Σάββατο, 30 Μαρτίου 2013

Ν. Μπελογιάννης: Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο.






Σαν σήμερα το 1952, ο Νίκος Μπελογιάννης με τρεις συντρόφους του - Καλούμενο, Αργυριάδη και Μπάτση -, στήνονται απέναντι από το εκτελεστικό απόσπασμα, στο Γουδί και εκτελούνται δια τυφεκισμού.




Χρονολογία παραγωγής 1980
Σενάριο-Σκηνοθεσία: ΝΙΚΟΣ ΤΖΙΜΑΣ
Μουσική Σύνθεση: ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ
Δ/ντής Παραγωγής: ΑΡΗΣ ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΣ,
Δ/ντής Φωτογραφίας: ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΟΥΚΙΔΗΣ,
Σκηνογραφία: ΤΑΣΟΣ ΖΩΓΡΑΦΟΣ, ΕΡΣΗ ΔΡΙΝΗ,
Στίχοι Τραγουδιών: ΓΙΑΝΝΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ,
Τραγουδούν: ΖΟΡΜΠΑΛΑ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ, ΧΟΡΩΔΙΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ,
Παραγωγή: ARMA FILMS ( ΗΛΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ )

Παίζουν: ΦΟΙΒΟΣ ΓΚΙΚΟΠΟΥΛΟΣ, ΑΛΕΚΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΚΗΣ, ΠΕΤΡΟΣ ΦΥΣΣΟΥΝ, ΑΓΓΕΛΟΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ, ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΚΑΖΑΝ, ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΖΑΚΟΣ,ΜΑΝΟΣ ΚΑΤΡΑΚΗΣ, ΑΙΜΙΛΙΑ ΥΨΗΛΑΝΤΗ, ΣΠΥΡΟΣ ΚΑΛΟΓΗΡΟΥ, ΑΝΕΣΤΗΣ ΒΛΑΧΟΣ, ΜΙΡΚΑ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ, ΚΩΣΤΑΣ ΑΡΖΟΓΛΟΥ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΤΡΑΝΗΣ, ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ, ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΩΝΙΟΥ, ΒΑΣΟΣ ΑΝΔΡΟΝΙΔΗΣ, ΜΙΡΚΑ ΚΑΛΑΤΖΟΠΟΥΛΟΥ, ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΟΛΟΒΟΣ, ΚΩΣΤΑΣ ΜΕΣΑΡΗΣ, ΑΘΗΝΟΔΩΡΟΣ ΠΡΟΥΣΑΛΗΣ, ΦΟΙΒΟΣ ΤΑΞΙΑΡΧΗΣ

Ο Γιάννης Ρίτσoς, εξόριστος στον Άη Στράτη, μαθαίνει για την εκτέλεση και γράφει το ποίημα «ο Άνθρωπος με το Γαρύφαλλο».




«Σήμερα το στρατόπεδο σωπαίνει.
Σήμερα ο ήλιος τρέμει αγκιστρωμένος στη σιωπή
όπως τρέμει το σακάκι του σκοτωμένου στο συρματόπλεγμα.
Σήμερα ο κόσμος είναι λυπημένος.
Ξεκρέμασαν μια μεγάλη καμπάνα και την ακούμπησαν στη γη.
Μες στο χαλκό της καρδιοχτυπά η ειρήνη.
Σιωπή. Ακούστε τούτη την καμπάνα.
Σιωπή. Οι λαοί περνούν σηκώνοντας στους ώμους τους
το μέγα φέρετρο του Μπελογιάννη.
Οι δολοφόνοι κρύβονται πίσω από τα μαχαίρια τους.
Τραβηχτείτε πέρα δολοφόνοι. Τραβηχτείτε πέρα.
Σιωπή. Οι λαοί περνούν σηκώνοντας στους ώμους τους
το μέγα φέρετρο του Μπελογιάννη.
Τους σκότωσαν. Τους σκότωσαν.
Ένας άνεμος που πέρασε μες απ' το σκοτεινό τούνελ της σιωπής μας έφερε το μαντάτο.
Τους σκότωσαν. Τους σκότωσαν.
Δυο ξεχασμένοι γλόμποι ξεθωριάζουνε στην ξώπορτα της μέρας.
Τους σκότωσαν.

Έτσι αγαπάμε εμείς την Ελλάδα, του Νίκου Μπογιόπουλου.




«Ο υπαρχιφύλαξ, διαταχθείς υπό του διευθυντού του, μετέβη αμέσως εις την πτέρυγαν όπου ευρίσκοντο τα κελιά των 8 μελλοθανάτων και εισήλθεν πρώτον εις το υπ' αριθμ. 2 απομονωτήριον, εις το οποίο εκρατούντο οι Μπελογιάννης, Λαζαρίδης και Μπάτσης. Πλησιάζει τον Μπελογιάννη.


*
"Νίκο σήκω"
Ατάραχος ο Μπελογιάννης σηκώνεται και λέει:
"Πάμε για καθαρό αέρα;"
"Ναι, του απαντά, σας πάνε για εκτέλεση" (...)»

*

(Από το ρεπορτάζ του δημοσιογράφου Γιώργου Κορωναίου, όπως δημοσιεύτηκε την επομένη της εκτέλεσης στην «Προοδευτική Αλλαγή»).
***
Τα χαράματα της Κυριακής 30 του Μάρτη του 1952, ο Νίκος Μπελογιάννης και οι σύντροφοί του,Δημήτρης Μπάτσης, Νίκος Καλούμενος και Ηλίας Αργυριάδης, πέφτουν νεκροί από τις σφαίρες του εκτελεστικού αποσπάσματος.
Το παράγγελμα γι' αυτήν την πολιτική δολοφονία δόθηκε από το μετεμφυλιακό καθεστώς της άρχουσας τάξης της Ελλάδας μαζί με τους Αμερικανούς συμμάχους της.
Η ελληνική πλουτοκρατία, η κυβέρνηση Πλαστήρα, το παλάτι, το στρατιωτικό και παραστρατιωτικό κατεστημένο, σαν σήμερα, πριν από 61 χρόνια, εκτελούσαν τον Νίκο Μπελογιάννη.

Παρασκευή, 29 Μαρτίου 2013

Πρωτοβουλία Μαθητών Λεμεσού: Ούτε ΕΕ ούτε ΔΝΤ. Να σπείρουμε τον σπόρο της εξέγερσης παντού.


553007_435546109863946_1370245397_n
Η κρίση αυξάνεται μέρα με την μέρα και αυτό είναι κάτι που όλοι μας βιώνουμε στο πετσί μας. Ο κίνδυνος για εμάς τους μαθητές ένεκα του ότι το μέλλον μας είναι αβέβαιο έρχεται αργά και μεθοδικά. Η κρίση δεν διατάζει απλά να γίνουμε φτωχοί αλλά να γίνουμε και αναλώσιμοι. Πλέον ο άνθρωπος θα αναλώνεται μέσα σε μια φθίνουσα κοινωνία με ανθρώπους κούφιους από άξιες και σχέσεις. Στόχος των κεφαλαιοκρατών είναι η πτώχευση , εκτός από τα πορτοφολιών μας, του μυαλού μας και των ιδεών μας, ούτως ώστε να μπορούμε με άνεση να γίνουμε τα φερέφωνα τους.
Κάνεις από εμάς δεν ευθύνεται ουσιαστικά για όλη αυτή την κρίση συνεπώς κάνεις από εμάς δεν διατίθεται να την πληρώσει. Η καπιταλιστική κοινωνία που ζούμε οδήγησε σε αυτή την κρίση που μας χτυπούσε την πόρτα εμμονικά εδώ και πολλά χρόνια. Στη λογική αυτού παράλογου συστήματος είναι η ασταμάτητη δανειοδότηση, κάτι που απλώς οδηγεί σε φαύλο κύκλο τα κράτη, και δεσμεύει τους λαούς για ολόκληρες γενιές. Η οικονομία της Κύπρου λόγω της ένταξης μας στην Ευρωπαϊκή ένωση , ακολούθησε τη μοίρα άλλων μικρών Ευρωπαϊκών κρατών που οδηγήθηκαν όπως και εμείς στην αποβιομηχάνιση τους. Ο μισός σχεδόν πληθυσμός παράτησε την πραγματική βιομηχανία και την πραγματική παραγωγή και βρήκε εργασία σαν τραπεζικοί υπάλληλοι, δικηγόροι, σε ένα γιγαντωμένο Τραπεζικό σύστημα το οποίο ήταν θέμα χρόνου να καταρρεύσει και να μας πάρει όλους μαζί του. Οι τράπεζες της Κύπρου βρίσκονται σε πλήρη αποπροσανατολισμό και κατάρρευση βλέποντας τις επενδύσεις τους να φθίνουν συνεχώς και την Ευρωπαϊκή Ένωση να βάζει κατευθείαν χέρι στα κεφάλαιά τους.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση σε ρολό «παντογνώστη καθηγητή» υποχρεώνει το λαό της Κύπρου , τους γονείς μας αι κατ’ επέκταση εμάς, να πληρώσουμε για λάθη που ευθύνονται οι μεγάλοι καπιταλιστές. Τα εγχώρια μνημονιακά κόμματα σε συνεργασία με τα ΜΜΕ παρακινούν τον λαό να συγκαταθέσουν και να δεχτούν χωρίς διαμαρτυρία τις όποιες «λύσεις» αποφασίσουν. Να συγκαταθέσουν σε τι; Να γίνουν θεατές της καταστροφής των εργαζομένων και της χώρας τους ενώ οι μεγαλοεπενδυτές να μένουν ανέγγιχτοι; Να γίνουν θεατές της ατιμωρησίας των υπευθύνων, ενώ οι ίδιοι και τα παιδιά τους δεν θα έχουν μέλλον; Εννοείται ότι τίποτα δεν αρχίζει και δεν τελειώνει τώρα. Τα 10 δις δεν θα μας τα χαρίσει κάποιος αλλά ο Κυπριακός λαός θα τα πληρώσει με κόπο και μόχθο. Μια σειρά από περικοπές μισθών, συντάξεων, ιδιωτικοποιήσεις κρατικών φορέων και αλλά πολλά όπου ο κάθε ένας μας θα υποστεί. Η μοναδική σιγουριά όπου προσφέρει το πρώτο μνημόνιο είναι τα επακόλουθα του! Η εκμετάλλευση και η υποβάθμιση των ζωών μας έρχεται από τους ανθρώπους όπου εμείς αφήνουμε ανενόχλητους να δρουν. Όλοι όσοι προσπάθησαν να ρίξουν την ευθύνη εκεί όπου μπορούσαν δημιουργώντας ένα κλίμα διαίρει και βασίλευε, απέτυχαν πλήρως. Άστοχα προσπαθούν να διασπάσουν τους ανθρώπους που θα βγουν στον δρόμο και θα διεκδικήσουν τα δικαιώματα τους. Ας βρούμε λοιπόν ποιος πραγματικά μας πίνει το αίμα;
Εμείς ως Μαθητική Πρωτοβουλία Λεμεσού καλούμε όλους εσάς να γίνεται ένα μαζί μας. Να αγωνιστούμε και να δράσουμε ομαδικά. Κάθε μέρα, με κάθε τρόπο να διαδηλώνουμε κατά της ανεργίας και την φτώχειας όπου μας καταδικάζουν να ζούμε. Αυτοί που εγκαλούν τον πατριωτισμό μας, το κάνουν μόνο για να αποποιηθούν των ευθυνών τους και να φορτώσουν σε μας τα βάρη της κρίσης και την ευθύνη στους κακούς ξένους. Την κρίση να πληρώσουν αυτοί που τη δημιούργησαν, εγχώριοι και ξένοι καπιταλιστές! Ας ενωθούμε με κοινό παρονομαστή την ανατροπή του συστήματος. Ενός συστήματος όπου καταπατά κάθε ανθρώπινο δικαίωμα και πλουτίζει τα αφεντικά. Το δίκαιο πνιγεί όλους, ας ενώσουμε τις φωνές μας για ένα κοινό αγώνα. Εμείς τασσόμαστε διπλά από κάθε Ευρωπαίο όπου βιώνει αυτόν τον εξευτελισμό χωρίς κανένα διαχωρισμό.
ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΔΡΑΣΗ- ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ
Πρωτοβουλία Μαθητών Λεμεσού
Επικοινωνία: protovouliamathitonlemesou@gmail.com
via Eagainst.

Ποίημα στους φίλους, του Χόρχε Λουίς Μπόρχες.




Δεν μπορώ να σου δώσω λύσεις
για όλα τα προβλήματα της ζωής σου,
ούτε έχω απαντήσεις
για τις αμφιβολίες και τους φόβους σου ˙
όμως μπορώ να σ’ ακούσω
και να τα μοιραστώ μαζί σου.


Δεν μπορώ ν’ αλλάξω
το παρελθόν ή το μέλλον σου.
Όμως όταν με χρειάζεσαι
θα είμαι εκεί μαζί σου.

Δεν μπορώ να αποτρέψω τα παραπατήματα σου.
Μόνο μπορώ να σου προσφέρω το χέρι μου
να κρατηθείς και να μη πέσεις.

Οι χαρές σου, οι θρίαμβοι και οι επιτυχίες σου
δεν είναι δικές μου.
Όμως ειλικρινά απολαμβάνω να σε βλέπω ευτυχισμένο.

Δεν μπορώ να περιορίσω μέσα σε όρια
αυτά που πρέπει να πραγματοποιήσεις,
όμως θα σου προσφέρω τον ελεύθερο χώρο
που χρειάζεσαι για να μεγαλουργήσεις.

Δεν μπορώ να αποτρέψω τις οδύνες σου
όταν κάποιες θλίψεις
σου σκίζουν την καρδιά,
όμως μπορώ να κλάψω μαζί σου
και να μαζέψω τα κομμάτια της
για να την φτιάξουμε ξανά πιο δυνατή.

Δεν μπορώ να σου πω ποιος είσαι
ούτε ποιος πρέπει να γίνεις.
Μόνο μπορώ
να σ' αγαπώ όπως είσαι
και να είμαι φίλος σου.

Αυτές τις μέρες σκεφτόμουν
τους φίλους μου και τις φίλες μου,
δεν ήσουν πάνω
ή κάτω ή στη μέση.

Δεν ήσουν πρώτος
ούτε τελευταίος στη λίστα.
Δεν ήσουν το νούμερο ένα ούτε το τελευταίο.

Να κοιμάσαι ευτυχισμένος.
Να εκπέμπεις αγάπη.
Να ξέρεις ότι είμαστε εδώ περαστικοί.

Ας βελτιώσουμε τις σχέσεις με τους άλλους.

Να αρπάζουμε τις ευκαιρίες.
Να ακούμε την καρδιά μας.
Να εκτιμούμε τη ζωή.

Πάντως δεν έχω την αξίωση να είμαι
ο πρώτος, ο δεύτερος ή ο τρίτος
στη λίστα σου.

Μου αρκεί που με θέλεις για φίλο.
Ευχαριστώ που είμαι.

(Borges, Jorge Luis (1899-1986), Ποιήματα, μετάφρ. Δ. Καλομοίρης , Ελληνικά Γράμματα, 1995)


Ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες γεννήθηκε το 1899 στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής. Ήταν απόγονος αγωνιστών για τη χειραφέτηση της Αργεντινής, ενώ ο πατέρας του ήταν δικηγόρος και καθηγητής ψυχολογίας σε ξενόγλωσση παιδαγωγική σχολή.

Από παιδί ακόμα ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες ήταν δίγλωσσος, αφού παράλληλα με τα ισπανικά, η αγγλόφωνη γιαγιά του του μάθαινε να μιλά και να γράφει την αγγλική γλώσσα.

Ο μικρός δήλωσε στον πατέρα του ότι ήθελε να γίνει συγγραφέας και σε ηλικά επτά χρόνων σύνταξε στα ελληνικά μια σύνοψη της ελληνικής μυθολογίας. Οκτώ χρονών γράφει το πρώτο διήγημά του, ενώ ένα χρόνο αργότερα μεταφράζει και δημοσιεύει τον "Ευτυχισμένο πρίγκιπα" του Όσκαρ Ουάιλντ.

Εξαιτίας μιας πάθησης στα μάτια του, που θα τον οδηγήσει προοδευτικά σε πλήρη τύφλωση, η οικογένεια Μπόρχες εγκαθίσταται στη Γενεύη, όπου ο Χόρχε Λουίς εγκαινιάζει της λυκειακές σπουδές του και αποκτά μια υψηλού επιπέδου μόρφωση, καθώς τελειοποιεί τις γνώσεις στην αγγλική, γαλλική και γερμανική γλώσσα.

Ανακαλύπτει την εξπρεσσιονιστική ποίηση, τη γερμανική φιλοσοφία, τελειοποιεί τα λατινικά του και το 1919 εγκατεστημένος στη Μαγιόρκα της Ισπανίας ολοκληρώνει την πρώτη ποιητική συλλογή του "Οι κόκκινοι ρυθμοί" όπου είναι φανερός ο θαυμασμός για την επανάσταση των μπολσεβίκων στη Ρωσία.

Η οικογένεια των Μπόρχες, έπειτα από πολλές προσωρινές διαμονές και πολλά ταξίδια στην Ευρώπη, επιστρέφουν το 1921 στο Μπουένος Άιρες, όπου και θα παραμείνει.

Τώρα ο Μπόρχες ανακαλύπτει τις φτωχογειτονιές της γενέτειράς του με τους compafritos ("μόρτες") γράφει ποιήματα, διηγήματα, δοκίμια και "φαντασίες", ιδρύει διάφορα περιοδικά, παίρνει μέρος σε λογοτεχνικούς ομίλους και από το 1925, που θα δημοσιεύσει την ποιητική συλλογή "Η απέναντι Σελήνη" και τα δοκίμια "Έρευνες", θα δίνει το λογοτεχνικό παρόν με ένα έως δύο έργα το χρόνο, μέχρι το 1985 που θα δημοσιευθεί και η τελευταία ποιητική συλλογή του, "Οι συνωμότες".

Ο Μπόρχες πέθανε στις 14 Ιουνίου του 1986 στη Γενεύη και τάφηκε σύμφωνα με την επιθυμία του, στην πόλη των εφηβικών του χρόνων, στο Μπουένος Άιρες.


via tvxs

Ωδή στον Αλέξανδρο Παναγούλη στο Ίδρυμα Μ. Κακογιάννης.




Στην πολιτική και ποιητική προσωπικότητα του αγωνιστήΑλέκου Παναγούλη είναι αφιερωμένη η παράσταση που ανεβαίνει το Σάββατο 30 Μαρτίου στο Ιδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, σε σκηνοθεσία Δήμου Αβδελιώδη.




Η παράσταση είναι σε κείμενο τουΔήμου Αβδελιώδη, βασισμένο στο βιβλίο του Κώστα Μαρδά «ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗΣ, Πρόβες Θανάτου» και στον «ΠΡΟΜΗΘΕΑ ΔΕΣΜΩΤΗ» του Αισχύλου. Παίζει η Ελένη Ερήμου.Τα τραγούδιας της παράστασης ντύνει η φωνή του Παντελή Θαλασσινού.

«Πρόκειται για μια θεατρική παράσταση που καταγράφει την ηρωική, πολιτική και ποιητική προσωπικότητα του Αλέκου Παναγούλη. Ενός μοναδικού και σπάνιου αγωνιστή στην ελληνική αλλά και στην παγκόσμια ιστορία των αγώνων για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία» σημειώνει ο Δήμος Αβδελιώτης.

“El Poderoso”: Ο Τσε μέσα απ’ το βλέμμα του φίλου του, Αλμπέρτο Γκρανάδο.





Στη μνήμη του Αλμπέρτο Γκρανάδο (1922-2011) που έφυγε απ’ τη ζωή δύο χρόνια πριν, στις 6 Μάρτη 2011.
Για τους πολλούς ο Ερνέστο Γκεβάρα ήταν και είναι ο “Κομαντάντε”, ο Επαναστάτης, ο αργεντίνος κομμουνιστής με το ιδεαλιστικό πνεύμα και την αγέρωχη όψη. Για τον Αλμπέρτο Γκρανάδο υπήρξε ο αμίγκο (φίλος), ο σύντροφος των νεανικών του χρόνων, ο κολλητός, η παρέα του μεγάλου ταξιδιού στις χώρες της νότιας Αμερικής. Μαζί επιχείρησαν το 1952 να κάνουν το γύρο της λατινικής Αμερικής πάνω σε μια μοτοσυκλέτα, την περίφημη “Ποδερόσα ΙΙ”, σε ένα ταξίδι που έμελλε να μείνει στην ιστορία και να σημαδέψει για πάντα τον Τσε.
Περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες μετά τη δολοφονία του φίλου του στη Βολιβία ο γηραιός πλέον Αλμπέρτο έφερνε στη μνήμη του τα χρόνια εκείνα της αθωότητας. “Δεν με ξέχασε ποτέ και ούτε εγώ τον ξεχνώ” θυμόταν ο Γκρανάδο διηγούμενος την πρώτη του γνωριμία με το ασθματικό παιδί απ’ το Ροσάριο. «Ο Τσε με εντυπωσίασε από την πρώτη στιγμή που μιλήσαμε. Ήταν ένα νεαρό, ασθματικό, λεπτό παιδί. Παρατήρησα πως είχε μια σημαντική ικανότητα να αλλάζει άμεσα τις αρνητικές καταστάσεις σε θετικές, μέσω της προσωπικότητας και της εξυπνάδας του… Είχε κι’ αλλες αρετές, οι οποίες στα είκοσι μου χρόνια μου φαινόντουσαν αρνητικά στοιχεία, όπως το ότι δε μπορούσε να πει ψέματα»[1]. Τι ήταν αυτό που έφερε κοντά τους δύο νεαρούς φοιτητές ιατρικής; Μάλλον κάποια κοινή αίσθηση εκτίμησης για την ποίηση, το διάβασμα και ασφαλώς την ακόρεστη διάθεση να ταξιδέψουν, να γνωρίσουν μακρυνά μέρη. «Δεν είχαμε πολιτική κατεύθυνση, μόνο το πνεύμα της περιπέτειας και θέληση για γνώση» εξηγούσε ο ίδιος ο Αλμπέρτο για την κινητήρια δύναμη που τους ώθησε να ταξιδέψουν. Στις πρώτες τους συζητήσεις υπήρχε η σκέψη για ταξίδια τόσο μακρυνά, στην άλλη άκρη του ωκεανού, σε μέρη και χώρες με ιστορία αιώνων. «Στην αρχή είχαμε σκεφτεί την Ευρώπη, την κοιτίδα του πολιτισμού του οποίου ως Αργεντίνοι, είμαστε προϊόντα. Ελλάδα, Ιταλία, Γαλλία – η χώρα της Επανάστασης, που ο Ερνέστο μίλαγε και τη γλώσσα της. Ακόμη η Ισπανία, η κατά μια έννοια μητέρα-πατρίδα μας. Ή ακόμη, η Αίγυπτος των Φαραώ και των πυραμίδων. Δεν μπορούσαμε να αποφασίσουμε, ολόκληρες βδομάδες. Όμως στο βάθος, ο Ερνέστο έλκονταν πιο πολύ απ’ την ήπειρο μας. Να φύγουμε αναζητώντας τις λατινοαμερικάνικες ρίζες μας, ν’ανακαλύψουμε τους προκολομβιανούς πολιτισμούς, ν’ανέβουμε το Μάτσου Πίτσου, να προσπαθήσουμε να εξιχνιάδουμε τα μυστικά, να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε πως ζούσαν οι Ίνκας… Η Ευρώπη, η Αίγυπτος, όλος ο υπόλοιπος κόσμος, θα μένανε γι’ αργότερα» [2] διηγούνταν ο “Μιάλ”, όπως ήταν το παρατσούκλι του Γκρανάδο στα νιάτα του.

Πέμπτη, 28 Μαρτίου 2013

Αντόνι Γκαουντί, ένας διαφορετικός αρχιτέκτονας.


Ο Αντόνι Γκαουντί (1852-1926) είναι ο πιο σημαντικός Καταλανός μοντερνιστής αρχιτέκτονας. Υπήρξε ένας άνθρωπος με αξιοσημείωτη προσωπικότητα, εσωστρεφή χαρακτήρα και με βαθιά θρησκευτική πίστη. Η κατάρτιση του πραγματοποιήθηκε στη Βαρκελώνη, σπουδάζοντας στο Επαρχιακό Πανεπιστήμιο της Αρχιτεκτονικής (Universidad Provincial de Arquitectura) και στο Νεομεσαιωνικό Πανεπιστήμιο, που διεύθυνε ο Elías Rogent. Οι σπουδές και οι δάσκαλοι του κάνουν τα πρώτα έργα του καλλιτέχνη να είναι ιστορικά, δηλαδή κτήρια που η αρχιτεκτονική τους θυμίζει το παρελθόν. Ο Γκαουντί φαίνεται να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για το γοτθικό ρυθμό, ένα ρεύμα κοινό σε όλη την Ευρώπη, κάτι που τον κάνει ανοιχτό σε όλα τα καλλιτεχνικά ρεύματα της εποχής. Το έργο του μπορεί να χωριστεί σε δυο περιόδους:
Α) Η πρώτη εποχή ή νεογοτθική, περιλαμβάνει τα έργα που πραγματοποίησε μέχρι το 1900 και η ονομασία της περιόδου αυτής οφείλεται στο γεγονός ότι  τα έργα βασιστήκαν σε ρυθμούς γοτθικούς. Παρόλα αυτά, η πρωτοτυπία του αρχιτέκτονα εκφράζεται στην προσωπική του άποψη για τις δομές και τα υλικά. Τα νεογοτθικά του κτήρια έχουν μια όψη διαφορετική, σχεδόν φανταστική, που χαρακτηρίζουν το στυλ του Γκαουντί.
Β) Η δεύτερη περίοδος, ονομαζόμενη «της Πληρότητας», ξεκινάει από το 1900 και φτάνει έως το 1926. Εκείνη την περίοδο ο αρχιτέκτονας αναπτύσσει μια καινούρια σύλληψη της αρχιτεκτονικής. Πλέον δεν έχει μια άμεση επιρροή από το παρελθόν (όπως συνέβη την προηγούμενη περίοδο), αλλά παίρνει στοιχεία από τη φύση, χρώματα, μορφές και σχήματα σχεδόν οραματικά, για να δημιουργήσει κτήρια μοναδικά. Ο Γκαουντί θέτει την πιο σύγχρονη τεχνολογία στην υπηρεσία των αισθήσεων και των πεποιθήσεων του, για να δημιουργήσει έργα απόλυτα διαφορετικά. Όλα τα έργα εκείνης της περιόδου θεωρούνται πολύ σημαντικά.

Τετάρτη, 27 Μαρτίου 2013

Ένα ποίημα της Voltairine de Cleyre [1866-1912]





Ζωή ή Θάνατος
Περασμένη κατά το ήμισυ απ’ την Πύλη, μια Ψυχή είπε προς τη Ζωή:
«Τι έχεις να μου προσφέρεις εσύ;» Κι αποκρίθηκε η Ζωή:
«Λύπη, αδιάκοπη πάλη, απογοήτευση·
κι ύστερα απ’ αυτές,
σκοτεινότητα και σιωπή». Η Ψυχή είπε προς το Θάνατο:
«Τι έχεις να μου προσφέρεις εσύ;» Κι αποκρίθηκε ο Θάνατος:
«Στην αρχή ό,τι δίνει η Ζωή στα τελευταία».
Στρεφόμενη εκείνη στη Ζωή: «Κι αν ζήσω και παλέψω;»
—«Θα ζήσουν και θ’ αγωνιστούν άλλοι μετά από σένα,
λογίζοντάς το ευκολότερο εκεί απ’ όπου θα ’χεις εσύ διαβεί».
—«Και τι με τους αγώνες τους;» —«Θα ’ναι κάπου ευκολότερο
για άλλους να συνεχίσουν ν’ αντιπαλεύουν έναν πόνο ακόμα πιο οξύ
από μιαν Αγωνία κυριευτική!» —«Κι εγώ τι σχέση
έχω μ’ όλους αυτούς τους άλλους; Ποιοι είναι αυτοί;»
—«Ο εαυτός σου!» —«Κι όλοι όσοι προηγηθήκανε;» —«Ο εαυτός σου».
—«Η σκοτεινότητα και η σιωπή, έχουνε κι αυτές κάποια κατάληξη;»
—«Σε φως και ήχο καταλήγουνε· η ειρήνη καταλήγει σε οδύνη,
ο Θάνατος καταλήγει σ’ Εμένα, και εσύ πρέπει να γλιστράς από
Εαυτόν
σ’ Εαυτόν, σαν το φως στη σκιά και σαν τη σκιά στο φως ξανά.
Επίλεξε λοιπόν!» Η Ψυχή, στενάζοντας, απάντησε: «Θα ζήσω».
Φιλαδέλφεια (ΗΠΑ), Μάιος 1892

πηγή: contra info

Cuito Cuanavale: Η μάχη που έριξε το απαρτχάιντ.


Κουβανοί μαχητές στο Cuito Cuanavale, Αγκόλα, Μάρτης 1988
Πηγή: cubadebate.cu

Αυτή τη χρονιά συμπληρώνονται 25 χρόνια από την ιστορική μάχη του Cuito Cuanavale στην ΝΑ Αγκόλα, όπου οι δυνάμεις εισβολής της Νότιας Αφρικής του απαρτχάιντ αντιμετώπισαν τα στρατεύματα της Κούβας και της Αγκόλας. Πρόκειται για ιστορικό γεγονός ορόσημο στον αντιαποικιακό αγώνα της Αφρικής, αλλά και λαμπρό παράδειγμα της διεθνιστικής αλληλεγγύης μιας χώρας που παρά το μικρό της σχετικά μέγεθος και τα πενιχρά της μέσα βοήθησε πολλούς λαούς του αναπτυσσόμενου κόσμου να αποχτήσουν την ανεξαρτησία τους. Ειδικά ο πόλεμος της Αγκόλας (1975 - 1989) [1] είναι μοναδικό παράδειγμα στην παγκόσμια ιστορία όπου μια τόσο μικρή χώρα έλαβε μέρος σε στρατιωτικές επιχειρήσεις τόσο μεγάλης κλίμακας σε άλλη ήπειρο, συμβάλλοντας καθοριστικά στην ανεξαρτησία της Αγκόλας και της Ναμίμπιας.

Το Οκτώβριο του 1975, έγινε συνδυασμένη επίθεση στο νεοσύστατο κράτος της Αγκόλας από τα στρατεύματα της Νότιας Αφρικής του απαρτχάιντ (από το νότο) και του δικτάτορα Μομπούτου του Ζαΐρ (από βορρά), με τη «διακριτική» στήριξη των ΗΠΑ και αρκετών ευρωπαϊκών δυνάμεων. Η πρόθεση ήταν να προλάβουν την επίσημη διακήρυξη ανεξαρτησίας που είχε προγραμματιστεί για τις 11 Νοεμβρίου [2]. Οι δυνάμεις της Νότιας Αφρικής μάλιστα είχαν στη διάθεσή τους ακόμα και πυρηνικές κεφαλές που προμηθεύτηκαν από το Ισραήλ, αλλά ευτυχώς δε χρησιμοποιήθηκαν. Το σχέδιο ήταν να μοιραστούν μαζί με τον Μομπούτου το νέο κράτος και να βάλουν χέρι στις πλούσιες πρώτες ύλες του, ιδιαίτερα στην πετρελαιοπαραγωγό περιοχή της Καμπίντα.

Δευτέρα, 25 Μαρτίου 2013

Τα «παιδιά της χορωδίας» του Φράνκο.











"Ο Ισπανός δικτάτορας Φράνκο τα άφησε όλα πολύ καλά οργανωμένα. Κάθε μέρα μια ομάδα «καλά εκπαιδευμένων» παιδιών θα τραγουδούσαν στην βασιλική Κοιλάδα των Πεσόντων για να δοθεί μεγαλύτερη επισημότητα στους νεκρούς του Εμφυλίου Πολέμου, τα θύματα «της ένδοξης σταυροφορίας» του. Αυτό ήταν η επιθυμία του πρώην δικτάτορα. Αλλά έτσι παραμένει έως και σήμερα."

Ένα ανατριχιαστικό ντοκιμαντέρ υπό τον τίτλο «A la Sombra de la Cruz» («Στη σκιά του Σταυρού»)«ρίχνει» μια ματιά μέσα στο οικοτροφείο των «choirboys» (Τα παιδιά της χορωδίας) που βρίσκεται στο εσωτερικό του μαυσωλείου του πρώην δικτάτορα στα βουνά Γκουαντάραμα έξω από τη Μαδρίτη. Δημιουργήθηκε το 1958. Ο Ιταλός σκηνοθέτης Αλεσάντρο Πούγκνο και ο Ισπανός παραγωγός Αντόνιο Σάουρα Μεντράνο κατάφεραν να εξασφαλίσουν μια άνευ προηγούμενου πρόσβαση στην Κοιλάδα των Πεσόντων όπου κείτονται τα ερείπια της Φάλαγγας του Φράνκο και 33.847 θύματα του εμφύλιου πολέμου και από τις δύο πλευρές. 

«Είναι ένα ντοκιμαντέρ – κόσμημα» υποστηρίζει ο Μεντράνο. «Μας δείχνει την πραγματικότητα, χωρίς να παίρνει ακραία θέση, έτσι ώστε όλοι να μπορούν να βγάλουν τα δικά τους συμπεράσματα. Αυτό που μπορεί να φαίνεται φυσιολογικό για έναν πιστό, μπορεί να φαντάζει τρομακτικό για εκείνους που το βλέπουν ως κάτι που έρχεται από τους μεσαιωνικούς χρόνους».

Κυριακή, 24 Μαρτίου 2013

Μια ταινία & ένα βιβλίο για τους δυο μεγαλύτερους Κουβανούς ήρωες παρουσιάστηκαν στο Μεξικό.


Μια ταινία και ένα βιβλίο για τους Κουβανούς ήρωες Καμίλο Σιενφουέγος και Ερνέστο (Τσε) Γκεβάρα, αντίστοιχα, παρουσιάστηκαν στην κουβανική πρεσβεία στην πρωτεύουσα του Μεξικό σήμερα.

Ο Σιενφουέγος και ο Γκεβάρα, μέλη του επαναστατικού στρατού με επικεφαλής τον Φιντέλ Κάστρο, είχαν κερδίσει τη θέση του διοικητή και ήταν οι κύριοι αρχηγοί στον πόλεμο κατά του τυράννου Φουλχένσιο Μπατίστα.

Το ντοκιμαντέρ "La Casa del Roble", ο τίτλος αναφέρεται στο σπίτι του Σιενφουέγος, βασίζεται σε μια ανέκδοτη συνέντευξη του δημοσιογράφου, δοκιμιογράφου και μυθιστοριογράφου του Μεξικού Gerardo Unzueta, (ο οποίος τότε ήταν δημοσιογράφος για το περιοδικό Siempre), με τον διοικητή Καμίλο Σιενφουέγος, στις 19 Σεπτεμβρίου του 1959.

Το βιβλίο "Con la Mirada al Sur" αποτελείται από τρία μέρη: τη γέννηση και την παιδική ηλικία, την εφηβεία και τη νιότη του Τσε Γκεβάρα. Στο βιβλίο συμπεριλαμβάνονται φωτογραφίες και μαρτυρίες από τα τέσσερα αδέλφια του "Τσε", από τους γονείς του, από τους θείους και τα ξαδέρφια του, οι οποίοι με τις ζωντανές αφηγήσεις τους καταφέρνουν να δημιουργήσουν στον αναγνώστη την ατμόσφαιρα της εποχής εκείνης στην Αργεντινή.

Σάββατο, 23 Μαρτίου 2013

Kόμικ και η κρίση.



Στις 6 Μαρτίου ξεκίνησε μια ενδιαφέρουσα έκθεση στο Ινστιτούτο Θερβάντες της Αθήνας, με τίτλο "Τα κόμικ και η κρίση". Θα διαρκέσει έως της 13 Απριλίου.

Η Ελλάδα και η Ισπανία είναι δύο από τις χώρες που υφίστανται την επίθεση της οικονομικής κρίσης τα τελευταία χρόνια και το Ινστιτούτο Θερβάντες, ως συνδετικός κρίκος ανάμεσα στην Ελλάδα και στον ισπανόφωνο κόσμο, ανοίγει τον διάλογο πάνω σ’ αυτό το θέμα μεταξύ καλλιτεχνών του κόμικ από τα δύο ευρωπαϊκά άκρα της Μεσογείου και από την Αργεντινή, η οποία είναι μια από τις χώρες της Λατινικής Αμερικής που υπέφερε πρόσφατα κι αυτή μια βαθειά κρίση. Οι καλλιτέχνες είναι οι: Μπερνάρντο Βεργκάρα και Μανέλ Φοντεβίλα από την Ισπανία, Μπερνάρντο Έρλιχ από την Αργεντινή και Κωνσταντίνος Παπαμιχαλόπουλος, Μιχάλης Διαλυνάς και Πέτρος Χριστούλιας από την Ελλάδα. Επιμελήτρια: Λήδα Τσενέ, καλλιτεχνική διευθύντρια του Comicdom Con Athens. 

Για περισσότερες πληροφορίες βλ. atenas.cervantes.es
Επίσης για άλλες εκδηλώσεις σχετικές με κόμικ την άνοιξη στην Αθήνα comicdom-con.gr

Παρακάτω μερικά χαρακτηριστικά κόμικ.

Εκπρόσωπος της Διαμαρτυρίας των Αγανακτισμένων (Φτάνει!) -
Εκπρόσωπος των αγανακτισμένων από τη διαμαρτυρία

Διαστρέβλωση της εικόνας της Κούβας στο Φεστιβάλ Ντοκυμαντέρ Θεσσαλονίκης.






Τη βάναυση παραποίηση της αλήθειας και της εικόνας της Κούβας, μέσα από το 15ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης και την προβολή της ταινίας «Απαγορευμένες Φωνές» της Μπάρμπαρα Μίλερ, καταγγέλλει ο Ελληνοκουβανικός Σύνδεσμος Φιλίας και Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης. Το ντοκιμαντέρ αναφέρεται στη ζωή και δράση τριών γυναικών bloggers, της Κουβανής Γιοανί Σάντσες, της Ιρανής Φαρνάζ Σεϊφί και της Κινέζας Ζενγκ Τζινγιάν.
Οπως καταγγέλει ο Ελληνοκουβανικός Σύνδεσμος Φιλίας και Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης, «το συγκεκριμένο φιλμ υπηρετεί την αμερικάνικη εκδοχή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την ιμπεριαλιστική προπαγάνδα ενάντια στις χώρες που δεν έχουν την έγκριση των Αερικάνων ιμπεριαλιστών. Ενδεικτικό της αντικειμενικότητας του ντοκιμαντέρ είναι ότι χρησιμοποιεί ομιλίες των Χίλαρι Κλίντον και Μισέλ Ομπάμα ως μέρος της επιχειρηματολογίας του.

Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2013

« Όταν ο Διάβολος απαγγέλλει την Αγία Γραφή»! Γράφει στον Ριζοσπάστη ο Νίκος Μπογιόπουλος.









Στο Λουξεμβούργο του κ. Γιούνκερ, προέδρου του Γιούρογκρουπ, ο χρηματοπιστωτικός τομέας δεν είναι 7 φορές μεγαλύτερος από το ΑΕΠ της χώρας όπως στην Κύπρο, αλλά 20 φορές μεγαλύτερος...
Στην Ελβετία, το μέγεθος δύο μόνο τραπεζών, της UBS και της Credit Suisse, είναι σχεδόν 7 φορές μεγαλύτερο από το ΑΕΠ όλης της χώρας...
Στο Βέλγιο, δύο τράπεζες, η Dexia και η Fortis έχουν μέγεθος σχεδόν 4 φορές μεγαλύτερο από το ΑΕΠ της χώρας...
Στη Βρετανία, τρεις τράπεζες, οι RBS, Barclays, HSBC, έχουν μέγεθος 4 φορές μεταλύτερο από το ΑΕΠ της χώρας...

Στη Γερμανία, μια μόνο τράπεζα, η Deutsche Bank, έχει μέγεθος που ανέρχεται σχεδόν στο ΑΕΠ όλης της χώρας...
Στη Γαλλία, μια μόνο τράπεζα, η BNP Paribas, έχει μέγεθος που ξεπερνά όλο το ΑΕΠ της χώρας...
Στην Ισπανία, μια μόνο τράπεζα, η Santander, έχει μέγεθος όσο και το ΑΕΠ της χώρας...
Σε Σουηδία και Ολλανδία το μέγεθος του τραπεζικού τομέα ξεπερνά κατά 3,5 φορές το ΑΕΠ των δύο χωρών...
Σύμφωνα με την «Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών» για το έτος 2010 το μέγεθος του χρηματοπιστωτικού τομέα όσον αφορά μόνο τους «άυλους τίτλους» ξεπέρασε τα 1.030 δισ. δολάρια, όταν την ίδια χρονιά το παγκόσμιο ΑΕΠ ήταν μόλις 62 δισ. δολάρια. Δηλαδή, ήταν μεγαλύτερος κατά 16 τουλάχιστον φορές...
Στην Αμερική, εν μέσω κρίσης, στο τρίτο τρίμηνο του 2009, το 80% της αύξησης των συνολικών κερδών προερχόταν από το χρηματοπιστωτικό τομέα, ο οποίος, όμως, αντιπροσωπεύει μόνο το 25% της αμερικανικής οικονομίας.
Στην Ευρώπη το 2007 - 2008, ενώ το σύνολο της οικονομίας παρουσίαζε ρυθμούς μεγέθυνσης 3%, οι τράπεζες εμφάνιζαν ρυθμούς επέκτασης των κερδοσκοπικών τους κεφαλαίων από 40% μέχρι και 80% το χρόνο. Ταυτόχρονα, ενώ το εθνικό προϊόν αύξανε με ετήσιο ρυθμό 4%, ο δανεισμός της οικονομίας αύξανε με ρυθμό ανώτερο του 8%.
Ολα αυτά μάς οδηγούν στον Χριστόφορο Κολόμβο, τον ήρωα της ομώνυμης κινηματογραφικής ταινίας, ο οποίος το έθετε ως εξής:
«Πίστη, ελπίδα, φιλευσπλαχνία αλλά πιο σπουδαίο απ' όλα αυτά είναι το τραπεζικό κέρδος»...
*
Ο Μαρξ στο «Κεφάλαιο»1 παρατηρεί ότι στην επιδίωξή του για ένα κέρδος της τάξης του 300% δεν υπάρχει έγκλημα που να μην είναι έτοιμος να διαπράξει ο καπιταλιστής, ριψοκινδυνεύοντας ακόμα και να οδηγηθεί στην κρεμάλα.

Στόματα του χρόνου. (Bocas del Tiempo).







Έξι αιώνες μετά την ιδρυσή της, η Ρώμη αποφάσισε ότι το έτος θα άρχιζε την πρώτη ημέρα του Ιανουαρίου. Έως τότε, κάθε χρόνος γεννιόταν στις 15 Μαρτίου. Δεν υπήρχε άλλη λύση από το να αλλάξει η ημερομηνία, λόγω του πολέμου.

Η Ισπανία φλεγόταν. Η εξέγερση, που προκαλούσε την αυτοκρατορική ισχύ και καταβρόχθιζε χιλιάδες λεγεωνάριους, υποχρέωσε τη Ρώμη να αλλάξει το λογαριασμό των ημερών της και τους κύκλους των κρατικών της υποθέσεων.

Πολλά χρόνια διήρκεσε ο ξεσηκωμός, μέχρι που τελικά η πόλη της Νουμαντίας, η πρωτεύουσα των εξεγερμένων Ισπανών, να πολιορκηθεί, να πυρποληθεί και να ισοπεδωθεί. 

Σε ένα λόφο περιτριγυρισμένο από χωράφια σταριού, στις όχθες του ποταμού Ντουέρο, κείτονται τα απομεινάρια της. Σχεδόν τίποτα δεν έχει μείνει από αυτή την πόλη που άλλαξε, για πάντα, το παγκόσμιο ημερολόγιο.

Αλλά τα μεσάνυχτα κάθε 31ης Δεκεμβρίου, όταν υψώνουμε τα ποτήρια, τσουγκρίζουμε γι' αυτήν, αν και δεν το ξέρουμε, για να συνεχίσουν να γεννιόνται οι ελεύθεροι και οι χρόνοι.

Eduardo Galeano, Bocas de Tiempo (Στόματα του Χρόνου)


πηγή: Proyecto Numantino







Τετάρτη, 20 Μαρτίου 2013

Αποδέσμευση από την ΕΕ. Γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος.




«... το σύνθημα των "Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης" δεν είναι σωστό από οικονομική άποψη. Είτε αυτό το σύνθημα είναι απραγματοποίητο στον καπιταλισμό (...). Είτε είναι ένα σύνθημα αντιδραστικό, που σημαίνει προσωρινή συμμαχία των μεγάλων δυνάμεων της Ευρώπης (...) για την καταλήστευση...»1

Πως τα περνάτε στον καπιταλισμό;




Το μόνο είδος «φιλίας» που ευδοκιμεί στο εσωτερικό της ΕΕ είναι η λυκοφιλία.
Η Ευρωζώνη δε σχεδιάστηκε και δεν πρόκειται να λειτουργήσει ποτέ σαν το 
φανταστικό εκείνο «απάνεμο λιμάνι» που έταζαν οι αρχιτέκτονές της στους λαούς.

Η Ευρωπαϊκή Ενωση, η Ευρωζώνη της και όλη η δομή του ευρωενωσιακού ιμπεριαλισμού αποτελεί μια αρένα βαρβαρότητας, ένα Κολοσσαίο εκμετάλλευσης των Ευρωπαίων εργαζομένων, κατάλυσης των λαϊκών δικαιωμάτων και ελευθεριών, που στέκονται εμπόδιο στην κερδοφορία των μονοπωλίων.
*
Μέσα στην ΕΕ εκείνο που βασιλεύει είναι η ανισομετρία και οι αντιθέσεις μεταξύ των κεφαλαιοκρατών. Τις αντιθέσεις τους αυτές οι αστικές τάξεις του κάθε έθνους - κράτους εντός της ΕΕ επιχειρούν να τις λύσουν πάντα στη βάση ενός κοινού παρονομαστή, μιας ενιαίας στρατηγικής, που αποτελεί το θεμέλιο λίθο της μεταξύ τους συμφωνίας: Επιβάλλοντας νέα βάρη στα λαϊκά στρώματα, από τα Ουράλια μέχρι τον Ατλαντικό.
Οχι μόνο η Ελλάδα και ο λαός της, όχι μόνο οι λαοί της λεγόμενης «περιφέρειας», από την Πορτογαλία μέχρι τώρα την Κύπρο, αλλά και οι λαοί στα κράτη - ατμομηχανές της ΕΕ, όπως ο λαός στη Γερμανία όπου δεκάδες εκατομμύρια εργαζομένων ζουν με «παγωμένους» μισθούς για πάνω από μια δεκαετία, όπου 7,5 εκατομμύρια Γερμανοί εργαζόμενοι αμείβονται με 400 ευρώ το μήνα, βιώνουν αυτό ακριβώς που τόνιζε ο Λένιν:
«... το σύνθημα των "Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης" δεν είναι σωστό από οικονομική άποψη. Είτε αυτό το σύνθημα είναι απραγματοποίητο στον καπιταλισμό (...). Είτε είναι ένα σύνθημα αντιδραστικό, που σημαίνει προσωρινή συμμαχία των μεγάλων δυνάμεων της Ευρώπης (...) για την καταλήστευση...»1.
*
Είναι καραμπινάτη απάτη, άσχετα αν μερικές φορές κυκλοφορεί με τη μάσκα της πολιτικής αφέλειας, η θέση πως η ΕΕ μπορεί να μετατραπεί σε «Ευρώπη των λαών». Είναι καραμπινάτη απάτη η προπαγάνδα πως υπάρχουν περιθώρια «βελτίωσής της». Είναι καραμπινάτη απάτη ότι η ΕΕ αποτελεί πεδίο «διαπραγμάτευσης», αρκεί να βρεθεί ένας καλός διαπραγματευτής...
Η ΕΕ είναι, ήταν και θα είναι ο «λάκκος των λεόντων» για τον οποίο μιλάει το ΚΚΕ από τη δεκαετία του '50.
Το ζητούμενο για το λαό δεν είναι να «βελτιώσει» τη θέση του μέσα στο λάκκο, περιμένοντας ότι τα λιοντάρια θα δείξουν επιείκεια ή ότι θα τον φάνε τελευταίο... Ομοίως, το ζητούμενο δεν είναι η έξοδος από αυτό το λάκκο να οδηγήσει σε έναν άλλον, σε έναν τάχα «καλύτερο» λάκκο, όπως προτείνουν διάφοροι εκπρόσωποι των «ντόπιων θεριών», λες και έχει μεγάλη σημασία για τον ελληνικό ή τον κυπριακό λαό αν τα δόντια που τον κατασπαράσσουν είναι γερμανικά, γαλλικά, 

ελληνικά ή κυπριακά.

Τρίτη, 19 Μαρτίου 2013

Κύπρος: Μια μικρογραφία του καπιταλιστικού αδιέξοδου- "Να δεις τι σού'χω για μετά".





"Kαλώς ή κακώς ο τραπεζικός  τομέας της Κύπρου ήταν υπερδιογκωμένος. Καλώς ή κακώς..." λέει ο εκπρόσωπος της ΝΔ στην οθόνη πρωινής εκπομπής.

"Ειναι μια δύσκολη εξίσωση..." συνεχίζει ο διπλανός του.
"Πως γίνεται να βρεθούν 5,8 δις χωρίς να θιχτούν ούτε οι μικροί καταθέτες, ούτε οι μεγάλοι, ούτε οι Ρώσοι...κλπ. Όποιος το βρει ας έρθει να πάρει το Νόμπελ." λέει κάποιος άλλος.
"Η ΕΕ και το eurogroup δείχνει ελαστικότητα και αφήνει την Κύπρο να αποφασίσει πως θα λύσει το πρόβλημά της" σημειώνει ένας τρίτος. Και πράγματι το κάνει αυτό αφου δεν έχει λύση.

Κι εσύ κάθεσαι και προσπαθείς να βρεις άκρη σε άλλο ένα χάος, όταν πριν λίγους μήνες όλοι οι "αρμόδιοι" εκεί και αλλού διαβεβαίωναν με απόλυτη σιγουριά ότι "δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα" και καμιά σχέση με τους άλλους loosers, την Ελλάδα την Ιρλανδία, την Πορτογαλία, την Ισπανία που τα είχαν κάνει θάλασσα.

Δευτέρα, 18 Μαρτίου 2013

54 χώρες συμμετείχαν σε πρόγραμμα της CIA, καμία από τη Λατινική Αμερική.


Πηγες: Washington PostTlaxcala

Πριν από ένα μήνα περίπου, δημοσιεύτηκε στην έγκυρη εφημερίδα Washington Post ένας παγκόσμιος χάρτης με σημειωμένες τις χώρες που συμμετείχαν στο πρόγραμμα "έκτακτης παράδοσης" (extraordinary rendition) της CIA. Το άρθρο συνοψίζει μια μεγάλη έρευνα (άνω των 200 σελίδων) του ινστιτούτου Open Society, η οποία αποκαλύπτει τις 54 χώρες (σε σύνολο 190 μελών του ΟΗΕ) που συνεργάστηκαν με την αμερικανική μυστική υπηρεσία με διάφορους τρόπους, με τελικό σκοπό την παράνομη φυλάκιση και ανάκριση - συχνά χρησιμοποιώντας τεχνικές βασανιστηρίων - υπόπτων τρομοκρατίας.

Η "συνεργασία" ήταν σε διάφορα επίπεδα, αναλόγως τη χώρα. Χώρες όπως η Πολωνία και η Λιθουανία επέτρεπαν στη CIA να χρησιμοποιεί μυστικές φυλακές στην επικράτεια τους. Χώρες της Μέσης Ανατολής, της Κεντρικής Ασίας αλλά και της Ευρώπης παρέδιδαν κρατουμένους, ντόπιας ή ξένης υπηκοότητας, τους οποίους συχνά είχαν συλλάβει οι δικές τους υπηρεσίες.  Χώρες ιδιαίτερα της Μέσης Ανατολής, όπως η Ιορδανία, ανέκριναν υπόπτους... εκ μέρους της αμερικανικής υπηρεσίας αντικατασκοπίας με έδρα το Λάνγκλεϋ της Βιρτζίνια. Τέλος, χώρες όπως η Ισπανία και η Ελλάδα επέτρεπαν μυστικές πτήσεις πάνω από το έδαφός τους και χρήση των αεροδρομίων τους.

Εμείς καθόμασταν τα βράδια και ζωγραφίζαμε σκηνές απ την αυριανή ευτυχία του κόσμου...






Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 20 Αυγούστου 1949 και μεγάλωσε στην Κοζάνη. Από τα σχολικά του χρόνια έδειξε ότι πρόκειται για ένα παιδί με ιδιαίτερες ανησυχίες που συχνά προκαλούσε τις έντονες αντιδράσεις των καθηγητών του. Η ισχυρή προσωπικότητά του και το ξεχωριστό ταλέντο του τον αναδεικνύουν σε «μπροστάρη» των διαφόρων μαθητικών εκδηλώσεων.


«Ονομάζομαι Νικόλας Άσιμος. Ουχί Νίκος ουδέ Νικόλαος. Νικόλας και το "Άσιμος" με γιώτα. Ουχί Ασίμος, ουδεμίαν σχέσιν έχω με τον Ισαάκ Ασίμωφ. Τώρα θα μου πεις, γιατί το "Άσιμος" με γιώτα. Γιατί, όταν λέμε "ο τάδε είναι άσημος τραγουδιστής", η λέξη "άσημος" παίζει το ρόλο επιθετικού προσδιορισμού στη λέξη "τραγουδιστής" και γράφεται με ήτα. Ενώ το "Άσιμος" είναι όνομα ή καλύτερα επώνυμο και ουχί επιθετικός προσδιορισμός του εαυτού μου».





Το 1967, η Ελλάδα μπαίνει στο γύψο και ο Άσιμος μπαίνει στη Φιλοσοφική Θεσσαλονίκης, στο Τμήμα Νεοελληνικών Σπουδών. Εκεί εφευρίσκει και το όνομά του. Σε ένα κείμενο που έστειλε σε τοπική εφημερίδα της Θεσσαλονίκης –επιθυμία του ήταν να γίνει δημοσιογράφος- υπογράφει για πρώτη φορά με το ψευδώνυμο Άσιμος, το οποίο στη συνέχεια καθιέρωσε ως επίσημο όνομά του.


Την κιθάρα την είχε πάντα πάνω του, όμως ποτέ δεν την διδάχτηκε. Μόνος του έμαθε, όσα έμαθε, έξω από καλούπια και κανόνες. Η αντισυμβατική-αντικαθεστωτική συμπεριφορά του, τον έφερε αρκετές φορές στα κελιά της ασφάλειας Θεσσαλονίκης, επί δικτατορίας. Πώς να υποταχθεί όμως ένας «εκ φύσεως ανυπόταχτος»; Η σύγκρουση με την κοινωνία του, σε κάθε περίοδο, αποτελούσε κομμάτι της ζωής του, ίσως και τη ζωή του ολόκληρη.