΕ ΓΚΕΒΑΡΑ (MAUSOLEO CHE GUEVARA), Σάντα Κλάρα, Κούβα.
La Higuera Bolivia Che Monument 12. ΜΝΗΜΕΙΟ ΣΤΟ ΛΑ ΙΓΚΕΡΑ, Λα Ιγκέρα, Βολιβία. Είναι η κωμόπολη όπου τον Οκτώβρη του 1967 δολοφονήθηκε ο Τσε.
mural del che rosario argentina3. ΤΟΙΧΟΓΡΑΦΙΑ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ (Plaza de la Cooperación), Ροσάριο, Αργεντινή. Το Ροσάριο είναι η γενέθλια πόλη του Τσε.
Che y Camilo en el Museo de_ a revolución La Habana4. Κέρινα ομοιώματα του Τσε και του Καμίλο Σιενφουέγος στο ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ (Museo de la Revolución), Αβάνα, Κούβα.
plaza-de-la-revolucion che guevara5. Η διάσημη γιγαντιαία εικαστική απεικόνιση του προσώπου του Τσε στην πρόσοψη του υπουργείου Εσωτερικών στην ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ (Plaza de la Revolución), Αβάνα, Κούβα.
museo la pastera che guevara6. ΜΟΥΣΕΙΟ LA PASTERA (La Pastera Museo del Che), Σαν Μαρτίν ντε λος Άνδες, Αργεντινή.
Museo_del_Che_Alta_Gracia-27. ΜΟΥΣΕΙΟ “ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΤΣΕ” (MUSEO CASA DEL CHE), Άλτα Γκράσια, Αργεντινή.
32 Cuba - Santa Clara - Bronze Statue of Che Guevarra and the Child
8. Ο ΤΣΕ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ (ΜΠΡΟΥΤΖΙΝΟ ΑΓΑΛΜΑ) στον περίβολο των τοπικών γραφείων του Κ.Κ. Κούβας, Σάντα Κλάρα, Κούβα.
Che Guevara mural in Belfast Northern Ireland9. ΤΟΙΧΟΓΡΑΦΙΑ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ ΣΤΙΣ ΙΡΛΑΝΔΙΚΕΣ ΡΙΖΕΣ ΤΟΥ ΤΣΕ, Μπέλφαστ, Βόρειος Ιρλανδία.
monumento-al-che-guevara-n1-rosario
10. ΜΠΡΟΥΤΖΙΝΟΣ ΑΝΔΡΙΑΝΤΑΣ ΤΟΥ ΤΣΕ ΣΤΗ ΓΕΝΕΤΕΙΡΑ ΤΟΥ, Ροσάριο, Αργεντινή.
che guevara statue in Buenos Aires Argentina11. ΑΓΑΛΜΑ ΤΟΥ ΤΣΕ ΣΕ ΠΡΟΑΣΤΙΟ ΤΗΣ ΑΡΓΕΝΤΙΝΙΚΗΣ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑΣ, Μπουένος Άϊρες, Αργεντινή.
Che Guevara statue in La Paz, Bolivia12. ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΣΙΔΕΡΕΝΙΟΣ ΑΝΔΡΙΑΝΤΑΣ ΤΟΥ ΤΣΕ ΣΤΗ ΒΟΛΙΒΙΑ, Λα Παζ, Βολιβία.
che guevara modern coruna spain
13. ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΕΡΓΟ ΤΕΧΝΗΣ ΜΕ ΤΗ ΜΟΡΦΗ ΤΟΥ ΤΣΕ, Ολέϊρας, Γαλικία, Ισπανία.
πηγή: Guevaristas

Τετάρτη, 29 Μαΐου 2013

Συνέντευξη ICAP στον Ριζοσπάστη.






ΚΟΥΒΑΝΙΚΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΦΙΛΙΑΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ
Υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματά μας και απαιτούμε σεβασμό στην επιλογή μας
Συζήτηση με εκπροσώπους του Ινστιτούτου που επισκέφτηκαν τη χώρα μας




Με την ευκαιρία της παρουσίας τους στη χώρα μας που βρέθηκαν προσκεκλημένοι του Ελληνοκουβανικού Συνδέσμου Φιλίας και Αλληλεγγύης, συζητήσαμε με τους συντρόφους από τη Διεύθυνση του Τμήματος για την Ευρώπη του Κουβανικού Ινστιτούτου Φιλίας των Λαών (ICAP), Πέδρο Ολμέδο Πέρες Ρούβιο και Μαρία Αλέιδα ντε Ριέγο, για σειρά πλευρών του αγώνα που δίνει ο αγωνιστής κουβανικός λαός για να υπερασπιστεί τη σοσιαλιστική επανάστασή του. Η κουβέντα μας ξεκίνησε ως εξής:




-- Εξηγήστε μας τι πρακτικά σημαίνει για την Κούβα και το λαό της, ο αποκλεισμός από τις ΗΠΑ, που διαρκεί πάνω από 50 χρόνια;


-- ΠΟ Πέρες Ρούβιο: Ο αποκλεισμός θα λέγαμε ότι είναι μια διαρκή πράξη πολέμου κατά της Κούβας, πράγμα που όπως είναι γνωστό έχει καταδικαστεί πολλές φορές από τους διεθνείς οργανισμούς όπως ο ΟΗΕ. Πρέπει να διευκρινίσουμε ότι δεν πρόκειται για εμπάργκο όπως λανθασμένα λέγεται κάποιες φορές. Το εμπάργκο είναι έχει χαρακτήρα διμερή, ενώ ο αποκλεισμός είναι κάτι πολύ περισσότερο. Είναι γενικού χαρακτήρα πράξη και αφορά όλον τον κόσμο όπου υπάρχει η δυνατότητα να βρει η Κούβα μια νέα τεχνολογία, τρόφιμα ή φάρμακα, να συνεργαστεί με κάποια εταιρεία. Παντού είναι υπό τον εξονυχιστικό έλεγχο των ΗΠΑ και είναι πάρα πολλά τα παραδείγματα που υπάρχουν σε αυτά τα πάνω από τα 50 χρόνια εφαρμογής του και της ζημιάς από όλες τις βορειοαμερικανικές παρεμβάσεις. Η τελευταία κυβέρνηση Ομπάμα (ιδιαίτερα στην πρώτη θητεία του το 2009) έδωσε ορισμένες υποσχέσεις που βέβαια έμειναν ανεκπλήρωτες. Π.χ. η στρατιωτική βάση του Γκουαντάναμο που υποτίθεται θα έκλεινε, και σήμερα συνεχίζει και είναι ένα διεθνές κέντρο βασανιστηρίων. Επιπλέον, μιλάμε για ένα κομμάτι κουβανικής γης που κατέχουν παράνομα οι ΗΠΑ.


Ο αποκλεισμός στοχεύει επίσης στην παρακολούθηση των λογαριασμών της Κούβας σε τράπεζες σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου. Σημαίνει περιορισμούς σε εισαγωγές προϊόντων. Πρόσφατα θελήσαμε να πάρουμε κάποια αεροσκάφη από τη Βραζιλία, και επειδή είχαν 12% ανταλλακτικά από τις ΗΠΑ (και όχι μέχρι 6% που προβλέπει ο σχετικός αμερικανικός εξωεδαφικός νόμος Χέλμς - Μπάρτον) δεν έγινε δυνατή η αγορά. Δεν μπορούμε να εισάγουμε φάρμακα που παράγονται στις ΗΠΑ. Πρόκειται δηλαδή για μια εγκληματική πολιτική που μπορεί να στοιχίσει ζωές, π.χ. ένα ιατρικό μηχάνημα ή ένα εξειδικευμένο φάρμακο για παιδιά που πάσχουν από καρδιαγγειακά προβλήματα.
Η πολιτική Ομπάμα ενδυνάμωσε αυτή την επιθετική πολιτική, στον εμπορικοοικονομικό και πολιτικό τομέα.


Επίσης, υπάρχει η καθημερινή ιδεολογικοπολιτική επέμβαση. Μιλάμε για χιλιάδες ώρες μετάδοσης μηνυμάτων από το ράδιο με αντικουβανικό, αντισοσιαλιστικό περιεχόμενο και παρόλο που έχουμε ως κράτος μπλοκάρει τις τηλεοπτικές εκπομπές του λεγόμενου «TV Μαρτί» από την αντικουβανική μαφία του Μαϊάμι, οι προσπάθειες του αμερικανικού ιμπεριαλισμού συνεχίζονται για να στήσουν κανάλι. Μιλάμε για μια πολύμορφη και πολυδιάστατη προπαγάνδα παραπληροφόρησης. Τα μεγάλα ΜΜΕ, ιδιαίτερα των ΗΠΑ, δε λένε κουβέντα για τα επιτεύγματα του σοσιαλισμού στην Κούβα, στην Υγεία, στην Παιδεία, στον Πολιτισμό, στον Αθλητισμό, στην κοινωνική προστασία που προσφέρει το κράτος στην κουβανική κοινωνία, για τα πλεονεκτήματα που έχει ο κουβανικός λαός παρά τη βαθιά κρίση που κυριαρχεί σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο. Τα παιδιά, οι ηλικιωμένοι, οι ανάπηροι, οι μη ικανοί για εργασία, που αλλού αφήνονται στην μοίρα τους στη χώρα μας έχουν την πλήρη στήριξη του κράτους.

Τρίτη, 28 Μαΐου 2013

Aστική ταξική πάλη: Φτιάχνονται οι πόλεις για τους πλούσιους; Του Ντέιβιντ Χάρβεϊ







«Η αστικοποίηση είναι ο δίαυλος διαμέσου του οποίου το πλεόνασμα του κεφαλαίου διοχετεύεται στην οικοδόμηση νέων αστικών περιοχών για την ανώτερη τάξη». Συνέντευξη του ανθρωπολόγου, Ντέιβιντ Χάρβεϊ, στο Der Spiegel. 


Κριστόφ Τουίκελ (Christoph Twickel, CT): Στις μέρες μας οι μαρξιστές πρέπει να ασχολούνται με τις μητροπόλεις, αντί με την εργατική τάξη;

Ντέβιντ Χάρβεϊ (David Harvey, DH): Οι παραδοσιακοί μαρξιστές θεωρούν ως επαναστατική πρωτοπορία τη βιομηχανική εργατική τάξη. Από τη στιγμή όμως που αυτή εξαφανίζεται στη δίνη της αποβιομηχάνισης της δύσης, πολλοί αντιλαμβάνονται πως οι αστικές συγκρούσεις μπορεί να αποδειχθούν αποφασιστικής σημασίας.


CT: Κατά τη διάρκεια της κρίσης χρέους στην Ελλάδα, οι μισθοί μειώθηκαν και τα κοινωνικά επιδόματα περικόπηκαν. Αλλά οι απεργιακές κινητοποιήσεις δεν κατόρθωσαν να ανατρέψουν τις αλλαγές αυτές. Επιβεβαιώνει αυτό το γεγονός τη διαπίστωσή σας, πως το παραδοσιακό προλεταριάτο δεν μπορεί πια να οδηγήσει σε παράλυση ένα κράτος;

DH: Ναι. Η σημερινή εργατική τάξη αποτελεί μια συνιστώσα μόνο σε μια γενικότερη ομάδα τάξεων, που η πάλη της επικεντρώνεται στην ίδια την πόλη. Αντικαθιστώ την έννοια της ταξικής πάλης με την πάλη όλων όσοι παράγουν και αναπαράγουν την αστική ζωή. Τα συνδικάτα χρειάζεται να ασχοληθούν με την αστική καθημερινότητα, που είναι το κλειδί των μελλοντικών κοινωνικών συγκρούσεων. Σε αυτό το πνεύμα, στις Ηνωμένες Πολιτείες π.χ. η Ομοσπονδία Συνδικάτων AFL-CIO άρχισε να συνεργάζεται με οικιακές βοηθούς και μετανάστες.

Δευτέρα, 27 Μαΐου 2013

Γιώργος Σταμάτης : Τα οικονομικά των αφεντικών τους






Το ότι η αστική Οικονομική Επιστήμη προσπαθεί να νομιμοποιήσει και να δικαιώσει τον καπιταλισμό, παρουσιάζοντάς τον ως το καλύτερο και δικαιότερο σύστημα οικονομικής και κοινωνικής οργάνωσης της κοινωνίας, είναι γνωστό από παλιά. Ήδη ο Marx κατέδειξε αυτόν τον απολογητικό της χαρακτήρα. Πρόσφατες κραυγαλέες περιπτώσεις επανέφεραν το θέμα στην επικαιρότητα.


Το καθαρό προϊόν μιας οικονομίας σε μια ορισμένη περίοδο παραγωγής είναι προϊόν αποκλειστικά και μόνον της εργασίας που ξοδεύτηκε κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου για την παραγωγή του. Ακόμη κι ένας πολιτικά εξαιρετικά συντηρητικός οικονομολόγος όπως ο Keynes αναφέρει στην «Γενική θεωρία» του ότι το παραγόμενο καθαρό προϊόν είναι προϊόν της εργασίας και ότι το κεφάλαιο λαμβάνει ένα μέρος αυτού του προϊόντος, τα κέρδη, επειδή είναι σπάνιο (κι όχι επειδή το έχει παράξει αυτό το ίδιο). Στην πραγματικότητα όχι το κεφάλαιο, αλλά οι καπιταλιστές ιδιοποιούνται τα κέρδη. Και τα ιδιοποιούνται, όχι επειδή το κεφάλαιο είναι σπάνιο, αλλά επειδή οι καπιταλιστές είναι ιδιοκτήτες των μέσων παραγωγής, εν προκειμένω του κεφαλαίου.


Η αστική Οικονομική Επιστήμη ισχυρίζεται ωστόσο ότι, πρώτον, το καθαρό προϊόν κάθε περιόδου είναι προϊόν των λεγόμενων συντελεστών παραγωγής, του κεφαλαίου και της εργασίας, δεύτερον, το κεφάλαιο παράγει τα κέρδη και η εργασία τους μισθούς, έτσι που, τρίτον, καθένας από τους δύο συντελεστές παραγωγής παίρνει από το καθαρό προϊόν ό,τι ακριβώς παρήγαγε αυτός ο ίδιος. Υπάρχει δικαιότερη κατανομή του προϊόντος;


Ο καπιταλιστικός τρόπος οργάνωσης της οικονομίας και της κοινωνίας δεν είναι όμως μόνον ο δικαιότερος δυνατός, αλλά και ο πλέον αποτελεσματικός. Διότι σύμφωνα με την αστική Οικονομική Επιστήμη η από μέρους των καπιταλιστικών επιχειρήσεων επιδίωξη του μεγαλύτερου δυνατού κέρδους, η αγορά και ο ανταγωνισμός εξασφαλίζουν την – ως προς την αντιστοιχία της προς την εκάστοτε δεδομένη ζήτηση καταλληλότερη δυνατή κατανομή των δεδομένων φυσικών πόρων, των δεδομένων μέσων παραγωγής και της δεδομένης εργασίας στις διάφορες καπιταλιστικές επιχειρήσεις καθώς και την υψηλότερη δυνατή και –για την ικανοποίησή της δεδομένης ζήτησης καταλληλότερη παραγωγή.


Σάββατο, 25 Μαΐου 2013

LILA DOWNS - Naila


Χουάν Ραμόν Χιμένεθ: Ο ποιητής της απέραντης μειονότητας.


«Ο Χουάν Ραμόν Χιμένεθ είναι σαν την Αυστραλία, χώρα απέραντη και ήπειρος μαζί, ο μεγαλύτερος ποιητικός τόπος της λογοτεχνίας της Ισπανίας του 20ου αι.» (Andrés Trapiello)
Ο Χουάν Ραμόν Χιμένεθ (Juan Ramón Jiménez), βραβευμένος το 1956 με το βραβείο Νομπέλ Λογοτεχνίας, αποτελεί μία από τις σημαντικότερες φιγούρες της ισπανόφωνης ποίησης του 20ου αι.. Υπήρξε κύριος ανανεωτής της και πνευματικός πατέρας των ποιητών της γενιάς του 27, όπως του Λόρκα κ.α. Στην Ελλάδα είναι, ίσως, περισσότερο γνωστός για τις ιστορίες του γαϊδαράκου Πλατέρο, του ήρωα των παιδικών διηγημάτων «Ο Πλατέρο κι εγώ» (Platero y yo). Ο Χιμένεθ, ωστόσο, έζησε για την ποίηση και με την ποίηση. Συχνά γλυκομιλούσε γι΄αυτήν λες κι αναφερόταν σε μια αγαπημένη: «Η σχέση που έχω με την Ποίηση είναι αυτή των παράφορα ερωτευμένων». Ακούραστος δημιουργός, δούλευε και ξαναδούλευε τους στίχους του με άσβεστο πάθος, μέχρι που σφάλισε τα μάτια σε ηλικία 77 ετών. Ο Χιμένεθ είναι ο ποιητής της καθαρής ποίησης και της απόλυτης επιθυμίας για ομορφιά, αισθητικής και πνευματικής.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ 5 ΚΟΥΒΑΝΟΥΣ ΠΟΥ ΚΡΑΤΟΥΝΤΑΙ ΣΤΙΣ ΗΠΑ. Κίνηση Αλληλεγγύης "Η ΚΟΥΒΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΗ".


ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ 5 ΚΟΥΒΑΝΟΥΣ ΠΟΥ ΚΡΑΤΟΥΝΤΑΙ ΣΤΙΣ ΗΠΑ











Kαλούμε όποιο site, blog, σελίδα, επιθυμεί  να προσυπογράψει το ψήφισμα να προσθέσει το url του στα σχόλια της ανάρτησης ή να στείλει mail  στο
  loukiakifisia@gmail.com . Το ψήφισμα θα σταλεί στο ICAP και στα  μέσα ενημέρωσης στην Κούβα.


Ο Πολιτιστικός Σύλλογος “Χοσέ Μαρτί”, η πολιτιστική, αθλητική ομάδα αλληλεγγύης “Ηasta laVictoria Siempre ,  οι Εκδόσεις “Διεθνές Βήμα”, διαχειριστές  blogs και σελίδων κοινωνικής δικτύωσης  ("Prensa Rebelde" ,"Cuba de Corazon", "Proyecto Numantino" κ.α)  συναντηθήκαμε σήμερα 22/5/2013 στην Αθήνα με αφορμή την ευκαιρία της επίσκεψης στη χώρα μας αντιπροσωπείας του Κουβανικού Ινστιτούτου Φιλίας των Λαών (ICAP)

 Συζητήσαμε και ανταλλάξαμε απόψεις με σκοπό την καλύτερη οργάνωση της αλληλεγγύης  προς τους 5 Κουβανούς ήρωες που κρατούνται άδικα στις φυλακές των ΗΠΑ γιατί τόλμησαν να ξεσκεπάσουν τη δράση και τα επιθετικά σχέδια των τρομοκρατικών ομάδων της μαφίας του Μαϊάμι, αλλά και γενικότερα την αλληλεγγύη μας προς την Κουβανική Επανάσταση και τον λαό του ηρωικού νησιού.
Eκτιμήσαμε ότι πρέπει να εντείνουμε τις προσπάθειες που εκφράζουν την αλληλεγγύη , να συμβάλλουμε με όλα τα μέσα, και σε συνεργασία με όλους τους φορείς αλληλεγγύης, ώστε να σπάσει ο τοίχος σιωπής και διαστρέβλωσης που επιβάλλουν τα ΜΜΕ για την υπόθεση των 5 Κουβανών ηρώων και για την Κούβα γενικότερα.

 Δηλώνουμε ότι στις δύσκολες ώρες που περνά ο εργαζόμενος λαός της χώρας μας η αλληλεγγύη με τη Κούβα δεν είναι πολυτέλεια. Αντίθετα η εμπειρία της κουβανικής σοσιαλιστικής οικοδόμησης και η παραδειγματική διεθνιστική της αλληλεγγύη αποτελεί πηγή νέας πνοής για εμάς στην Ελλάδα της καπιταλιστικής κρίσης.

 Απαιτούμε:

·         Να απελευθερωθούν άμεσα οι Χεράρδο Ερνάντες, Ραμόν Λαμπανίνο, Αντόνιο Γκερέρο και Φερνάντο Γκονσάλες ,  που εξακολουθούν να κρατούνται στις φυλακές των ΗΠΑ. Το μόνο έγκλημά τους είναι ότι υπήρξαν κομμάτι της άμυνας της χώρας τους απέναντι στις τρομοκρατικές αντικουβανικές οργανώσεις που δρουν από το έδαφος των ΗΠΑ.
·         Να σταματήσει ο  οικονομικός  αποκλεισμός  της Κούβας από τις  Η.Π.Α. που έχει επιβληθεί εδώ και πάνω από 50 χρόνια.
·         Να ανακληθεί η  λεγόμενη «Κοινή Θέση» της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την Κούβα.


CUBA NO ESTA SOLA      ΚΟΥΒΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΗ
Η ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΗ  GRECIA NO ESTA SOLA
ZHTΩ Η ΔΙΕθΝΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ




- ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ "ΧΟΣΕ ΜΑΡΤΙ" -  josemartigr@gmail.com
ΠΟΛΙΤ.ΑΘΛΟΜΑΔΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ "HASTA LA VICTORIA SIEMPRE" hasta@cheguevara.gr
- ΕΚΔΟΣΕΙΣ "ΔΙΕΘΝΕΣ ΒΗΜΑ"- http://www.diethnesvima.com/index.htm
Βlog “Prensa Rebelde” - http://prensa-rebelde.blogspot.gr/
- Blog “CUBA de Corazon” - http://cubaniagriega.blogspot.gr/
- Blog “Proyecto Numantino” - http://proyectonumantino.blogspot.gr/
- Ελληνικό Αρχείο Τσε Γκεβάρα "Guevaristas" - http://www.guevaristas.net
Blog "ΚΕΛΑΗΔΙΣΜΑΤΑ" - http://kelaidismata.wordpress.com/
Blog "BOΡΕΙΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ" - http://voria-tis-athinas
Blog "Οικοδόμος" - http://e-oikodomos.blogspot.gr/
Blog "Κώστας Πουρναράς (Μπόσης)" - http://kostasbosis.blogspot.gr/
Blog "στηθάγχη" - http://stithaghi.blogspot.gr/
Blog "ΕΝΩΜΕΝΟ ΚΤΙΣΤΑΔΙΚΟ" - http://enomenoktistadiko.blogspot.gr/
Blog “Ριζοσπαστική Πρωτοβουλία” http://roupou.blogspot.gr/
Blog “Mικρές Ειδήσεις” http://litlepost.blogspot.gr/
Blog “Θεσπρωτός” http://thesprotos-panta.blogspot.gr/
Blog “Aριστερά στην Μυτιλήνη” http://aristeramitilini.blogspot.gr/2013/05/5.htm
Blog  “Kόκκινος Τύπος” http://kokkinostupos.blogspot.gr/2013/05/5.html
Blog “ Σοφία Βόττη” http://ofisofi.blogspot.gr/


Πέμπτη, 23 Μαΐου 2013

«Αγαπημένε Che»: Συνέντευξη του Εδουάρδο Γκαλεάνο .


Συνέντευξη του ουρουγουανού δημοσιογράφου και συγγραφέα Εδουάρδο Γκαλεάνο στον Iosu Perales, δημοσιεύθηκε στο βιβλιαράκι με τίτλο «Αγαπημένε Che».


- Ας αρχίσουμε την συζήτηση μιλώντας για την προσωπικότητα του Τσε. Ο αντάρτης της Σιέρα Μαέστρα, ο μύθος της Βολιβίας, είναι ίσως ο πιο γνωστός παγκοσμίως. Ωστόσο ο Τσε έχει μια πολύπλευρη συνεισφορά, που επικεντρώνεται στην ανάδειξη του υποκειμενικού παράγοντα της επανάστασης. Αναδεικνύεται δηλαδή, στα γραπτά του, στην συμπεριφορά του, ο ρόλος του ανθρώπου στον μετασχηματισμό της κοινωνίας , η σταθερή του προσήλωση στην ουτοπία του κομμουνισμού …
Ε.Γ: Τον κατηγόρησαν για βολονταρισμό επειδή επέμενε πολύ στον παράγοντα άνθρωπο. Εγώ πιστεύω ότι αυτό δεν είναι βολονταρισμός, με την αστική έννοια, αλλά απλή επαναφορά στην πραγματικότητα αυτού που είναι αυτονόητο, γιατί οι αιτιοκρατικές μηχανιστικές αντιλήψεις, για τις οποίες ο Μαρξ δεν ευθύνεται, θέτουν την ελευθερία έξω από τον άνθρωπο, όπως ο Πλεχάνοφ που σε ορισμένα γραπτά του, μοιάζει να υποβαθμίζει την ελευθερία του ανθρώπου, στην ελευθερία που έχει το φεγγάρι να περιστρέφεται γύρω από την γη. Ο Τσε τοποθετεί την ελευθερία στην συνείδηση και στον πρωταγωνιστικό ρόλο που αυτή παίζει στην ιστορία της ανθρωπότητας. Οι οικονομίστικες αντιλήψεις προδίδουν τον μαρξισμό, και τον υποβαθμίζουν σε έναν απλό ωρολογιακό μηχανισμό, σύμφωνα με τον οποίο ο σοσιαλισμός είναι εφικτός επειδή ήρθε η ώρα του και έχει ήδη καθοριστεί τι πρέπει να συμβεί. Ακόμα και με το άσθμα του ήταν ολοκληρωμένος. Θα πρέπει να σημειώσουμε το ιστορικό γεγονός ότι στον Τσε δεν υπήρχε αντίφαση σε αυτό που είπε και σε αυτό που έκανε, και αυτό είναι που δεν του συγχωρούν οι δογματικοί. Αμφισβήτησε την εξουσία και το χρήμα και έπαιξε τη ζωή του κορώνα-γράμματα. Τοποθετήθηκε ενάντια σε αυτούς που βλέπουν τα πράγματα με δύο μέτρα και σταθμά. Ο Τσε προειδοποιούσε για τον κίνδυνο της απληστίας, λέγοντας «προσέξτε τους κινδύνους της απληστίας» και γι αυτό, αυτοσαρκαζόταν που τα χαρτονομίσματα είχαν την υπογραφή του, όταν ήταν πρόεδρος της Εθνικής Τράπεζας της Κούβας. Έλεγε, προσέξτε τις παραχωρήσεις που κάνουν τον εγωισμό κινητήριο μοχλό της επανάστασης και της ζωής, γιατί αυτές οι παγίδες με έναν μαγικό τρόπο βάζουν τέλος στην επανάσταση , εμπεριέχονται μέσα στην κοινωνική επανάσταση και επιβιώνουν στον καπιταλισμό, σαν ένα δηλητήριο που μπορεί να γαμήσει την διαδικασία οικοδόμησης της νέας κοινωνίας.

Κυριακή, 19 Μαΐου 2013

Gilles Deleuze. Η Κοινωνία του Ελέγχου.


Ένα ενδιαφέρον άρθρο που αγγίζει απρόσμενα; την ιστορική συγκυρία. Η κοινωνία της πειθαρχίας δίνει τη θέση της στη κοινωνία του ελέγχου,όπου η πρόσβαση ως ζητούμενο αποστρέφει το βλέμμα της από τη λογική ατόμου/μάζας σε μία λογική διαιρεμένων ταυτοτήτων στην οποία οι κωδικοί πρόσβασης είναι το εισητήριο για μία κατακερματισμένη πραγματικότητα, τα άτομα ως «ψηφιακές φιγούρες» μετέχουν υπαγόμενα σε μία τεράστια επιχείρηση, που καταργεί τους παραδοσιακούς χώρους εγκλεισμού ( οικογένεια, σχολείο, στρατός, νοσοκομείο, ιδιωτική εξουσία), μετοχή που σηματοδοτεί έναν συνεχόμενο μετασχηματισμό, μία διαρκή προσαρμογή. Αυτός ο καπιταλισμός που μεταλλάσσεται και αλλάζει προσωπεία , σέρνοντας σχεδόν “από τα μαλλιά” το παλιό στο νέο, “βλέπει” τον άνθρωπο ως «χρεωστή», όντας παρόντα σε μία ανώτερη τάξη του, που δεν αγοράζει πια πρώτες ύλες με σκοπό την μεταπώληση, αντιθέτως αγοράζει τελικά προιόντα ή ξεχωριστά κομμάτια. Είναι τώρα πια οι υπηρεσίες προς πώληση και οι μετοχές προς απόκτηση που συγκεντρώνουν όλο το ενδιαφέρον. Σε αυτή τη λογική του “και το ένα και το άλλο” που έρχεται να αντικαταστήσει τη λογική του “είτε είτε”, που αναδεικνύει τον πλουραλισμό αλλά αντιπαλεύει τις ατομικές ελευθερίες και την αναδυσιοκρατική δυναμική της κοινωνίας, όπου η απόρριψη από τους “χώρους πρόσβασης”, τους “θύλακες” των αστικών κέντρων, ως αποτέλεσμα αναμέτρησης με την εξουσία ή/ και τα κέντρα της, δεν είναι απλά μία πιθανή έκβαση αλλά ένας από τους κύριους όρους του παιχνιδιού, το ζητούμενο είναι κατά πόσον στην αρχή αυτού του “παράξενου ελκυστή”, θα μπορέσουν να συγκροτηθούν οι όροι για την κατανοησή και αμέσως επόμενα τη καταστροφή του, ή αλλιώς πως από την άρνηση θα φτάσουμε στην κατάφαση.



ΙΙΙ. Πρόγραμμα


Δεν χρειαζόμαστε την επιστημονική φαντασία για να κατανοήσουμε έναν μηχανισμό ελέγχου, που θα έδινε σε κάθε στιγμή τη θέση ενός στοιχείου σε ανοιχτό περιβάλλον, ζώο σε προστατευμένη περιοχή, άνθρωπος σε επιχείρηση φορώντας ένα ηλεκτρονικό κολλάρο. Ο Φελίξ Γκουατταρί φαντάστηκε μία πόλη στην οποία ο καθένας μπορεί να αφήσει το διαμέρισμά του, το δρόμο του, τη γειτονιά του, χάρις στην ηλεκτρονική του κάρτα που θα σήκωνε τον έναν ή τον άλλο φράκτη, ενώ με τον ίδιο τρόπο η κάρτα θα μπορούσε να απορριφθεί σε μια δεδομένη μέρα ή μεταξύ συγκεκριμένων ωρών · αυτό που μετρά δεν είναι ο φράκτης , αλλά ο υπολογιστής που αποκαλύπτει τη θέση του καθενός, θεμιτή ή αθέμιτη, και επιδρά σ΄έναν οικουμενικό μετονισμό.

Η κοινωνικοτεχνική μελέτη των μηχανισμών του ελέγχου, ειδωμένων από τη στιγμή της γέννησής τους, θα όφειλε να κατηγοριοποιήσει και να περιγράψει αυτό που βρίσκεται ήδη έτοιμο να μπει στη θέση των χωρών του πειθαρχικού εγκλεισμού, του οποίου τα πάντα αναγγέλουν την κρίση. Μπορεί να ειπωθεί ότι τα παλιά μέσα, σημαντικά για τις παλιές κοινωνίες της κυριαρχίας , ξαναεμφανίζονται στη σκηνή, αλλά με τις αναγκαίες προσαρμογές. Αυτό που μετρά είναι ότι εμείς βρισκόμαστε στην αρχή κάποιου πράγματος.

Στο καθεστώς των φυλακών: η έρευνα των «υποκατάστατων» ποινών, τουλάχιστον για τη μικρή παραβατικότητα, η χρήση των ηλεκτρονικών κολλάρων που υποχρεώνουν τον καταδικασθέντα να μένει στο σπίτι του συγκεκριμένες ώρες. Στο καθεστώς της εκπαίδευσης: οι μορφές του συνεχούς ελέγχου και η πράξη της διαρκούς εκπαίδευσης στο σχολείο, η αντίστοιχη εγκατάλειψη κάθε έρευνας στα πανεπιστήμια, η εισαγωγή της «επιχείρησης» σε όλα τα επίπεδα της μαθητείας.